Wyrok NSA oz. w Lubliniez 15 września 1992 r., sygn. akt SA/Lu 601/92

Teza

1. 1. "Ciężar dowodu" w postępowaniu administracyjnym spoczywa na organie administracji państwowej zgodnie z dyspozycją art. 77 par. 1 Kpa.

Nie można przeto obciążać strony obowiązkiem przedstawienia koniecznych dowodów.

2. Wedle art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457/, fakt, czy przyczyna niestawiennictwa była usprawiedliwiona, czy też nie, powinien być wyjaśniony w postępowaniu dowodowym zgodnie z wszelkimi regułami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Ustawa nie daje żadnych podstaw do wniosku, jakoby bezrobotny miał sam udowodnić przy użyciu określonych środków dowodowych przyczynę swego niestawiennictwa.

3. Użyte w przepisie par. 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia pośrednictwa pracy, orientacji i poradnictwa zawodowego, rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz poszukujących pracy, a także przyznawanie świadczeń określonych w przepisach o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 122 poz. 541/ sformułowanie "po dostarczeniu odpowiedniego dowodu" oznacza tylko tyle, że dowód lub dowody takie powinny być dostarczone w przeprowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym zgodnie z wszelkimi wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego.