Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 624/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 624/11 oddalającego skargę Z.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Przyczyną odrzucenia tej skargi było jej sporządzenie przez nieprofesjonalnego pełnomocnika.
Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem o możliwości jego zakwestionowania w drodze zażalenia jedynie do wiadomości, z uwagi na fakt korzystania przez niego z pomocy prawnej adwokat J.N. Niezależnie od tego postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego.
Pismem z dnia 1 czerwca 2013 r., którego żądanie skarżący wyraźnie określił w piśmie z dnia 19 czerwca 2013 r., złożył do tutejszego Sądu zażalenie na postanowienie z dnia 30 kwietnia 2013 r. Jednocześnie w piśmie tym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlegało odrzuceniu.
Art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi, że w przypadkach nieuregulowanych przepisami działu regulującego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, do postępowania w tych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. W myśl zaś art. 175 § 2 p.p.s.a. zażalenie może sporządzić sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem ponadto prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez jedną z osób wymienionych w art. 194 § 4 p.p.s.a. jest nieusuwalnym brakiem powodującym odrzucenie zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2004 r., sygn. OZ 474/04, niepubl.). Stosownie bowiem do treści art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie skarżący osobiście sporządził i wniósł do tutejszego Sądu zażalenie na postanowienie Sądu odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wydanego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 12 września 2012 r. W piśmie z dnia 19 czerwca 2013 r. wyraźnie podał, że pismo z dnia 1 czerwca 2013 r. jest zażaleniem na postanowienie z dnia 30 kwietnia 2013 r. Fakt ten potwierdza również wskazanie jako adresata pisma Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie podlegało zatem odrzuceniu jako niedopuszczalne, albowiem zostało sporządzone osobiście przez skarżącego nie będącego jednym z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 197 § 2 i art. 194 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 285l, orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Ze wskazanej przyczyny Sąd za bezprzedmiotowy uznał wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 30 kwietnia 2013 r. Podkreślenia jednak przy tej okazji wymaga, iż powoływanie się przez niego na błędne pouczenie w zakresie zaskarżenia tego postanowienia nie znajduje żadnego uzasadnienia w sytuacji, kiedy jest on reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem i to jemu Sąd jest zobowiązany doręczać m.in. podjęte w sprawie rozstrzygnięcia.
W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak pkt II sentencji postanowienia.