Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 grudnia 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywanej dalej: "Spółka", "Skarżąca") od wyroku Sądu z 23 maja 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1969/13.
Pismem z 14 stycznia 2016 r. Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPPr wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W odpowiedzi na nadesłany w terminie wypełniony formularz PPPr, Skarżąca zarządzeniem z 2 marca 2016 r. została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie: dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (lub poniesionej straty) w 2015 r., np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec 2015 r., dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2016 r., np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec lutego 2016 r., wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie.
Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 19 kwietnia 2016 r. odmówiono Skarżącej, na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu postanowienia podano, że Spółka nie przesłała na żądanie Sądu dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego oraz dochodów, uniemożliwiając dokonanie oceny spełniania ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy.
Pismem z 11 maja 2016 r. Skarżąca wniosła sprzeciw na postanowienie z 19 kwietnia 2016 r., w którym zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z kolei w myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Należy podzielić prezentowany w doktrynie pogląd, że przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (Dauter Bogusław [w] Dauter Bogusław Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, tezy do art. 86, por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 października 2009 r., o sygn. akt II FZ 421/09).
Tym bardziej niedopuszczalne jest przywrócenie terminu w sytuacji, kiedy ustawa nie przewiduje dla danej czynności procesowej żadnego terminu. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy, który w myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. może być złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie i wniosek taki wolny jest od opłat sądowych. Brzmienie tego przepisu oznacza, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, aż do czasu jego zakończenia. Z powyższego wynika, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie jest określone żadnym ustawowym terminem, zatem wszelkie terminy w tej kwestii traktować należy, jako terminy instrukcyjne. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z niedopuszczalnością przywrócenia terminu.
Zatem wniosek Skarżącej z 11 maja 2016 r. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.