Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 564/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Z. R. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.
Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł o " wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenie nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia opublikowanego w sprawie. Z podobnym wnioskiem skarżący wystąpił w kolejnym piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a sąd, który wydał orzeczenie rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku.
W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Wyrok tutejszego Sądu z dnia 17 września 2010 r. jest jasny zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia, a także przyczyny oddalenia skargi. Wobec tego trudno przyjąć, że wyrok ten wymaga niezbędnej wykładni.
Na marginesie dodać jednocześnie trzeba, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym Sądem orzeczeń. Ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi w art. 183 § 2 wskazuje, kiedy zachodzi nieważność postępowania sądowego. Jednakże stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zatem, wniosek zawierający takie żądanie jest niedopuszczalny i nie mieści się w istocie wykładni. Wobec tego zgłaszanie do Sądu administracyjnego I instancji wniosku w tym przedmiocie jest bezzasadne.
W odniesieniu do żądania skarżącego dotyczącego stwierdzenia niezgodności z prawem wyroku Sądu z dnia 17 września 2010 r. wskazać z kolei należy, że przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt postępowania sądowo-administracyjnego ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, wymagają dla skutecznego wniesienia skargi w tym przedmiocie spełnienia określonych przesłanek, w tym jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek o dokonanie wykładni jest w istocie polemiką z rozstrzygnięciem sądu oraz podważa trafność podjętego rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem skarżący podnosi jedynie argumenty wskazujące, jego zdaniem, na błędny tok działania sądu
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.