Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 7 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie umorzył na podstawie art. 243 w związku z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302 dalej p.p.s.a.), postępowanie z wniosku G. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Referendarz sądowy wskazał, że stosownie do treści art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Referendarz rozpoznający wniosek wyjaśnił, że w niniejszej sprawie skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 marca 2017 r., a zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 czerwca 2017 r. Postanowienie NSA jest ostateczne i z tym dniem stało się prawomocne postanowienie o odrzuceniu skargi. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie został uwzględniony, a zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zostało oddalone przez NSA postanowieniem z 29 maja 2018 r.
W sprzeciwie (nazwanym "zażaleniem") wnioskodawca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle brzmienia art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od postanowienia o umorzeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W rozpoznawanej sprawie referendarz rozpoznający wniosek Grzegorza Siwaka trafnie stwierdził, że zachodzi przesłanka uprawniająca do umorzenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy, ponieważ rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
Przedstawiając przebieg postępowania w niniejszej sprawie, referendarz sądowy zasadnie uznał, że rozpoznanie wniosku wnioskodawcy o przyznanie prawa pomocy nie jest merytorycznie możliwe, bowiem skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 marca 2017 r. (vide k. 13 akt), a zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 410/17 (k. 29 akt). Postanowienie NSA jest ostateczne i z tym dniem stało się prawomocne postanowienie o odrzuceniu skargi. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został uwzględniony przez Sąd (vide postanowienie z 29 stycznia 2018 r. k. 98 akt), a zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zostało ostatecznie oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 29 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 184/18 (vide k. 136 akt).
Wobec powyższego, żądanie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a., bowiem prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Tymczasem postępowanie ze skargi G. S. zostało już prawomocnie zakończone. Tym samym referendarz zobligowany był umorzyć postępowanie w zakresie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego.