Uzasadnienie
Skarżący G. S. w dniu 12 stycznia 2017 r. (k. 8 akt) nadał na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego - za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego - kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA) skargę na decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Postanowieniem z 23 marca 2017 r. Sąd odrzucił skargę, z uwagi na wniesienie jej po terminie.
Postanowieniem z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 410/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.
Pismem z 16 lipca 2017 r. (uzupełnionym w dniu 21 sierpnia 2017 r.) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu podniósł, że nie ponosi winy za błąd daty doręczenia zaskarżonej decyzji wskazanej w dokumentach pocztowych, a na potwierdzeniu odbioru widnieje nie jego podpis. Wyjaśnił, że 12 grudnia 2016 r. nie mógł odebrać rzeczonej korespondencji, ponieważ nie było go tego dnia w firmie - wykonywał obowiązki służbowe poza jej siedzibą.
Zarządzeniem z 24 sierpnia 2017 r. Sąd wezwał Naczelnika Urzędu Pocztowego w [...] do nadesłania w terminie 7 dni uwierzytelnionego odpisu z urzędowego dokumentu – rejestru pocztowego, będącego potwierdzeniem wydania w dniu 12 grudnia 2016 r. przesyłki rejestrowej R [...] kierowanej do skarżącego ze wskazaniem z imienia i nazwiska osoby, której ją wydano
W dniu 14 września 2017 r. (data wpływu do Sądu), operator wyznaczony udzielił odpowiedzi, do której załączył uwierzytelnioną "Kartę doręczeń przesyłek poleconych" z dnia 12 grudnia 2016 r., gdzie pod pozycją nr [...] wskazany został nr nadawczy korespondencji rejestrowej R [...] – zawierającej zaskarżoną decyzję. Odbiór ww. korespondencji podpisał osobiście skarżący - G. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a"), jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Stosownie do art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest spóźniony. Przyjąć bowiem należy, że dniem, w którym skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jest dzień, w którym skarżący otrzymał postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające wniesioną przez niego skargę, tj. 6 kwietnia 2017 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 13 kwietnia 2017 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony dopiero w dniu 17 lipca 2017 r. (uzupełniony następnie w dniu 21 sierpnia 2017 r.), a zatem ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu. Z tego względu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.