Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 (...) 2010r., znak (...), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania (...) w W(...), od decyzji (...) z dnia (...) r., Nr (...), znak: (...), stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla (...) z dnia (...) stycznia 2009 r., Nr (...), znak: (...), utrzymał w mocy ww. decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ drugiej instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2009r., Nr (...), znak: (...) nałożył na (...) obowiązek wykonania określonych czynności, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na wykonaniu trzech fundamentów pod maszyny w obiekcie budowlanym zlokalizowanym na nieruchomości przy ul. (...).
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia (...) stycznia 2010r. Nr (...), znak: (...) zasadnie stwierdził nieważność ww. decyzji, bowiem zapadła z rażącym naruszeniem prawa, choć organ pierwszej instancji nie wskazał precyzyjnie, jaki konkretnie przepis został rażąco naruszony.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) stycznia 2009r. została wydana na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. nr 156, poz. 1118), stanowi zatem jeden z etapów procedury określonej w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Procedura ta znajduje zastosowanie jedynie w przypadkach, gdy obiekt budowlany nie podlega restrykcjom określonym w art. 48 ust. 1 lub art. 49 b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Organ II instancji stwierdził, że w świetle ww. argumentacji przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane nie mają zastosowania w przypadku budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia. Zgodnie ze słowniczkiem zawartym w art. 3 ustawy Prawo budowlane, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 ustawy), natomiast przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i Urządzeniami oraz obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 ustawy).
Inwestor – (...) wykonał roboty budowlane polegające na budowie trzech fundamentów pod maszyny do obróbki metalu. Fundamenty pod maszyny, w myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane stanowią budowlę (obiekt budowlany), która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor nie uzyskał takiego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego powinien zatem zastosować w odniesieniu do tej inwestycji tryb określony w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Tym samym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) stycznia 2009r. nr – (...), znak: (...) została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za uzasadniony zarzut nieodniesienia się przez organ I instancji do wniosku dowodowego strony, która w piśmie z dnia 11 stycznia 2010r. wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia, że prace stanowiły remont wcześniej użytkowanych fundamentów. Wskazał jednak, że naruszenie to nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji, bowiem w postępowaniu nieważnościowym nie przeprowadza się nowych dowodów, lecz bada się treść decyzji z obowiązującymi w dniu jej wydania przepisami, w oparciu o dowody istniejące w dniu jej wydania.
W ocenie organu drugiej instancji zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony. Strony miały zapewniony czynny udział w postępowaniu, zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, a także umożliwiono im w wyznaczonym terminie składanie wyjaśnień oraz wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) 2010 r wniosła (...) w (...) dochodząc uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca (...), zarzuciła zaskarżonej decyzji: rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, art. 156 § 1 k.p.a., polegające na braku kontroli w trybie nieważnościowym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...)stycznia 2009 r., (...), art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skarżącego oraz polegające na braku, w zaskarżonej decyzji, uzasadnienia faktycznego i prawnego właściwego dla kontroli w trybie nieważnościowym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2009 r. Nr(...) w szczególności braku wskazania ustaleń i dowodów, art. 78 k.p.a., polegające na oddaleniu wniosku dowodowego skarżącego, art. 8 k.p.a., 10 § 1 k.p.a. i 75 § 1 k.p.a., polegające na pominięciu udziału strony w postępowaniu i naruszeniu podstawowej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie skarżącego prawa do rozpoznania sprawy w dwóch instancjach w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 3 i art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.
Zdaniem skarżącej (...) nastąpiło rozpoznanie sprawy w trybie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a nie doszło do kontroli w trybie nieważnościowym, decyzji organu powiatowego, wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Odmienna w zaskarżonej decyzji ocena prawna prac przy fundamentach, niż ocena tych prac dokonana w decyzji kontrolowanej w trybie nieważnościowym, nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że decyzja kontrolowana w trybie nieważnościowym rażąco narusza prawo.
Skarżąca Spółka wskazała, że zaskarżona decyzja rażąco narusza również art. 78 § 1 k.p.a. stwierdzając, że w postępowaniu nieważnościowym nie przeprowadza się dowodów. Ponadto, wydana została z rażącym naruszeniem przepisów art. 10 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają przepisom prawa.
Wskazać należy, że kontrolowana w postępowaniu niewaznościowym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) stycznia 2009 r., Nr (...), znak: (...), na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakładała na (...) obowiązek wykonania określonych czynności, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na wykonaniu trzech fundamentów pod maszyny w obiekcie budowlanym zlokalizowanym na nieruchomości przy ul. (...) w (...).
Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wcześniejszym postanowieniem z dnia (...) listopada 2008r., wstrzymał roboty budowlane polegające na wykonaniu ww. fundamentów. To postanowienie, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr (...) z dnia (...) stycznia 2009r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 559/09 uchylił ww. postanowienie organu stopnia wojewódzkiego.
Wykonując wytyczne Sądu zawarte w ww. wyroku, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) listopada 2008r., i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji prowadzone w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że w świetle uzasadnienia ww. wyroku organ pierwszej instancji winien wszcząć postępowanie w trybie art.48 k.p.a.
W ocenie Sądu w świetle opisanego wyżej przebiegu postępowania w przedmiocie niniejszej inwestycji stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2009 r., Nr-(...), znak: (...), wydanej na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane znajduje pełne uzasadnienie.
Szczególnego podkreślenia wymaga to, że w opisanym wyżej wyroku tutejszego Sądu jednoznacznie zakwalifikowano przedmiotową inwestycję, jako taką, która wymaga ingerencji nadzoru budowlanego w trybie przepisów art. 48 ustawy Prawo budowlane, a nie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Sąd stwierdził, że wybudowane fundamenty pod maszynę są budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo był uzyskać decyzję pozwolenia na budowę, a wobec braku takiej decyzji zastosowanie znajduje tryb wskazany w przepisie art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Zdaniem Sądu w świetle ww. okoliczności nie mogła pozostać w obrocie prawnym decyzja, stanowiąca fragment postępowania legalizacyjnego prowadzonego z oczywistym, zatem rażącym naruszeniem prawa - w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestycja wymagała zastosowania procedury opisanej w przepisie art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji było uzasadnione stwierdzenie, że zapadła ona z rażącym naruszeniem konkretnej normy - art. 51 ustawy Prawo budowlane.
Po tym, jak wyrokiem Sądu doszło do wskazania trybu z art. 48 ustawy Prawo budowlane, jako właściwego dla przedmiotowej inwestycji, pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w niedopuszczalnym trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane było niedopuszczalne, także z punktu widzenia skutków, jakie wywoływałaby ta decyzja funkcjonując w obrocie prawnym.
W świetle powyższej argumentacji zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wnioski dowodowe, dopuszczalne, co do zasady w postępowaniu nieważnościowym, pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Skarżąca Spółka nie wykazała, w jaki sposób doszło do naruszenia przepisu zasady opisanej w przepisie art. 10 k.p.a., a w szczególności, że to naruszenie miało wpływ na wynik niniejszego postępowania.
Mając na uwadze powyższą argumentację - Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).