Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2015 r. pozostawiono wniosek H. M. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W dniu 28 września 2015 r. H. M. złożyła osobiście w siedzibie Sądu sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2015 r. Do sprzeciwu wnioskodawczyni załączyła formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz kopię zawiadomienia z ZUS do komornika sądowego o wysokości otrzymywanego przez H. M. świadczenia.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że H. M. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką. Córka jest osobą bezrobotną. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodów wnioskodawczyni uzyskiwanych z tytułu emerytury. Emerytura od 1 października 2015 r. będzie wynosiła 1621,51 zł, przy czym ¼ emerytury podlega zajęciu przez komornika. Wnioskodawczyni podała, że posiada dom z lat 50 tych XX w. na wsi w m. A., który nie nadaje się do zamieszkania, ponadto posiada mieszkanie w W. o pow. 30 m2. Córka pozostaje na utrzymaniu wnioskodawczyni. Opłata za mieszkanie to 390 zł, za energię elektryczną 219 zł, za bilety komunikacji miejskiej dla 2 osób 375 zł na 90 dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z obowiązującym w niniejszej sprawie (w której postępowanie sądowe zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 r.) brzmieniem art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., od postanowień wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie lub zarządzenie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 p.p.s.a.).
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek H. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącej uznać należy, że uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Wnioskodawczyni wraz z córką utrzymuje się z kwoty 1621,51 zł, przy czym część emerytury skarżącej jest zajęta przez komornika. Córka jest osobą bezrobotną. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawczyni wraz córką jest niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. W tej sytuacji uznano, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.