Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2016r. do Sądu wpłynął wniosek E. S. i J. S. o przyznanie prawa pomocy w którym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawili swoją sytuację finansową i majątkową.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym– gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a).
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawcy w złożonym wniosku wykazali, iż nie są w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
We wniosku wnioskodawcy wskazali, że prowadzą gospodarstwo domowe wraz z córką. Utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę z tytułu pracy dorywczej w wysokości 1600 złotych miesięcznie. Podali, że posiadają dom o pow. 142 m² i mieszkanie 39 m². Oprócz ww. nieruchomości oświadczyli, że nie posiadają nieruchomości rolnej, oszczędności pieniężnych, papierów wartościowych, wierzytelności ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 5000 złotych.
Wnioskodawcy wskazali, że ponoszą miesięcznie następujące koszty tj. wywóz śmieci i nieczystości 30,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 20,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 30,00 złotych, opał 200 złotych, koszty zakupu żywności 1000 złotych. Ponadto ponoszą wydatki związane z edukacją córki w wysokości 100,00 złotych oraz na zakup odzieży 100,00 złotych. Dodali, że opłacają także podatek od nieruchomości w kwocie 105,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawcy wyjaśnili, że posiadane mieszkanie wynajmują rodzinie wyłącznie za czynsz i opłaty.
Przedstawione przez wnioskodawców dane w rozpoznawanym wniosku o prawo pomocy uzasadniają jego uwzględnienie we wnioskowanym zakresie.
W świetle oświadczeń złożonych przez wnioskodawców uznano, że obecnie ich sytuacja finansowa jest trudna z uwagi na to, że dochód z jakiego utrzymują się wraz z córką jest niewielki i wystarcza jedynie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych. Z tego też względu uznano, że wnioskodawcy nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym stanie rzeczy uznano, że wnioskodawcy kwalifikują się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.