Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 24 września 2025 r., znak:
DSO-WEL.6102.11.2025 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, powoływany dalej jako: "Minister" po rozpatrzeniu zażalenia spółki M. Sp. z o. o., na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 31 lipca 2025 r., znak: WSO-I.621.1.74.2025, którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności "decyzji Prezydenta m. st. Warszawy" w przedmiocie zameldowania E. M. M.na pobyt stały w budynku położonym przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 31 lipca 2025 r.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawił się następująco:
W dniu 12 sierpnia 2019 r. Prezydent m. st. Warszawy zameldował, na podstawie zgłoszenia pobytu stałego, E. M. M. na pobyt stały w budynku położonym przy ul. [...] w W..
Pismem z 16 maja 2025 r. I. Sp. z o. o, Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą we W. powoływana dalej jako: "Spółka", "Skarżący" wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z wnioskiem o "stwierdzenie nieważności decyzji", na podstawie której dokonano wskazanego wyżej zameldowania, podnosząc, że zameldowanie nastąpiło pomimo tego, że zgłaszająca zameldowanie E. M. nie posiadała tytułu prawnego do lokalu bądź zgody właściciela nieruchomości na zameldowanie. Jednocześnie Spółka zarzuciła organowi gminy niezapewnienie reprezentantom spółki czynnego udziału w postępowaniu meldunkowym.
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r., nr WSO-I.621.1.74.2025 Wojewoda Mazowiecki odmówił wszczęcia postępowania ww. sprawie z uwagi na brak możliwości weryfikacji czynności materialno-technicznej w trybie art. 156 (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) powoływanej dalej jako: "Kpa".
Na powyższe postanowienie zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosła Spółka M. Sp. z o. o., z siedzibą w W.. Skarżący co do zasady ponowił zarzuty przedstawione we wniosku o stwierdzenie nieważności, wskazując dodatkowo na niezasadność odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego nad postępowaniem, w którym zameldowanie nastąpiło bez podstawy prawnej i bez wymaganego tytułu prawnego. W ocenie spółki czynność meldunkowa miała charakter rozstrzygnięcia administracyjnego, które podlega kontroli nadzorczej.
Rozpatrując sprawę Minister wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie natomiast do art. 61a § 1 Kpa, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Do innych uzasadnionych przyczyn, które powodują brak możliwości wszczęcia postępowania nieważnościowego, znajdujących potwierdzenie w doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, należy wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, lecz w innej formie, np. czynności materialno-technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia. Minister stwierdził, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U z 2025 r., poz. 274 ze zm.) powoływanej dalej jako: "u.e.l" zameldowanie dokonywane jest, co do zasady, w drodze czynności materialno- technicznej. W ramach tej czynności przedkładany jest dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu (art. 28). Przepisy ww. ustawy przewidują możliwość wydania decyzji o zameldowaniu (lub odmowie zameldowania) w przypadku, gdy dane zgłoszone do zameldowania budzą wątpliwości (art. 31 ust. 1). W niniejszej sprawie zameldowanie dokonane zostało w drodze czynności materialno-technicznej, na podstawie złożonego przez E. M. formularza meldunkowego i dokumentu, który w dniu zgłoszenia uznany został przez organ gminy za tytuł prawny do lokalu, nie zaś w drodze decyzji administracyjnej.
Minister wyjaśnił, że przepis art. 156 Kpa stanowi podstawę prawną do weryfikacji wyłącznie decyzji administracyjnej. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku doktryny i orzecznictwie sądów administracyjnych. Weryfikacja materialno-technicznej czynności zameldowania i ewentualne jej uchylenie w przypadku ustalenia przez właściwy organ gminy, po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego, że osoba w dacie zgłaszanego zameldowania nie zamieszkiwała w danym lokalu, mogłoby ewentualnie nastąpić w postępowaniu zwyczajnym prowadzonym na podstawie art. 31 u.e.l. Weryfikacji takiej nie służy natomiast postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 Kpa, które - jak wykazano powyżej - ma na celu weryfikację decyzji administracyjnych, nie zaś czynności materialno-technicznej. Minister podkreślił, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowo-administracyjnym, funkcjonuje ugruntowane od kilkudziesięciu lat stanowisko, zgodnie z którym, zameldowanie następuje, co do zasady, w drodze czynności materialno-technicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 743/24, czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1815/23).
Skargę na postanowienie Ministra z 24 września 2025 r., znak: DSO-WEL.6102.11.2025 wniosła M. Sp. z o. o. z siedzibą w W., powoływana dalej jako: "Skarżący".
Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 157 § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) Kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji odmawiającego wszczęcia postępowania nieważnościowego, mimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na rażące naruszenie prawa przez organ I instancji (zameldowanie bez podstawy prawnej i bez wymaganego tytułu prawnego do lokalu), co uzasadniało wszczęcie postępowania w trybie nadzoru;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61a § 1 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu i w konsekwencji utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji odmawiającego wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy istniały podstawy prawne i faktyczne do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wydanej decyzji administracyjnej w postaci zameldowania E. M. w budynku przy ulicy [...] w W., w szczególności błędne przyjęcie, że brak jest przedmiotu postępowania, mimo że czynność meldunkowa miała charakter rozstrzygnięcia administracyjnego podlegającego kontroli nadzorczej.
- 3. naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji odmawiającego wszczęcia postępowania nieważnościowego i pominięcie w ocenie organu faktu, że zameldowanie nastąpiło bez przedstawienia przez E. M. (matkę małoletniego D. M.) dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu i bez potwierdzenia pobytu przez właściciela, co stanowiło kwalifikowaną wadę materialnoprawną zameldowania;
- 4. naruszenie art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 28 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) Kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji odmawiającego wszczęcia postępowania nieważnościowego i całkowite pominięcie Spółki jako strony postępowania meldunkowego w 2019 roku, co naruszyło jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, mimo że jako właściciel nieruchomości miała interes prawny we wzięciu udziału w postępowaniu;
- 5. naruszenie art. 6 i art. 8 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji odmawiającego wszczęcia postępowania nieważnościowego, co stanowi działanie organu sprzeczne z zasadą praworządności i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, polegające na utrzymywaniu w obrocie prawnym aktu zameldowania dokonanego bez podstawy prawnej, wbrew wiedzy i woli właściciela nieruchomości;
- 6. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) Kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji odmawiającego wszczęcia postępowania nieważnościowego i niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, szczególnie w sytuacji, w której organ I instancji w piśmie z dnia 30 maja 2025 roku, które skierował do Spółki wprost przyznał, że przyjął błędną podstawę prawną zameldowania.
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra z 24 września 2025 r., znak: DSO-WEL.6102.11.2025, którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 31 lipca 2025 r., znak: WSO-I.621.1.74.2025 odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności "decyzji Prezydenta m.st. Warszawy" w przedmiocie zameldowania E. M. M. na pobyt stały w budynku położonym przy ul. [...] w W. Skarżący wniósł także na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości postanowienia poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia, tj. postanowienia Wojewody Mazowieckiego z 31 lipca 2025 r., znak: WSO-I.621.1.74.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności "decyzji Prezydenta m.st. Warszawy" w przedmiocie zameldowania E. M. M. na pobyt stały w budynku położonym przy ul. [...] w W. i zobowiązanie organu I instancji do podjęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności "decyzji administracyjnej" wydanej przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w dniu 12 sierpnia 2019 r., na podstawie której zameldowano na pobyt stały E. M. M. w nieruchomości zlokalizowanej w W. przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy dla W. prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...], która to nieruchomość stanowi własność Spółki.
Ponadto, Skarżący wniósł o zasądzenie od Organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym oprócz kosztów sądowych, także kosztów wynagrodzenia pełnomocnika Skarżącego według norm przepisanych.
Skarżący wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. następujących uzupełniających dowodów z:
- 1. wydruku pisma E. M. z 23 lipca 2025 r., złożonego w toku postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym dla W. Skarżący podniósł, że pomimo absurdalnych twierdzeń zawartych w tym piśmie czynności pozornych podejmowanych przez E. M. mających na celu oczernianie T. M., dokument ten ma istotne znaczenie potwierdzenia miejsca pobytu E. M. oraz D. M. Przede wszystkim w piśmie tym, E. M. potwierdza, że wraz z synem nie zamieszkuje w nieruchomości. Dodatkowo fakt, wystąpienia do Sądu Indonezyjskiego potwierdza fakt, że E. M. nie ma zamiaru powrotu do Polski. Oczywistym jest, że postanowienie (jakkolwiek absurdalne) wydane przez Sąd w Indonezji ma zastosowanie na terytorium Indonezji, a nie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej gdzie przebywa T. M. którego dotyczy to postanowienie. Złożone przez E. M. pismo potwierdza fakt niezamieszkiwania przez nią oraz przez jej syna D. w nieruchomości - wskazując jednocześnie ich miejsce zamieszkania w Indonezji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął zarzuty skargi i podał argumentację prawną na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Pismem z 19 stycznia 2026 r. Skarżący wniósł replikę na odpowiedź organu na skargę. W piśmie tym Skarżący podtrzymał wszystkie twierdzenia i wnioski, w tym wnioski dowodowe zwarte w skardze. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o przeprowadzenie dowodu z wydruku pisma z E. M. z 23 lipca 2025 r., zwrot kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas, w zależności od rodzaju naruszenia, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra z 24 września 2025 r., znak: DSO-WEL.6102.11.2025, którym organ po rozpatrzeniu zażalenia M. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 31 lipca 2025 r., znak: WSO-I.621.1.74.2025 odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności "decyzji Prezydenta m.st. Warszawy" w przedmiocie zameldowania E. M. M. na pobyt stały w budynku położonym przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego.
Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej lub postanowienia (art. 157 § 1 i 2 Kpa oraz art. 126 w zw. z art. 157 § 1 i 2 Kpa) jest postępowaniem nadzwyczajnym. Stanowi bowiem odstępstwo od zasady trwałości rozstrzygnięć administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 Kpa. Ta "nadzwyczajność" postępowania oznacza w konsekwencji, że przepisy je regulujące podlegają ścisłemu stosowaniu; dopuszczalne jest wyłącznie kwestionowanie z przyczyn wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa ważności decyzji albo postanowień, a nie czynności administracyjnych o charakterze materialno-technicznym.
Istotą sprawy zawisłej przed tut. Sądem jest to, czy słusznie organ I instancji uznał (a Minister to zaaprobował), że odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie wynikała z braku możliwości weryfikacji w trybie art. 157 Kpa czynności materialno-technicznej. Innymi słowy, czy podanie Skarżącego o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności dokonanej 12 sierpnia 2019 r. czynności Prezydenta m.st. Warszawy zameldowania E. M. M. na pobyt stały w wyniku złożenia przez E.M. M. wypełnionego druku zgłoszenia pobytu stałego – mogło zainicjować postępowanie nadzwyczajne.
Wyjaśnić należy, że zameldowanie na pobyt stały dokonywane jest w formie decyzji administracyjnej wyłącznie w wypadkach, określonych w art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności – wyłącznie wówczas, gdy organ meldunkowy rozstrzyga sprawę z uwagi na budzące wątpliwości dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania lub z uwagi na wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem. Jeżeli takich wątpliwości organ meldunkowy nie ma, wówczas nie rozstrzyga sprawy, tylko dokonuje zameldowania w drodze czynności materialno-technicznej. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani prawomocności i organ administracyjny właściwy w sprawach meldunkowych może jedynie skorygować błędny zapis ewidencyjny, ale nie poddaje się on kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności. Pamiętać należy, że instytucja zameldowania ma charakter czysto ewidencyjny, a obowiązek meldunkowy służy przede wszystkim prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Oznacza to w szczególności, że zameldowanie nie służy powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności lub innego prawa do określonego lokalu (tak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 1396/21, CBOSA). Dlatego też skorygowanie błędnej czynności polegającej na zameldowaniu polega na wydaniu decyzji uchylającej czynność zameldowania – w celu doprowadzenia do zgodności ewidencji ze stanem faktycznym – a nie na stwierdzeniu nieważności czynności meldunkowej.
W orzecznictwie podkreśla się, że istotą ewidencji ludności jest dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby w lokalu pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z tego lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem i nie daje prawa do przebywania w tym lokalu. Zameldowanie powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, czemu sprzeciwia się utrzymywanie fikcji meldunkowej (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 27 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 407/18, CBOSA).
W przypadku natomiast rzeczywiście powstałego błędu przy czynności zameldowania, organ może przez wydanie rozstrzygnięcia (a więc decyzji) uchylającego czynność materialno-prawną wykreślić nieprawidłowy wpis w razie powzięcia informacji, że zameldowanie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych danych.
Przepis art. 61 a § 1 Kpa stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Skarżący wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zgłoszenia pobytu stałego, E. M. M. na pobyt stały w budynku położonym przy ul. [...] w W. Zauważyć jednak należy, że zameldowanie E. M. M. nastąpiło w drodze czynności materialno-technicznej.
Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy pomimo żądania wszczęcia postępowania nie może ono być wszczęte, z innych uzasadnionych przyczyn organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Do "innych uzasadnionych przyczyn" zaliczyć można sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w określonym trybie administracyjnym. Wystąpienie takiej przesłanki oznacza, że zamyka ona dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie. Jeżeli więc strona żąda stwierdzenia nieważności czynności materialno-technicznej to występuje negatywna przesłanka wszczęcia postępowania – gdyż – jak już była o tym mowa – czynność taka nie jest ani decyzją, ani postanowieniem (por. wyrok NSA z 14 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2118/24).
Zaznaczyć należy, że na podstawie u.e.l. w orzecznictwie sądowym rozróżnia się trzy rodzaje spraw rozstrzyganych decyzją administracyjną: sprawy zameldowania, sprawy uchylenia czynności zameldowania, sprawy wymeldowania. Sprawy te podlegają regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie E. M. M. zameldowana został w drodze czynności materialno-technicznej. Z powyższego wynika, że w dacie realizacji tego zgłoszenia organ gminy nie miał wątpliwości uzasadniających, w jego ocenie, wszczęcie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 31 ust. 1 u.e.l. Natomiast ewentualne późniejsze wątpliwości w tym zakresie, powstałe po zameldowaniu, mogą zostać zweryfikowane w postępowaniu zwyczajnym w sprawie uchylenia materialno-technicznej czynności zameldowania, które również prowadzone jest na podstawie art. 31 ust. 1 u.e.l. W tym celu konieczne jest złożenie przez stronę stosownego wniosku do organu gminy właściwego ze względu na położenie nieruchomości, w której dokonano zameldowania.
Reasumując, organ I instancji zasadnie odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania, za podstawę prawną przyjmując słusznie art. 61a § 1 Kpa, a Minister zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa prawidłowo utrzymał to postanowienie w mocy.
W związku z powyższym wszelkie zarzuty, podnoszone w skardze były niezasadne, biorąc pod uwagę, że postanowienie pierwszoinstancyjne było rozstrzygnięciem formalnoprawnym, a nie merytorycznym. W tym też kontekście organa obu instancji nie mogły z natury rzeczy naruszyć art. 28 ust. 2 u.e.l., gdyż tego przepisu nie stosowały. Organ I instancji stosował wyłącznie art. 61a § 1 Kpa.
Sąd postanowił o oddaleniu wniosku dowodowego zgłoszonego w skardze. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z wydruku pisma E. M. z 23 lipca 2025 r. na okoliczność potwierdzenia, że E. M. oraz D. M. nie zamieszkuje w nieruchomości, oraz że E. M. i jej syn nie mają zamiaru wrócić do Polski.
Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na podkreślenie zasługuje, że rolą sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, co do zasady, nie przeprowadza postępowania dowodowego a jego zadaniem jest jedynie kontrola prawidłowości takiego postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne. Skutecznie złożony wniosek dowodowy nie może zatem prowadzić do dokonania przez Sąd nowych ustaleń faktycznych i merytorycznego rozpoznania sprawy. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie okoliczności faktycznych poprzez dopuszczenie nowych dowodów, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji.
Ponadto, ww. wniosek dowodowy nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu dotyczącym odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności czynności materialno-technicznej zameldowania E. M. na pobyt stały.
Z powyższych względów, Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącego uznając, że nie jest on niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz przeprowadzone postępowanie wyjaśniające Sąd nie dopatrzył naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.