Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Pełnomocnikiem z urzędu dla W. Z. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adwokata M. K. W dniu 8 września 2009 r. do akt sprawy złożono wierzytelny odpis pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi.
Pismami z dnia 11 września 2009 r. adw. M. K., działając w imieniu skarżącego, wniósł o przywrócenie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2010 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Orzeczenia nie zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego,
Pismem z dnia 11 września 2009 r. adw. M. K., działając w imieniu skarżącego, wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2009 r. Jednocześnie dokonał spóźnionej czynności procesowej, wnosząc skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Postanowieniem z dnia 6 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił W. Z. termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 1958/09 oddalił skargę kasacyjną W. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009 r.
Pismem z dnia 29 marca 2010 r., wyznaczony adwokat zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, oświadczając zarazem, że koszty udzielonej przezeń pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości ani w części.
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz, U. Nr 163, poz. 1348 ze zm,).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie, w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji wykonane zostały czynności, o których mowa w powołanym § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Pełnomocnik z urzędu sporządził bowiem i wniósł w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 29 czerwca 2009 r. Składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ten sam pełnomocnik udzielił skarżącemu pomocy prawnej również w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.
W tej sytuacji adwokat M. K. powinien otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 18 ust, 1 pkt 1 lit. c) oraz według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powoływanego rozporządzenia. Ponieważ prowadził sprawę ten sam adwokat w pierwszej i w drugiej instancji, opłata za czynności przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.