Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2025 r. P. M. złożył do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych (uzupełniony w dniu 26 czerwca 2025 r.) na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 906), dalej "ustawa o działaczach opozycji antykomunistycznej".
Wnioskodawca podał, że był kontynuatorem organizacji "[...]", założonej przez jego ojca J. M.. W dniu 21 marca 1980 r. zbiegł z konwoju MO, po 2 tygodniach został zatrzymany i osadzony w areszcie i w więzieniu, zwolniony 19 marca 1982 r. W więzieniu spędził 2 lata i 2 miesiące za czynną napaść na funkcjonariuszy MO. Wznowiono wobec niego inwigilację przez MO i SB aż do wyjazdu z paszportem w jedną stronę do B. w dniu 7 lipca 1983 r., gdzie oczekiwał na azyl polityczny. Często był zatrzymywany na 48 godzin, zwalniany z pracy z powodów politycznych. Współpracował z grupą "[...]", prowadzoną przez ojca. Jak podał wnioskodawca, ojciec pisał po nocy na maszynie ulotki przeciw PRL, a wnioskodawca je rozwoził. Poza tym w związku z działalnością antykomunistyczną ojca, cała rodzina doznała różnego rodzaju represji. Wnioskodawca załączył kopie akt paszportowych z 1983 r. z archiwum IPN.
W postępowaniu w pierwszej instancji organ zwrócił się pismem z dnia 1 lipca 2025 r. do Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej o przekazanie informacji na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, o treści zgromadzonych dokumentów dotyczących wnioskodawcy. W odpowiedzi z 28 lipca 2025 r. Instytut Pamięci Narodowej Oddziałowe Archiwum IPN we Wrocławiu poinformował, że brak jest materiałów archiwalnych potwierdzających opozycyjną działalność strony lub doznanie przez nią represji z powodów politycznych.
W oświadczeniu z dnia 20 sierpnia 2025 r. zainteresowany podał, że w latach 1970 – 1983 współpracował m. in. z K. M., L. M., W. P. z W., W. I. i E. I. z Ł. W piśmie z dnia 24 września 2025 r. zainteresowany podał, że w roku 1980 r. przebywał w Areszcie Śledczym w O., a następnie w Zakładzie Karnym we W. łącznie 25 miesięcy. W dniu 19 maja 1982 r. został internowany i ponownie osadzony przez funkcjonariuszy MO. W areszcie został pobity przez funkcjonariuszy MO i doznał złamania żeber.
Decyzją z 24 października 2025 r. nr DOS3.513.D165.2025.6.K1025 Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił stronie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zdaniem organu, wnioskodawca nie przedstawił dowodów, potwierdzających prowadzenie nielegalnej działalności opozycyjnej oraz dowodów na okoliczność podlegania represjom. Z dokumentów paszportowych wynika, że w latach 1970 -1980 wnioskodawca był notowany za takie przestępstwa, jak: kradzież, fałszerstwo dokumentów, chuligaństwo, pasożytnictwo oraz znieważenie funkcjonariusza. Niewiarygodne są twierdzenia strony co do faktycznych powodów aresztowania. Organ nie może zgodzić się, że rzeczywistym powodem uwięzienia wnioskodawcy była jego działalność opozycyjna.
W ocenie organu nie było żadnych uzasadnionych podstaw do zmiany wobec strony zarzutów z politycznych na kryminalne. W dokumentach przekazanych przez IPN również brak jest informacji na temat działalności opozycyjnej wnioskodawcy. W toku postępowania wyjaśniającego nie udało się odnaleźć dowodów potwierdzających, aby inwigilacja, ograniczenie lub pozbawienie wolności zainteresowanego miało represyjny charakter z powodów wskazanych w ustawie.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zainteresowany podał, że znaczna liczba świadków już nie żyje, a wyrok w sprawie Milicji Obywatelskiej był niesprawiedliwy, bo funkcjonariusze złamali mu żebra. Jak podał, był zwalniany z pracy i musiał sobie radzić, żeby żyć.
W piśmie z dnia 13 grudnia 2025 r. zainteresowany ponownie podał, że świadkowie z lat 1970 – 1980 już nie żyją. W latach 80 – tych funkcjonariusze MO złamali mu 2 żebra, odbył wyrok i został potraktowany jak kryminalista.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 28 stycznia 2026 r. nr DOS3.513.D165.2025.10.K1063 utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 24 października 2025 r. W ocenie organu strona nie udowodniła okoliczności prowadzenia działalności opozycyjnej w rozumieniu art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Takich dowodów nie znaleziono również w archiwach IPN. Strona nie przedłożyła również dowodów represji wymienionych w art. 3 ustawy. Z dokumentów IPN wynika, że wnioskodawca był kilkukrotnie karany, tj. w 1974 r., w 1978 r. i w 1980 r., kiedy zbiegł z konwoju MO, który transportował go do aresztu śledczego. Postanowieniem Sądu Wojewódzkiego zainteresowany został zwolniony z aresztu warunkowo w dniu 19 marca 1982 r. i został objęty nadzorem ochronnym. Z materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca był karany m. in. za fałszerstwo dokumentów, kradzieże czy chuligaństwo.
Przesłana dokumentacja potwierdza, że wnioskodawca był inwigilowany, ale nie miało to związku z jego działalnością antykomunistyczną, a dotyczyło jego działalności kryminalnej. Wnioskodawca nie udokumentował udziału w wystąpieniu wolnościowym i nie przedłożył dowodów, potwierdzających rozwiązanie z nim stosunku pracy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych zarzucając, że postępowanie prowadzone było z naruszeniem zasad rzetelności i obiektywizmu w ocenie złożonego przez stronę materiału dowodowego. Błędnie przyjęto, że aresztowania i wyroki miały charakter kryminalny, skoro stanowiły one formę represji politycznej i prowokacji wymierzonych w patriotyczną rodzinę. Nie uwzględniono kontekstu historycznego i rodzinnego, w szczególności faktu pełnej rehabilitacji ojca wnioskodawcy J. M. oraz męczeńskiej śmierci stryja W., co determinowało stosunek służb do osoby skarżącego. Według skarżącego niewłaściwie oceniono dowód z pisma Międzynarodowego Czerwonego Krzyża z 5 sierpnia 1985 r. przez wyciągniecie negatywnych wniosków z faktu braku nazwiska skarżącego w rejestrach osób internowanych, mimo zastrzeżenia tej instytucji o niekompletności tych list.
Zdaniem skarżącego, organ w sposób rażąco niesprawiedliwy ocenił jego drogę życiową, oddzielając skazania od tego, kim jest skarżący i z jakiej rodziny pochodzi. Jako syn J., legendarnego dowódcy organizacji "[...]r", oficera A. i N., był dla systemu komunistycznego "elementem niebezpiecznym" z definicji. Skarżący od najmłodszych lat kontynuował walkę ojca, pomagając mu i jego współpracownikom, kolportując ulotki i materiały niepodległościowe. Ucieczka z konwoju MO w 1980 r. była aktem politycznego oporu, a nie czynem kryminalnym. System PRL stosował metodę "kryminalizacji opozycji", przypisując czyny pospolite, co było powszechną praktyką niszczenia rodzin patriotycznych. Postawa skarżącego była wynikiem wychowania w rodzinie zaangażowanej w zrywy powstańcze, Powstanie W., Ś. i B. Stryj W., oficer W. odznaczony krzyżem Virtuti Militari, został zamordowany w C. w [...] r. Skarżący od dekad walczy o prawdę o jego uwiezieniu, m. in. w Międzynarodowym Czerwonym Krzyżu.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W pismach procesowych z dnia 25 maja 2026 r., 3 czerwca 2026 r. i 10 czerwca 2026 r. skarżący wskazywał, że współuczestniczył w podtrzymywaniu pamięci historycznej i aktywnej ochronie rodzinnego archiwum niepodległościowego (w tym tajnej dokumentacji i rozkazów organizacji "[...]").
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przywołanych przepisów wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, że zasady nabywania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych reguluje ustawa z dnia 20 marca 2015 r., która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2015 r. Przesłanki nabycia statusu działacza opozycji antykomunistycznej zostały wyczerpująco określone przez ustawodawcę w art. 2 ust. 1 ustawy, natomiast przesłanki nabycia statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych zostały wyczerpująco określone przez ustawodawcę w art. 3 ustawy. Powyższe statusy może nabyć osoba, która osobiście prowadziła antykomunistyczną działalność opozycyjną lub osobiście doznała represji ściśle wymienionych w ustawie.
Oznacza to, że osoby zainteresowane nabyciem powyższych statusów nie mogą tworzyć i powoływać się na własne przesłanki, nie ujęte w przepisach ustawy, np. wychowywanie się w rodzinie patriotycznej, której przodkowie brali udział w walce o niepodległość Polski; represje doznane przez przodków z przyczyn politycznych; pielęgnowanie pamięci historycznej po tych przodkach lub gromadzenie i opiekowanie się archiwum rodzinnym, zawierającym dokumenty potwierdzające działalność niepodległościową przodków osoby zainteresowanej.
W rozpoznawanej sprawie spór pomiędzy stroną a organem dotyczy wykładni i zastosowania przepisów ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz oceny czy organ w sposób odpowiadający prawu rozpoznał wniosek strony. Dlatego też weryfikacja musi objąć analizę prawidłowości przeprowadzonego postępowania, w wyniku którego wydano zaskarżony akt, gdyż wyłącznie poprawnie przeprowadzone postępowanie umożliwia właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego.
Ocena czynności procesowych podjętych w tej sprawie, w szczególności sposób zebrania i oceny dowodów wskazuje, że organy administracji dopuściły się naruszenia istotnych reguł postępowania administracyjnego, co uchyla możliwość dalszych badań, bowiem stwierdzone uchybienia mogą mieć wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie w sprawie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej i osoby represjonowanej z powodów politycznych jest procedurą wnioskową. Z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej wynika powinność dołączenia do wniosku składanego przez osobę zainteresowaną uzyskaniem ww. statusu dowodów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy. Okoliczność ta nie może jednak przekreślać, czy też wykluczać zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyszczególnionych w ustawie z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nakładających na organ administracji ciężar prowadzenia postępowania, zebrania i właściwej oceny dowodów. Takie ukształtowanie roli organu administracji wynika ze specyfiki postępowania administracyjnego ukształtowanego z wyraźną przewagą instytucjonalną i organizacyjną organu administracji.
Stąd konieczność ustanowienia zasad ogólnych nakładających na organy administracji szereg obowiązków związanych z informowaniem, pouczaniem stron, zapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu, ale także powinnością wnikliwej i wszechstronnej oceny dowodów, a przede wszystkim podejmowania kroków w celu ich właściwego i kompletnego zebrania.
Zgodnie z przepisami Kodeks postępowania administracyjnego, gospodarzem postępowania jest organ administracji, którego zadaniem jest nie tylko dążenie do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, ale także dążenie do respektowania zasad postępowania takich jak zasada zaufania czy informowania (art. 8 i art. 9 k.p.a). Słowem, mimo ciążącego na stronie obowiązku dostarczenia dowodów istotnych dla sprawy, organ nie jest zwolniony od przeprowadzania dowodów, zwłaszcza gdy dostarczone przez stronę dowody lub wnioski dowodowe wskazują konkretne obszary, które winny zostać zbadane czy uzupełnione. W tym zakresie trzeba wskazać, że pozycja organu administracji jest zawsze dominująca, a przyznane kompetencje, zakres obowiązków i doświadczenie pozwalają na pokierowanie tokiem postępowania, jak choćby wskazanie na konkretne dokumenty (ich rodzaj, charakter), które w danej sprawie pozwolą na ustalenie niezbędnych faktów. Obowiązek ten ulega wzmocnieniu, jeśli strona nie jest zastępowania przez profesjonalnego pełnomocnika, tak jak w rozpatrywanej sprawie.
W tym miejscu należy wskazać na art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to, że organ administracyjny prowadzący postępowanie jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz podjąć wszelkie starania niezbędne do dokładnego jego wyjaśnienia, jako niezbędnego warunku wydania decyzji zgodnej z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2018r., sygn. akt IV SA/Gl 664/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i ocenionego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 7 k.p.a.).
W rozpoznawanej sprawie organ powyższym zasadom uchybił. Pominięto istotne dla sprawy informacje podawane przez stronę, których zweryfikowanie mogło przyczynić się do pełnego wyjaśnienia sprawy oraz nie dokonano nawet próby przeprowadzenia dowodów wskazanych przez stronę.
Taki sposób procedowania godzi we wskazane na wstępie zasady i normy procesowe. Wyjaśniając przyjętą przez Sąd ocenę w pierwszej kolejności dostrzeżenia wymaga, że w rozpatrywanej sprawie w ramach własnej inicjatywy dowodowej organ ograniczył się do zasięgnięcia informacji w Instytucie Pamięci Narodowej Oddziałowe Archiwum IPN we Wrocławiu i ustalenia, że brak jest w Oddziałowym Archiwum we Wrocławiu materiałów archiwalnych potwierdzających opozycyjną działalność strony lub doznanie przez nią represji z powodów politycznych. Natomiast ustosunkowując się do faktów i twierdzeń podawanych przez stronę organ stwierdził jedynie, że z dokumentacji paszportowej wynika, iż w okresie PRL skarżący odbywał kary pozbawienia wolności za przestępstwa kryminalne i nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających opozycyjną działalność strony lub doznanie przez nią represji z powodów politycznych.
Organ nie ustosunkował się natomiast do niektórych okoliczności podawanych przez stronę, które według skarżącego potwierdzają prowadzenie przez niego działalności opozycyjnej lub doznane przez niego represje z przyczyn politycznych. Mianowicie w oświadczeniu z dnia 20 sierpnia 2025 r. zainteresowany podał, że w latach 1970 – 1983 współpracował m. in. z W. P. z W., W. I. i E. I. z Ł. Organ nie wyjaśnił czy możliwe jest zidentyfikowanie tych osób, ustalenie miejsca ich pobytu i następnie przesłuchanie tych osób w charakterze świadków; nie zwrócił się do strony o ewentualne uzupełnienie tego oświadczenia i podanie bliższych danych tych osób. Organ nie wyjaśnił również, czy według wiedzy organu i dostępnych źródeł podane przez stronę osoby zaangażowane były w prowadzenie działalności opozycyjnej, w jakich strukturach i w jakim okresie.
Organ nie ustosunkował się również do podanej przez skarżącego w piśmie z dnia 24 września 2025 r. okoliczności, że w dniu 19 maja 1982 r. został internowany i ponownie osadzony przez funkcjonariuszy MO. Do skargi skarżący załączył pismo z Międzynarodowego Czerwonego Krzyża z dnia 5 sierpnia 1985 r. informujące w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 29 lipca 1985 r., że nazwiska skarżącego nie ma na listach internowanych w okresie od 13 grudnia 1981 r. do 31 grudnia 1982 r. Skarżący podnosi, że zgodnie z tą informacją, nie wszystkie nazwiska osób internowanych znalazły się na liście.
Skarżący podniósł również m. in. we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, że z przyczyn politycznych zwalniany był z pracy. Również do tej kwestii w wydanych decyzjach organ nie odniósł się szczegółowo, wskazując jedynie że brak jest dowodów potwierdzających zwolnienia z pracy.
Wobec powyższego w opinii Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy niezbędne jest podjęcie kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z przywołanych norm art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu konieczne w opinii Sądu jest ustalenie na podstawie dostępnych źródeł, w jakich latach i na jakim terenie prowadziły działalność organizacje "[...]" i "[...]", skoro na działalność w tych organizacjach i współpracę z tymi organizacjami powołuje się skarżący. Z załączonego do skargi postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 16 lutego 2026 r. sygn. akt III Ko 390/25 wynika, że nielegalna organizacja "[...]" działała na terenie W2. w latach 40 – stych ubiegłego stulecia.
Skarżący wskazuje, że działalność opozycyjną prowadził w latach 1970 – 1983 (jak podaje w dniu 7 lipca 1983 r. wyjechał z Polski). Dlatego organ winien też ustalić okresy przebywania skarżącego w zakładach karnych, ponieważ okresy te wykluczały prowadzenie działalności opozycyjnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Należy zaznaczyć, że skarżący w piśmie z dnia 1 maja 1983 r. skierowanym do Wydziału Paszportowego Komendy Wojewódzkiej we Wrocławiu wzmiankował, że był "karany sądownie z art. 234 kk., art. 236 kk., art. 265 kk., art. 247, z UKS, i.t.d. Miało to miejsce trzykrotnie. Wiele młodych najlepszych lat spędziłem w więzieniach".
Natomiast w podaniu o wydanie zezwolenia na wyjazd za granicę z dnia 16 maja 1983 r. skarżący podał, że był karany w 1974 r. z art. 265 kk., w 1978 r. z art. 247 kk. oraz w 1980 r. z art. 234kk, art. 236 kk., art. 214 kk.
Organ winien również ustalić, czy możliwe jest zidentyfikowanie osób wskazanych przez skarżącego w oświadczeniu z dnia 20 sierpnia 2025 r. i ustalenie miejsca ich pobytu, a następnie przesłuchanie tych osób w charakterze świadka.
Wyjaśnienia wymaga również kwestia ewentualnego internowania skarżącego w ośrodku odosobnienia od 19 maja 1982 r. na podstawie dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym stosownie do dostępnych źródeł odnośnie osób internowanych (art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej).
Organ winien także wezwać skarżącego do przedłożenia dowodów potwierdzających rozwiązanie z nim umowy o pracę za udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka (art. 3 pkt 3 lit. d) ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej).
Niezbędne w rozpatrywanej sprawie jest również zwrócenie się przez organ do Wojewódzkiej Rady Konsultacyjnej przy Wojewodzie Dolnośląskim stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, zgodnie z którym zadaniem rady jest opiniowanie przekazanych przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosków stron o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
W realiach rozpoznawanej sprawy tylko taki sposób procedowania przyczyni się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i umożliwi właściwe ustalenie okoliczności faktycznych sprawy oraz wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Konieczne jest właściwe, wszechstronne i niewątpliwe wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Dostrzec trzeba, że przeprowadzona przez organ ocena cechuje się małą wnikliwością.
Jakkolwiek skarżący nie formułował kolejnych wniosków dowodowych, to mając na uwadze szeroko już komentowane zasady postępowania dowodowego, rolę w tym postepowaniu organu administracji oraz fakt, że strona działa bez profesjonalnego pełnomocnika, konieczne było podjęcie przez organ inicjatywy dowodowej w tym względzie, co wypełniłoby zasadę prawdy obiektywnej, zasadę zaufania i rolę w tym postępowaniu organu administracji.
W opinii Sądu zarówno sposób zebrania dowodów jak i ich ocena budzą zastrzeżenia, tak co do zupełności, rzetelności, godząc w opisane już zasady wynikające z postępowania dowodowego. Niewątpliwie na organy administracji nie można nakładać nieograniczonego poszukiwania dowodów, zwłaszcza w postępowaniu wnioskowym, jednakże nie można akceptować sytuacji, w której organ posiada dostęp do źródeł dowodowych i z nich nie korzysta, zwłaszcza w sprawie takiej jak obecnie rozpoznawana, w której składane wyjaśnienia (oświadczenia), co najmniej nie są spójne. Dostrzeżone uchybienia legły u podstaw uchylenia orzeczenia wydanego przez organ. Celem uzupełnienia dostrzeżonych braków, w ponownie prowadzonym postępowaniu, organ będzie obowiązany zastosować się do przedstawionych zaleceń Sądu.
Trzeba wskazać, że w ponownie prowadzonym postępowaniu otwarta jest dla skarżącego droga umożliwiająca przedłożenie dowodów lub wskazanie źródeł dowodowych, umożlwiających wykazanie okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek do uznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z przyczyn politycznych.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie wpisu sądowego w kwocie 100 zł.