Uzasadnienie
W dniu 29 lipca 2010 r. A. W. złożył wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziego WSA Łukasza Krzyckiego, powołując się na uzasadnione wątpliwości co do bezstronności wskazanego sędziego. Skarżący podniósł, iż sędzia rażąco działał na jego szkodę podejmując działania niezgodne z przepisami prawa, o których nie informował skarżącego oraz podając sprzeczne informacje w sprawie.
W dniu 17 sierpnia 2010 r. sędzia Łukasz Krzycki złożył do akt sprawy (k. nr 76) pisemne oświadczenie, że brak jest jakiejkolwiek okoliczności, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) niezależnie od przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy (art. 18), sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zgodnie z art. 22 § 2 P.p.s.a. postanowienie w przedmiocie wyłączenia jest wydawane po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek o wyłączenie dotyczy.
W orzecznictwie wskazuje się, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być realna, a nie potencjalna. Nie jest zatem wystarczająca sama podejrzliwość strony bądź utrata wiarygodności w bezstronność sędziego. Nie ma znaczenia subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznawania jej sprawy (vide postan. NSA z 15.09.2008 r., II FZ 397/08,Lex nr 493907).
Orzeczenie o wyłączeniu powinno być oparte o w pełni zobiektywizowane przesłanki dotyczące sprawy, w której wniosek został złożony. Nadto, jak zauważa się w orzecznictwie, wniosku o wyłączenie sędziego nie uzasadnia nawet prowadzenie przez niego rozprawy z naruszeniem przepisów postępowania czy też niewłaściwa postawa sędziego oraz wadliwe prowadzenie rozprawy w innej sprawie (postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 863/04, niepubl.).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż argumentacja wniosku skarżącego nie wskazuje na istnienie po stronie sędziego referenta okoliczności mogącej budzić wątpliwości co do jego bezstronności w tej konkretnej sprawie. Podniesienie niepopartych, a wyłącznie subiektywnych zarzutów o celowym działaniu na niekorzyść strony, nie może być podstawą do przyjęcia, że w niniejszej zachodzi przesłanka z art. 19 P.p.s.a. w sytuacji, gdy argumentem na tę okoliczność jest wyłącznie wskazanie, że sędzia podejmował działania niezgodne z przepisami prawa, o których nie informował skarżącego.
Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Zatem sędziowie podejmują rozstrzygnięcia w sposób niezawisły, działając w oparciu o prawo i zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem oraz w sposób wolny od jakiegokolwiek nacisku z zewnątrz. Sposobem kwestionowania niekorzystnych, w odbiorze strony, rozstrzygnięć, jest uruchomienie kontroli instancyjnej i w ten sposób poddanie orzeczenia ocenie sądu wyższej instancji. Natomiast nawet fakt wydania niekorzystego dla strony rozstrzygnięcia przez sędziego – nie oznacza, że sędzia utracił przymiot bezstronności. Podważenie przez stronę prawidłowości sposobu procesowania nie uzasadnia zatem w sposób wiarygodny istnienia uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego, działającego w ramach zagwarantowanej konstytucyjnie niezawisłości, natomiast również może być kwestionowane instancyjnie.
Podnieść również należy, że sędzia referent złożył oświadczenie o braku po jego stronie okoliczności mogących wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności.
Skład rozpoznający przedmiotowy wniosek o wyłączenie sędziego nie stwierdził również z urzędu w kontrolowanym postępowaniu okoliczności ustawowych uzasadniających wyłączenie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 – 7 P.p.s.a.
Ze wskazanych powyżej względów na mocy art. 19 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.