Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Kłodzku z dnia 20 stycznia 2026 r. w sprawie odmowy naliczenia i wypłacenia wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej, należnych w związku we zwolnieniem M. B. ze służby w Policji.
Jak wynikało z akt sprawy skarżący w dniu 1 września 2025 r. wystąpił do sądu powszechnego z pozwem przeciwko Skarbowi Państwa – Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we Wrocławiu o zapłatę kwoty 5.071,64 zł tytułem wyrównania należnego i zaległego wynagrodzenia, odprawy, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od 2 stycznia 2023 r. do 21 lutego 2023 r.
Postanowieniem z dnia 29 września 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w Kłodzku jako organowi właściwemu.
Powołaną na wstępie decyzją z dnia 20 stycznia 2026 r. Komendant Powiatowy Policji w Kłodzku odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej, należnych w związku we zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 14 lutego 2023 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący został zwolniony ze służby ze wskazanym dniem na podstawie rozkazu personalnego z dnia 18 stycznia 2023 r. W związku z tym stronie wypłacono należne z tego tytułu uposażenie za styczeń i luty 2023 r., odprawę na podstawie art. 115 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 636, dalej: ustawa o Policji), ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy na podstawie art. 115a ww. ustawy oraz nagrodę roczną na podstawie art. 110 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji za 2023 r. Należności wyliczono na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zwolnienia ze służby.
Organ powołał się na art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 99 i art. 100 ust. 1 ustawy o Policji. Dalej wskazał, że w 2023 r. wysokość uposażenia policjantów kształtowana była m.in. przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, określoną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 7 grudnia 2021r. (Dz.U. 2022 r., poz. 279, dalej: ustawa budżetowa). Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666, dalej: ustawa okołobudżetowa) w 2023 r. przez kwotę bazową, o której mowa w art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej.
Jednocześnie na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której zależny jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385, dalej: rozporządzenie zmieniające), które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r., zmianie uległy mnożniki kwoty bazowej. W efekcie wzrosły stawki uposażenia, jednakże, zgodnie z przepisami ustawy okołobudżetowej zmiana ta nie dotyczyła uposażenia sprzed tej daty. Na tej podstawie do wyliczenia należnych skarżącemu świadczeń przyjęto kwotę bazową obowiązującą na 2022 r., zgodnie z zasadami ustalania wynagrodzeń w styczniu i w lutym 2023 r. Późniejsze zmiany przepisów nie zawierały regulacji pozwalających na ponowne ustalenie wysokości świadczeń, których podstawa naliczenia wynikała z przepisów obowiązujących w dacie zwolnienie ze służby.
Organ podkreślał, że działa na podstawie przepisów prawa i nie może kierować się względami równości czy słuszności. Zwracał także uwagę na jednoznaczne brzmienie art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej nakazujące przyjęcie zastosowanych przez organ zasad ustawowych oraz brak podstaw do ich podważania.
W odwołaniu od ww. decyzji skarżący zarzucał niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, dowolną jego ocenę i pominięcie stanowiska skarżącego podnoszącego niekonstytucyjność zapisów stanowiących podstawę wymiaru świadczeń, naruszenie zasady zaufania. Wskazywał także na naruszenie przepisów ustawy okołobudżetowej, w tym art. 41 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 8 i art. 32 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu podzielił stanowisko tam wyrażone. Powołując się na art. 99 ust. 3 ustawy o Policji wskazał, że uposażenie stanowi wielokrotność kwoty bazowej określanej ustawą budżetową. Zatem przy obliczeniu tej kwoty na 2023 r. należy sięgać do art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 r. z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 256) ustalającą kwotę bazową w wysokości 1.740,64 zł. Zwracał przy tym uwagę, że ustawa okołobudżetowa ma charakter komplementarny wobec samej ustawy budżetowej. Zgodnie z art. 41 ust. 1 tejże ustawy kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 r. dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W ust. 2 ww. ustawy wskazano, że do obliczenia uposażeń od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270).
W przepisie ust. 4 wskazano zaś, że do podwyższania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw. Przytoczone powyżej przepisy wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. że w tym okresie do obliczenia uposażenia stosuje się kwotę bazową ustaloną w ustawie budżetowej na 2022 r., tj. kwotę 1.614,69 zł. Powyższe sformułowanie nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji, zatem należy zastosować się wprost do wskazanego brzmienia przepisu.
Dalej organ odwoławczy wskazał na zasady wynikające z art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP wyłączające uprawnienia do odmowy zastosowania obowiązujących przepisów prawa. Wobec tego brak podstaw do odstąpienia od stosowania art. 41 ust. 1-2 ustawy okołobudżetowej.
W skardze strona zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz nakazanie naliczenia i wypłacenia skarżącemu wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 14 lutego 2023 r. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zarzucał naruszenie wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, a z ostrożności procesowej o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a., tj. w sposób nieprecyzyjny i bez należytego wyjaśnienia toku myślowego organu, czyli bez wszystkich elementów, które mają przekonać stronę do organu; naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokładnym zbadaniu podniesionych w odwołaniu zarzutów i niewyjaśnianiu stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; naruszenie art. art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska skarżącego zawartego we wniosku z dnia 25 września 2025 r. (pierwotnie w pozwie), a dotyczącym niekonstytucyjności z powodu dyskryminacji - art. 41 ustawy okołobudżetowej, co powoduje, że została naruszona zasada pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzucała także naruszenie prawa materialnego, poprzez zastosowanie art. 41 ustawy okołobudżetowej i w efekcie pozbawienie skarżącego waloryzacji uposażenia, co narusza zasady wyrażone w Konstytucji RP – zasadę państwa prawnego, sprawiedliwości społecznej, zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz rażąco dyskryminuje skarżącego wobec innych podmiotów, które charakteryzują się tymi samymi cechami. Sformułował także zarzut naruszenia art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 okołobudżetowej, podczas gdy przepis ten jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP.
W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął formułowane zarzuty zwracając uwagę, że problem do którego odnosi się rozstrzygnięcie dotyczy szerszej grupy funkcjonariuszy i winien być starannie przeanalizowany, czego w sprawie zabrakło.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje ocenę procesu stosowania prawa - czy organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych, w tym w zakresie obowiązywania i wykładni właściwych w sprawie norm prawnych. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę w tam nakreślonych granicach trzeba wskazać, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzający ją akt nie naruszają przepisów w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Rozpoznając przedstawiony Sądowi należy stwierdzić, że problematyka wykładni art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy o okołobudżetowej na tle zbliżonych okoliczności faktycznych był już przedmiotem rozstrzygania przez sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, w których to podzielono pogląd prezentowany przez organy administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2026 r., sygn. akt III OSK 2397/25, z dnia 15 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 2539/25, z lipca 15 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 2540/25, z dnia 15 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 485/26, z dnia 15 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 53/26, z dnia 15 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 593/26, z dnia 15 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 643/26 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 sierpnia 2026 r. sygn. akt IV SA/Wr 21/26, wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni zgadza się przyjętą w tych rozstrzygnięciach wykładnią wykluczającą możliwość waloryzacji uposażenia Policjantów, którzy zostali zwolnieni ze służby przed dniem 1 marca 2023 r., co też znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia. Nie znalazł także podstaw do stwierdzenia, że sporne w sprawie przepisy naruszają normy Konstytucji, co nakazywało oddalenie skargi.
Przede wszystkim trzeba wskazać, że właściwą drogą dochodzenia roszczeń z wniosku o wyrównania wynagrodzenia i wypłaty należnych środków pieniężnych jest droga postępowania administracyjnego, z wyłączeniem kwestii odsetek, co zgodnie z utrwalonym stanowiskiem następuje na drodze cywilnej. Teza ta znajduje potwierdzenie w poglądach doktryny i judykatury, a punktem wyjścia dla oceny charakteru zgłoszonego żądania jest stosunek administracyjny łączący funkcjonariusza z organem administracji publicznej.
Na powyższe nie ma wpływu fakt zwolnienia ze służby. Okoliczność, że wraz ze zwolnieniem ze służby ustaje stosunek służbowy funkcjonariusza nie oznacza, że w zakresie roszczeń wynikających z tego stosunku dochodzi do powstania stosunku cywilnego lub stosunku pracy w rozumieniu Kodeksu pracy. Źródłem świadczeń dochodzonych przez byłego policjanta jest bowiem nadal stosunek o charakterze administracyjnym wynikający z pełnionej (choć już zakończonej) służby w Policji i z tą służbą ściśle związany. Sprawa uposażenia i jego wysokości wiąże się ściśle z nawiązaniem stosunku służbowego (sprawą osobową policjanta). Kwestia ta nie jest już w sprawie sporna, a to poprzez odesłanie sprawy przez sąd powszechny do rozpoznania organowi administracji.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy wskazać, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy o Policji. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby, a prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 ustawy o Policji) i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3 ustawy o Policji).
Jednocześnie prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 671/18,dostępny w CBOSA). Stosownie zaś do art. 99 ust. 2 ustawy o Policji z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia.
Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.
Natomiast minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy o Policji). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Na podstawie powyższych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r.
Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270).
Stosownie do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z 17 grudnia 2021 r. na rok 2022 (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 23 grudnia 1999r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1.614,69 zł.
W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256), zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1.740,64 zł.
Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1.740,64 zł obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1.614,69 zł.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy Policji prawidłowo uznały, że wobec Skarżącego nie mógł mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który to przepis wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji, gdyż został zwolniony ze służby w Policji z dniem 14 lutego 2023 r. W odniesieniu do sytuacji skarżącego miał zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, co prawidłowo uzasadniły organy. Wyliczając uposażenie skarżącego za miesiąc styczeń i luty 2023 r. organy miały zatem obowiązek uwzględnić obowiązujące od 1 stycznia 2023 r. przepisy ustawy okołobudżetowej, w tym art. 41 ust. 2 tej ustawy, skoro obowiązującą w tym czasie dla uposażeń funkcjonariuszy Policji za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. była kwota bazowa wysokości 1.614,69 zł. Organy prawidłowo zatem zastosowały wyżej powołane przepisy i zasadnie odmówiły skarżącemu podwyższenia uposażenia za styczeń i luty 2023 r. i wyrównania kwoty świadczeń jednorazowych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.
Należy podkreślić, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, zarówno funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., jak i funkcjonariuszy przechodzących na emeryturę przed 1 marca 2023 r. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wypłacanych za styczeń i luty 2023 r.- zawsze była bowiem zdeterminowana dla wszystkich funkcjonariuszy taką samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1.614,69 zł w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej.
W odniesieniu do kwestii nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji funkcjonariuszy podniesionej w uzasadnieniu skargi w kontekście sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami zaufania i pewności prawa oraz równości należy podnieść, że w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z tego rodzaju oczywistą niezgodnością z Konstytucją, która mogłaby prowadzić do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej. Powyższa konstatacja wynika przede wszystkim z jednolicie przyjętego rozumienia konstytucyjnej zasady równości. W wyroku z 14 kwietnia 2026r., sygn. akt II GSK 449/23 Naczelny Sąd Administracyjny (dostępny w CBOSA) wskazał, że z przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz równego (jednakowego) traktowania przez władze publiczne wszystkich adresatów norm prawnych, charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą. Takie ujęcie zasady równości dopuszcza zatem odmienne traktowanie podmiotów, które takiej cechy nie mają.
Ustalenie, czy zasada równości została w konkretnym przypadku rzeczywiście naruszona wymaga ustalenia kręgu adresatów, do których odnosi się budząca wątpliwości norma prawna oraz wskazania tych elementów, które są prawnie relewantne (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt K 31/13, OTK-A 2015/3/31; z dnia 29 czerwca 2001r., sygn. akt K 23/00, OTK 2001/5/124; z dnia 14 lipca 2004 r., sygn. akt SK 8/03 OTK-A 2004/7/65 i z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt P 18/04 OTK-A 2005/8/88). Równe traktowanie oznacza traktowanie według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących. Konstytucyjna zasada równości nakazuje nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają oraz podmiotom, które jej nie posiadają.
Dopiero jeżeli prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa charakteryzujących się wspólną cechą istotną jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem niezbędnym jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego owo zróżnicowanie jest dokonywane. Dokonywanie zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium nie jest dopuszczalne. Kryterium to musi pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Wprowadzone zróżnicowanie musi mieć zatem charakter racjonalnie uzasadniony, a kryterium zróżnicowania pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych.
Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt K 5/10; z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt P 41 /09, OTK-A 2011/3/25; z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt K 37/12, OTK-A 2013/5/60; z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt K 40/12, OTK-A 2013/8/120 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt P 6/12, OTK-A 2014/6/62).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze zróżnicowaniem sytuacji prawnej podmiotów posiadających tę samą cechę relewantną. Istnieje bowiem istotna różnica pomiędzy policjantem pozostającym w służbie, a policjantem, który odszedł ze służby. Co więcej, nawet przyjęcie, że w kwestionowanym okresie od stycznia do marca 2023 r. skarżący przynajmniej częściowo (do czasu odejścia ze służby) pozostawał w tej samej sytuacji prawnej, co policjanci, którzy pozostali w służbie, nie pozwala na stwierdzenie oczywistego naruszenia zasady równości. Różnicowanie podmiotów posiadających tę samą cechę jest bowiem dopuszczalne pod warunkiem przyjętego, dającego się jednoznacznie odtworzyć kryterium, którym w tym przypadku jest pozostanie w służbie. Nie ulega wątpliwości, że podwyższenie wynagrodzenia (uposażenia) może stanowić formę motywacji do pozostania w służbie i dotyczyć wyłącznie policjantów pozostających w służbie, a nie policjantów tę służbę opuszczających. Taki też był cel przyjętego rozwiązania ustawowego, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia projektu ustawy okołobudżetowej (por. druk sejmowy IX.2654).
Oceniając regulację art. 41 ustawy okołobudżetowej z punktu widzenia powołanych w skardze kasacyjnej standardów konstytucyjnych należy również zauważyć, że ustawa z 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 1356) nie gwarantuje w sposób bezwarunkowy pracownikom sfery budżetowej stałego corocznego wzrostu ich wynagrodzeń w określonej wysokości. Przewiduje jedynie waloryzację wynagrodzeń średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalanych corocznie, tj. okresowo, na podstawie prognoz budżetowych i corocznie ustalonego wskaźnika. To zaś oznacza duży zakres swobody regulacyjnej w tej materii, co zresztą jest zrozumiałe biorąc pod uwagę jej budżetowy charakter. W tych uwarunkowaniach nie można mówić o pracowniczym prawie podmiotowym do automatycznej waloryzacji wynagrodzenia i co za tym idzie - o nabyciu takiego prawa przez pracowników państwowej sfery budżetowej.
Nie istnieje tu nawet prawna ekspektatywa, a tym bardziej - ekspektatywa maksymalnie ukształtowana. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń, aczkolwiek nieobojętne dla sytuacji majątkowej pracowników, nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są - przede wszystkim - dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej (por. uzasadnienie wyroku TK z dnia 17 października 2003 r., sygn. akt K 32/02, OTK-A 2003/9/93). Skoro zatem ustawodawca nie ma normatywnego obowiązku zwiększania kwoty bazowej na kolejny rok budżetowy (tzw. zamrożenie płac), to tym bardziej może ją zwiększyć z zastrzeżeniem, że podwyższona kwota bazowa nie będzie obowiązywać od początku roku budżetowego, tylko od późniejszego miesiąca (np. od marca, jak ma to miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy). Podkreślić należy, że żaden przepis Konstytucji nie wprowadza obowiązku waloryzowania świadczeń od 1 stycznia danego roku, a jednocześnie zakazu ich waloryzowania od innej daty w tym samym roku.
Należy zwrócić uwagę, że zmiana przepisów płacowych od 1 marca 2023 r. nie wynikała wyłącznie z podwyższenia kwoty bazowej, ale także z wprowadzenia od tej daty nowych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z załącznikiem do wskazanego rozporządzenia w tabeli przedstawiono grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Mnożnik kwoty bazowej wzrósł we wszystkich grupach zaszeregowania. Podwyższeniu zarobków funkcjonariuszy w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2023 r. służył także mechanizm określony w powołanym art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Mechanizm ten nie stanowił bowiem prostego wyrównania uposażeń za styczeń i luty 2023 r., a zatem nie należy go postrzegać w kategoriach waloryzacji czy też rekompensaty za brak waloryzacji płac w miesiącach styczeń - luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r. Przyjęte w art. 41 ust. 3 ustawy rozwiązanie, aczkolwiek dość specyficzne, stanowić miało element zachęty ze strony ustawodawcy do jak najdłuższego pozostania w służbie przynajmniej do końca 2023 r. Wskazuje na to chociażby jego płatność rozłożona w czasie w systemie comiesięcznym, powodującym, że do "wyrównania" uposażenia dochodziło dopiero w następstwie pełnienia służby w okresie kolejnych miesięcy 2023 r.
Reasumując, zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji, nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym bez wątpienia postępowanie przeprowadzono w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.).
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji wyroku.