Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 października 2015 r. przyznano [...] prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła adw. [...].
Wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r.
W dniu 9 czerwca 2016 r. adw. [...] złożył w imieniu [...] skargę kasacyjną od ww. wyroku, wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, nieopłaconych w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r. oddalił skargę kasacyjną.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Jednakże na mocy § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z tym, że postępowanie przed sądem drugiej instancji zostało wszczęte skargą kasacyjną wniesioną w 9 czerwca 2016 r., a więc w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), wynagrodzenie za reprezentowanie skarżącej przed sądem II instancji należało ustalić w oparciu o przepisy tego rozporządzenia.
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie (...).
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
Jak wynika z akt sprawy, adw. [...] złożył w imieniu [...] skargę kasacyjną od wyroku z dnia 23 marca 2016 r. Zauważyć też trzeba, że adw. [...] reprezentował skarżącą również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (za pomoc prawną udzieloną skarżącej w tym postępowaniu przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r.).
W ocenie referendarza sądowego, mając na uwadze § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, uwzględniając charakter przedmiotowej sprawy, należało uznać, że opłata w wysokości 1/2 opłaty maksymalnej jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie. Opłatę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.