Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie z dnia 21 grudnia 2017r., którym wezwano T. O. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017r., znak: [...] w wysokości 500 złotych, J. O. w imieniu własnym złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W dniu 5 lutego 2018r. wpłynął do Sądu wypełniony przez wnioskodawcę formularz PPF.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Stosownie do treści art. 32 p.p.s.a uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego tj. skarżącemu oraz organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ponadto ustawa przyznaje przymiot strony także uczestnikom postępowania tj. osobom, które brały udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosły skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego (art. 33 § 1 p.p.s.a). Poza tym zgodnie z § 2 art. 33 p.p.s.a udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca J. O. nie jest stroną w niniejszym postępowaniu sądowym, ponieważ nie jest skarżącym, uczestnikiem postępowania na prawach strony ani nie został do niego dopuszczony przez sąd na podstawie art. 33 § 2 p. p. s.a. Brak jest więc podstaw do przyznania mu prawa pomocy, które stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a może być przyznane jedynie stronie. Z tego też względu odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.