Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], Wojewoda [...], zwany dalej Wojewodą, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu K. C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Wojewoda przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie z wniosku M. C., Burmistrz S., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 1993 ze zm.)f decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. orzekł o wymeldowaniu K. C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż K. C. nie zamieszkuje w miejscu dotychczasowego pobytu od grudnia 2008, nie koncentruje też w tym miejscu swoich interesów życiowych. Okoliczność tę - zdaniem organu pierwszej instancji - potwierdzają strony, świadkowie w osobach córki stron K. C. i sąsiada K. C. oraz Komenda Powiatowa Policji w S. K. C. wezwany przed wydaniem decyzji nie wniósł uwag do zebranego materiału dowodowego, zobowiązał się jedynie do dostarczenia dokumentu potwierdzającego, iż nie jest do lokalu wpuszczany, z którego to zobowiązania nie wywiązał się do chwili wydania decyzji przez organ I instancji.
Rozpatrując sprawę w wyniku odwołania K. C., Wojewoda zważył, iż okoliczność niezamieszkiwania K. C. w spornym lokalu nie jest przez niego kwestionowana, zatem rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji należy utrzymać w mocy. Organ zwrócił przy tym uwagę, że w odwołaniu K. C. podnosi, że zamieszkuje w lokalu i jednocześnie nie jest do niego dopuszczany, co jednak nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie, jako że K. C. mimo zobowiązania nie udowodnił w żaden sposób tych okoliczności.
Powołując się na wyrok NSA z 12 kwietnia 2001, sygn. akt V SA 3078/00, Wojewoda dodał, że za opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy rozumieć nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, w tym zwłaszcza powództwa o przywrócenie posiadania. Odwołujący z tych możliwości nie skorzystał, zatem organ II instancji nie dał wiary twierdzeniom zawartym w odwołaniu, uznając jednocześnie za wiarygodne wcześniejsze wyjaśnienia odwołującego, poparte oświadczeniami wnioskodawczyni i zeznaniami świadków, że po wyprowadzeniu się z lokalu w 2008 roku K. C. był w nim tylko raz - żeby zabrać regał.
Konkludując Wojewoda raz jeszcze stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż w związku z opuszczeniem lokalu przez odwołującego, zachodzi rozbieżność między danymi zawartymi w ewidencji ludności, a stanem faktycznym, toteż rozstrzygnięcie organu I instancji należy uznać za trafne i utrzymać je w mocy.
Skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. C. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, że skarżący oświadczył iż nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w S., podczas gdy skarżący nigdy oświadczenia tej treści nie złożył. Poza tym skarżący podniósł szereg okoliczności, dotyczących jego choroby oraz dotychczasowych stosunków z wnioskodawczynią, jak również wskazał, że wymeldowując go z dotychczasowego adresu i nie zameldowując go pod innym adresem pozbawiono ważności wszystkich posiadanych przez niego dokumentów, co oznacza że pozbawiono skarżącego wszelkich praw.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko, zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) uczestniczka postępowania M. C. poparła argumentację Wojewody i wniosła o oddalenie skargi.
IV SA/Wa 383/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Zgodnie z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity D.U. 2006, nr 139, poz.993, zwanej dalej ustawą), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W myśl art. 47 ust. 1 ustawy, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Stosownie do ust. 2 art.47, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.
Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało w sposób nie budzący wątpliwości, że K. C. od roku 2008 nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w S., ani też nie koncentruje w tym miejscu swoich interesów życiowych.
Okoliczność tą - jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji - potwierdzają świadkowie w osobach córki stron K. C. i sąsiada K. C., wnioskadawczyni (była żona K. C.) oraz Komenda Powiatowa Policji w S. Podkreślenia wymaga, że również K. C. wezwany przed wydaniem decyzji nie zaprzeczył, że nie mieszka w w.w. lokalu. Wyjaśnił jednak, że nie jest do lokalu wpuszczany, ale zobowiązawszy się do dostarczenia dokumentu potwierdzającego tę okoliczność, ze zobowiązania tego nie wywiązał się do chwili wydania decyzji przez organ I instancji.
Dopiero w odwołaniu K. C. podnosił, że zamieszkuje w lokalu i jednocześnie nie jest do niego dopuszczany, twierdzenia te z punktu widzenia przepisów, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, są ze sobą sprzeczne. Nie można bowiem zamieszkiwać w lokalu, do którego nie jest się wpuszczanym. Zważywszy, że stan ten trwa od 2008 roku, K. C. miał wystarczająco dużo czasu, by rozważyć wystąpienie do sądu powszechnego z odpowiednim powództwem, o czym zresztą organy go pouczyły. Jeżeli osoba nie jest wpuszczana do lokalu, a chce i zamierza w nim mieszkać, może wykorzystać przysługujące jej środki prawne. Skoro skarżący ze środków tych nie skorzystał przez trzy lata, należy domniemywać, że godzi się z brakiem wstępu do lokalu. Prawdziwe są zatem ustalenia organów, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu w S. Nie można zamieszkiwać w lokalu, do którego nie ma się wstępu.
W konsekwencji prawidłowo orzeczono o wymeldowaniu K. C. z lokalu. Czynność wymeldowania jest czynnością materialno- techniczną, potwierdzającą tylko, że dana osoba nie przebywa pod danym adresem. Jeżeli stan faktyczny ulegnie zmianie i K. C. zamieszka pod w.w. adresem (albo jakimkolwiek innym) organy administracji będą miały obowiązek jego zameldowania w tym miejscu, jeżeli oczywiście zostaną spełnione ustawowe przesłanki zameldowania.
W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p. p. s. a.