Uzasadnienie
[...] i [...] po otrzymaniu wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem zwrócili się o przyznanie prawa pomocy. Z treści złożonego następnie w dniu 4 grudnia 2017 r. na urzędowym formularzu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wynika, że skarżący posiadają budynek mieszkalny o powierzchni 48 m2, mieszkanie o powierzchni 51 m2 (w którym mieszka córka skarżących) oraz 4 garaże o łącznej powierzchni 60 m2. [...] uzyskuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1800 zł netto miesięcznie. [...] jest osobą bezrobotną, w lipcu 2017 r. utracił prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych. Z wniosku wynika, że MOPS czasowo przyznał skarżącemu zasiłek w kwocie 534 zł miesięcznie. [...] i [...] wymieniając zobowiązania i stałe wydatki zaliczyli do nich: podatek od nieruchomości – 134 zł, opłaty za prąd – 60 zł, za wodę – 80 zł, śmieci – 24 zł, gaz – 40 zł, telefon – 45 zł, wydatki na opał – 400 zł, ratę pożyczki – 140 zł, koszty leczenia – 200 zł, wydatki na odzież, obuwie – 200 zł, na żywność i środki czystości – 1000 zł. Z wniosku wynika ponadto, że w lutym 2018 r. skarżącą czeka poważny zabieg, po którym przez okres co najmniej 3 miesięcy musi pozostawać na zwolnieniu lekarskim.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zauważyć przede wszystkim trzeba, że wniosek [...] i [...] z dnia 4 grudnia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest kolejnym wnioskiem skarżących w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r., po rozpoznaniu wcześniejszego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, referendarz sądowy przyznał skarżącym prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi (pkt 1 postanowienia) oraz poprzez ustanowienie adwokata (pkt 2), natomiast oddalił wniosek w pozostałym zakresie (pkt 3).
W takiej sytuacji kolejny wniosek [...] i [...] o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należy traktować jako wniosek o zmianę pkt 3 postanowienia z dnia 16 stycznia 2017 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony, jeśli nastąpiła zmiana okoliczności, które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia wydanego w przedmiocie prawa pomocy, a więc wówczas, gdy nastąpiło pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy.
Zauważyć wobec tego trzeba, że z pierwotnego wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez [...] i [...] wynikało, że utrzymują się z dochodów w łącznej wysokości 2546,71 zł, na które składały się wówczas wynagrodzenie za pracę skarżącej oraz zasiłek dla osób bezrobotnych otrzymywany przez skarżącego.
Jak wynika z wniosku z dnia 4 grudnia 2017 r., [...] uzyskuje wynagrodzenie za pracę w kwocie 1800 zł miesięcznie, skarżący w lipcu 2017 r. utracił prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych, który wynosił 705,92 zł. [...] wskazał, że zwrócił się z wnioskiem o pomoc do MOPS, czasowo przyznano skarżącemu zasiłek w kwocie 534 zł. [...] i [...] utrzymują się obecnie z dochodów w łącznej wysokości 2334 zł miesięcznie.
Sytuacja finansowa skarżących uległa zatem pogorszeniu w stosunku do sytuacji przedstawionej w poprzednim wniosku i w ocenie referendarza sądowego nie pozwala obecnie na uiszczenie w pełnej wysokości (250 zł) wpisu od skargi kasacyjnej złożonej przez skarżących. Nie nastąpiło jednak aż takie pogorszenie sytuacji finansowej skarżących, które powodowałoby, że nie są oni w stanie ponieść żadnych kosztów sądowych.
W ocenie referendarza sądowego uzasadniona jest wobec tego zmiana pkt 3 postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 stycznia 1017 r. poprzez zwolnienie skarżących od części wpisu od skargi kasacyjnej – w kwocie 150 zł. W odniesieniu natomiast do pozostałej części wpisu od skargi kasacyjnej (tj. kwoty 100 zł) oraz opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem w kwocie 100 zł uznano zaś, iż skarżący będą w stanie je ponieść bez uszczerbku w utrzymaniu własnym, brak jest więc podstaw do zmiany postanowienia z dnia 16 stycznia 1017 r. w tym zakresie.
Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 oraz art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.