Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. L. B. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania odwoławczego.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia przez skarżącego wpisu w wyznaczonym terminie. Niniejsze postanowienie zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu 11 września 2009 r.
Pismem z dnia 10 grudnia 2009 r. (14 grudnia 2009 r. – data stempla pocztowego) skarżący złożył skargę kasacyjną na powyższe postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
Skarżący we wniosku podniósł, iż korespondencję sądową znalazł w dniu 8 grudnia 2009 r. wśród niezapłaconych rachunków i innej korespondencji kierowanej na jego adres. Opisał swoją sytuację rodzinną, w tym konflikt ze swoją córką. Wyjaśnił, iż jego charakter pracy wymusza częste przebywanie poza miejscem zameldowania, gdyż wykonuje pracę na terenie całej Polski. W czasie jego nieobecności wszelką korespondencję odbiera mieszkająca w domu córka M. B., z którą żyje w konflikcie. Zwrócił uwagę na fakt, iż córka przebywająca w mieszkaniu, w którym jest zameldowany nie przekazuje mu odebranej korespondencji kierowanej do skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważa co następuje.
W niniejszej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest zbadanie przesłanek przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 i 2 ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Sąd zauważa, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 438/06) podejmując się próby zdefiniowania nieostrego pojęcia "charakteru wyjątkowego" powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98 stwierdzające, iż "dynamika procesów, różnorodność występujących w nim stanów faktycznych, a także rozmaitość i nieprzewidywalność zachowań (działań i zaniechań) stron, nie pozwalają na sformułowanie uniwersalnej definicji normatywnej; prawodawca pozostawił ocenę w tym zakresie sędziemu, odwołując się do jego bezstronności, doświadczenia oraz poczucia sprawiedliwości. Tak więc rzeczą sądu meriti, rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu, jest wyważenie – przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności występujących w konkretnej sprawie, a więc zarówno elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych – czy argumenty wspierające wniosek są mocniejsze od argumentów przemawiających za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w przepisanym terminie oraz czy moc tych argumentów pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zachodzi wypadek, który można uznać za wyjątkowy." Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
Okolicznościami takimi mogą być na przykład nagła choroba lub błędne pouczenie Sądu. W przedmiotowej sprawie wnioskujący jako przyczynę uchybienia terminowi wskazał nieprzebywanie w miejscu zameldowania. Sąd w tym miejscu zauważa, iż wnioskujący w toku postępowania nie podał żadnego innego adresu do doręczeń, zatem nie zadbał w stopniu dostatecznym o swoje interesy ignorując wszelką korespondencję przesyłaną do niego na adres zameldowania.
Sąd przyjął, iż wnioskujący miał możliwość zapoznania się z postanowieniem Sądu dopiero w dniu 8 grudnia 2009 r. zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej upływał w dniu 15 grudnia 2009 r. W dniu 14 grudnia 2009 r. została nadana w urzędzie pocztowym skarga kasacyjna wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Sąd stoi na stanowisku, iż przedmiotowy wniosek jest dopuszczalny i złożony w ustawowym terminie.
Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wskazał, iż konflikt z córką jest przyczyną nieprzekazywania wszelkiej korespondencji kierowanej do skarżącego na jego adres zameldowania.
Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Należy wskazać, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy skarżący dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa, nie wykazując staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.
Omawiany przepis nie wymaga natomiast od wnioskodawcy udowodnienia braku winy w uchybieniu terminu, a stanowi jedynie o uprawdopodobnieniu jej braku. Oznacza to, że wnioskodawca winien uprawdopodobnić brak swojej winy poprzez stosowną argumentację dotyczącą przyczyn uchybienia terminu. Argumentacja ta winna wskazywać, że wnioskodawca mimo wykazania staranności nie mógł przezwyciężyć przeszkody w dochowaniu terminu oraz uprawdopodobnić (uwiarygodnić) fakt, że przeszkoda powstała (istniała) w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i nieprzerwanie trwała aż do daty złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyr. NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00, niepubl.).
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz przytoczonego wyżej orzecznictwa, Sąd stwierdza, iż skarżący nie wykazał należytej staranności i dbałości o swoje interesy. Należy podkreślić, iż wnioskodawca mając świadomość, iż rzadko bywa w miejscu zameldowania, na który doręczana jest wszelka korespondencja (w tym sądowa), nie podał adresu dla doręczeń, ani też nie wskazał pełnomocnika dla doręczeń. Sąd byłby związany i przesłałby wszelką sądową korespondencję pod wskazany przez wnioskującego adres lub do wskazanego przez skarżącego pełnomocnika. W ocenie Sądu, w ten sposób wnioskodawca należycie zadbałby o swoje interesy.
Konkludując, Sąd zauważa, iż przytaczając sytuację rodzinną i zawodową wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu, a także nie dochował należytej staranności i dbałości o swoje interesy. Zatem, nie było podstaw określonych w art. 86 § 1 p.p.s.a. do przywrócenia tego terminu.
W tym stanie rzeczy, wniosek o przewrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.