Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez B. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2014 r. oddalającego skargę B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...].
Na powyższe postanowienie skarżąca spółka złożyła zażalenie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.
W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego, pismem Sądu z dnia 7 stycznia 2016 r. przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr) i wezwano do wypełnienia przedmiotowego formularza przez osoby uprawnione do reprezentowania spółki - w terminie 7 dni - pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie doręczono skarżącej spółce w dniu 23 stycznia 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 221 akt sądowych), a zatem termin do nadesłania wypełnionego formularza wniosku upływał w dniu 30 stycznia 2016 r.
Skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 1 kwietnia 2016 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy (art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).
Zarządzenie zostało stronie doręczone w dniu 23 kwietnia 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 226 akt sądowych).
Następnie skarżąca pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. wniosła sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Do złożonego sprzeciwu strona skarżąca ponowie nie załączyła wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Cała argumentacja sprzeciwu dotyczyła zasadności odrzucenia zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2015 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Zdaniem skarżącej Sąd przy ocenie prawidłowości doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej naruszył art. 73 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw.
W myśl przepisu art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (w na gruncie przedmiotowej sprawy przepis ten znajdzie zastosowanie w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym w zw. z art. 2 cyt. ustawy nowelizującej).
W niniejszej sprawie strona skarżąca została zobowiązana do przesłania urzędowego formularza PPPr w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, przy czym takiego formularza nie przedłożyła.
Tymczasem, jak stanowi przepis art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Formularz ten powinien być zgodny z wzorem wprowadzonym w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Zarazem powyższe rozporządzenie, które weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2015 roku, w § 2 ust. 3 przewiduje, że jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez stronę na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia.
Mając na uwadze powyższe przepisy oraz fakt, że skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu, prawidłowo przesłano jej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (vide: zarządzenie referendarza sądowego z dnia 28 grudnia 2015 r. - k. 219 akt sądowych).
Właściwie także poinformowano skarżącą spółkę, iż ww. formularz, wypełniony przez osoby uprawnione do reprezentowania strony skarżącej, należy złożyć do Sądu w terminie 7 dni od otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
Strona skarżąca jednakże żądanego formularza w odpowiedzi na wezwanie nie przesłała.
Co więcej, również składając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 1 kwietnia 2016 r., strona skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Zgodnie z art. 257 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08 wskazał, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Natomiast brak nadania wnioskowi takiej formy skutkuje powstrzymaniem się sądu od badania zasadności żądania strony i pozostawieniem go bez rozpoznania (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OZ 824/05).
Mając na uwadze, iż skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, orzeczono, jak w sentencji.