Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. przyznano E. M. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 12 marca 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu dla E. M. pełnomocnikiem z urzędu adwokat M. N..
Wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. Z. i E. M. oraz przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat M. N. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
W związku ze sporządzeniem przez ww. adwokata opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 lipca 2013 r., postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. przyznano adwokat M. N. kwotę 147,60 zł za sporządzenie tej opinii.
Pismem z dnia 30 października 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu dla E. M. drugiego pełnomocnika z urzędu – adwokata L. S..
Pismem z dnia 12 listopada 2013 r. adwokat L. S. poinformował, iż nie znalazł podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. Poinformował, iż sporządzoną opinię przesłał skarżącej oraz Okręgowej Radzie Adwokackiej w W.. Wniósł także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu i oświadczył, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata L. S. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W ustawowym terminie adwokat L. S. wniósł sprzeciw do postanowienia z dnia 20 stycznia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przedmiotowej sprawie Okręgowa Rada Adwokacka w W., na podstawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., wyznaczyła dla E. M. pełnomocnikiem z urzędu adwokat M. N.. Pełnomocnikowi temu postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. przyznano koszty pomocy prawnej za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W ocenie Sądu podjęcie przez tego pełnomocnika czynności w postaci sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowiło wykonanie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Przyznanie adwokat M. N. wynagrodzenia z tego tytułu wyłącza możliwość przyznania adwokatowi L. S. wynagrodzenia za tę samą czynność wykonaną wcześniej przez poprzedniego pełnomocnika w ramach pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, iż udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika winno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FZ 727/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sporządzenie przez adwokata L. S. opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie przyczyniło się do poprawy sytuacji prawnej skarżącej, gdyż wyznaczony pierwotnie pełnomocnik sporządził już taką opinię wcześniej. Celowość zasądzenia drugiemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu można byłoby rozważać jedynie w sytuacji, gdyby jego działania polepszyły sytuację prawną E. M., np. gdyby, pomimo sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez pierwszego pełnomocnika, sporządził i wniósłby on skargę kasacyjną - co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Należy też przychylić się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż przyznanie w takich okolicznościach ze środków publicznych wynagrodzenia dwóm pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy podjęli te same działania, stanowiłoby nadmierne i nieusprawiedliwione obciążenie Skarbu Państwa (patrz postanowienia: z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 303/13 i z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1287/07, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych przyczyn, na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.