Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 14 grudnia 2015 r. przyznał skarżącemu M. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adw. K. P. Wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3383/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S..
W toku niniejszego postępowania skarżący był reprezentowany przez substytutów pełnomocnika z urzędu: radcę prawnego K. Z. oraz apl. adw. A. M..
Z akt sprawy wynika, że radca prawy K. Z. nie mogła skontaktować się z adw. K. P. i w związku z tym złożyła wniosek o odroczenie rozprawy. Z kolei podczas rozprawy w dniu 17 maja 2016 r. strona skarżąca wypowiedziała pełnomocnikowi pełnomocnictwo do reprezentowania w niniejszym postępowaniu, ponieważ stwierdziła, że "adw. K. P. udzielał (...) porad prawnych sprzecznych z prawem".
W ocenie referendarza sądowego adw. K. P. nie udzielił stronie faktycznej pomocy prawnej. Jedyną czynnością jaką dokonał było zapoznanie się z aktami sprawy, co w świetle orzecznictwa sądowego, nie uzasadnia przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Czynności podjęte przez substytutów wyznaczonego pełnomocnika nie stanowiły faktycznie udzielonej pomocy prawnej i nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Należy podkreślić, że decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to konieczność ustalenia przez Sąd, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
Z przedstawionych względów, referendarz sądowy na podstawie art. 250 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.