Uzasadnienie
W dniu 21 listopada 2013 r. zostało przyznane skarżącemu P.K. prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie adwokata. Na pełnomocnika dla ww. uczestnika postępowania Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła adw. M.P.
Koszty zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji zostały przyznane na mocy wyroku z dnia 19 marca 2014 r.
W skardze kasacyjnej złożonej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014 r., a następnie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15 marca 2016 r. i w piśmie z dnia 17 czerwca 2016 r. adw. M.P. złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Złożony wniosek nie zawierał oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1894/13 odmówiono adwokatowi M.P. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie reprezentowania przed sądem II instancji.
Na to orzeczenie został skutecznie (w zakreślonym terminie) złożony sprzeciw.
W sprzeciwie adwokat oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając w niniejszej sprawie wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu - na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), postanowienie referendarza sądowego traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego – § 22 nowego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1801), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje zastosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł.
Zgodnie zaś § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 20 ww. rozporządzenia, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu adwokat M.P. reprezentował skarżącego w pierwszej i drugiej instancji. Za udział w postępowaniu w pierwszej instancji koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostały przyznane w wyroku Sądu z dnia 19 marca 2014 r. i wypłacone zostało mu wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł. Na obecnym etapie sprawy pomoc prawna sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji. Pełnomocnik z urzędu reprezentował również skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera -uzupełnione w sprzeciwie- oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia adwokatowi M.P. za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu przed sądem II instancji w wysokości 75% stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia (która wynosi 240 złotych). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23%).
W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi M.P. należy się wynagrodzenie w wysokości 180,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 41,40 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 221,40 złotych.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 250 w związku z art. 260 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji postanowienia.