Uzasadnienie
Na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. adw. D. G. działający z substytucji adw. M. S., wyznaczonego pełnomocnikiem z urzędu L. J., W. O., H. P., E. M., S. M., M. B., Z. B. złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r. uchylił pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku, pozostawiając sądowi pierwszej instancji do rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym w art. 250 tejże ustawy. Zgodnie z treścią art. 250 ppsa wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".
W myśl § 19 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia stawka minimalna za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia).
Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem z urzędu dla L. J., W. O., H. P., E. M., S. M., M. B., Z. B. wyznaczyła adw. M. S. (k. 534). Wyznaczony adwokat reprezentował Skarżących w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, za co przyznano mu w wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. wynagrodzenie w kwocie 411,80 złotych.
Natomiast wynagrodzenie za udział na rozprawie ze skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należy się pełnomocnikowi na zasadzie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia. Wysokość tego wynagrodzenia ustalono mając na względzie, iż wyznaczony adwokat prowadził sprawę w pierwszej instancji (zatem w wysokości 50 % stawki minimalnej wynoszącej 240 zł, a więc 120 zł).
Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznana kwota ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, tj. 23 % (art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, Sąd w oparciu o art. 250 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.