Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 288/13 Wojewódzki
Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na decyzję
Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2012 r.,
Nr [...]w przedmiocie kary pieniężnej.
W skutek zgłoszonego przez skarżącego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 12 grudnia 2013 r. (z.p.o. k. 58).
Działając z zachowaniem terminu do zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu skarżący, pismem z 11 stycznia 2013 r., wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Prawomocnym postanowieniem z 23 lipca 2014 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych ponad kwotę 316 złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi oraz opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3.
Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.)
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna sporządzona została osobiście przez skarżącego K. S., który jak wynika z akt sprawy nie posiada kwalifikacji koniecznych do sporządzenia tego rodzaju środka odwoławczego. Wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę, jeżeli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 p.p.s.a nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, ale uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1997 r., ICZ 23/97 OSNC 1997/6-7/77; postanowienie NSA z 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawn. 2004/5/202).
Mając na uwadze powyższe, działając w oparciu o art. 178 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.