Uzasadnienie
B. T., będąc wezwana do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (w wysokości 200 zł), w terminie otwartym do wykonania wezwania złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonym na formularzu PPF, skarżąca podała, że poniesienie kosztów sądowych z tytułu wniesionej skargi jest znaczącym wydatkiem (uszczerbkiem) w stosunku do kosztów, jakie ponosi z tytułu własnego utrzymania. Ze złożonego oświadczenia wynika, że wnioskodawczyni posiada nieruchomość w postaci domu o powierzchni 102 m² z działką (oraz dodatkowo garaż i budynek gospodarczy). Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, otrzymując świadczenie emerytalne w wysokości 1043 zł brutto.
Do akt sądowych włączony został dowód wpłaty przez wnioskodawczynię wpisu sądowego w wymaganej prawem wysokości (k. 270).
Wobec wątpliwości odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącej, zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2010 r. została ona wezwana do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez przedstawienie (w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia ujemnych skutków prawnych) zbiorczej szczegółowej informacji obrazującej wysokość ponoszonych bieżących kosztów utrzymania (wyżywienie, koszty leczenia itp.), a także przedłożenie dokumentów bankowych dotyczących posiadanych rachunków bankowych lub lokat. Wnioskodawczyni została jednocześnie wezwana do wyjaśnienia w oparciu o jakie zasadnicze powody podnoszone jest we wniosku o prawo pomocy twierdzenie o braku możliwości uiszczenia w sprawie kosztów sądowych w sytuacji, gdy pokryty już został samodzielnie przez skarżącą koszt wymaganego wpisu sądowego.
Wymienione wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 20.01.2010 r. (k. 289), jednakże do dnia rozpoznania niniejszego wniosku pozostało ono bez odpowiedzi.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, a więc zbieżnym ze złożonym w niniejszej sprawie żądaniem, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z konstrukcji przedstawionej instytucji prawa pomocy wynika, że ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy, która wyrażając wolę zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych zobowiązana jest przedstawić sądowi administracyjnemu argumenty uzasadniające niemożność poradzenia sobie samodzielnie z tym zadaniem.
Podane w niniejszej sprawie w formularzu PPF dane obrazujące sytuację majątkową wzbudziły wątpliwość w zakresie ich kompletności. Z tego względu uznane zostały za niewystarczające do tego, by poprzez ich rozważenie mogła zostać sformułowana ocena wypełnienia przez skarżącą przesłanki wymienionej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca nie przedłożyła, pomimo wezwania, informacji przedstawiających jej sytuację majątkową, nie przedstawiła też przyczyn, z powodu których uchyliła się od tego zobowiązania. Konsekwencją tego zaniechania jest brak możliwości ocenienia zasadniczych okoliczności faktycznych sprawy, stanowiących podstawę orzeczenia w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Informacje odnoszące się do rzeczywistej wysokości kosztów utrzymania skarżącej pozostały w sprawie niewyjaśnione, pomimo że niewątpliwie mają one kluczowy wpływ na ocenę rozważanej niemożności poniesienia przez składającą wniosek kosztów postępowania sądowego.
Poprzestanie na wskazaniu wysokości otrzymywanego świadczenia emerytalnego, przy równoczesnym zaznaczeniu, że koszty stałego utrzymania są znaczące i stanowią istotny uszczerbek w budżecie domowym, nie może zostać uznane za wystarczające, albowiem przedstawiona w takim zakresie informacja pozbawiona jest niezbędnej szczegółowości i konkretności.
Z powyższym zaniechaniem dodatkowo pozostaje w łączności niewyjaśnienie przyczyn przytoczenia we wniosku o prawo pomocy twierdzenia o braku możliwości uiszczenia w sprawie kosztów sądowych w sytuacji, gdy pokryty już został samodzielnie przez skarżącą koszt wpisu sądowego od skargi, a jednocześnie pozostałe koszty postępowania, które strona musiałaby ewentualnie ponieść na dalszych etapach postępowania (np. opłata kancelaryjna - 100 zł, skarga kasacyjna - 100 zł), nie przekraczają kwoty opłaty już uiszczonej. Nie może budzić wątpliwości, że samodzielne uiszczenie opłaty sądowej, przy jednoczesnym twierdzeniu, że nie posiada się wymaganych środków finansowych, jest okoliczności, która powinna zostać wyjaśniona. Co prawda, uiszczenie przez stronę kosztów sądowych nie w każdym przypadku doprowadzić musi do uznania, że żądanie zwolnienia od kosztów sądowych stanowi nadużycie wymienionej instytucji procesowej, niemniej jednak uchylenie się od przedstawienia pełnej informacji na temat źródła pokrycia opłaty sądowej powoduje, że wnioskodawczyni powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy.
Należy podkreślić, że w związku z tym, iż w przypadku przyznania prawa pomocy koszty udzielonej pomocy pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych, ograniczonych do sytuacji, gdy strona skarżąca nie ma jakichkolwiek możliwości pokrycia tych kosztów z posiadanych dochodów lub z dochodów możliwych do osiągnięcia. Uchylenie się skarżącej od obowiązku wykazania, że znajduje się w takiej właśnie sytuacji nie może zostać zaakceptowane, a zatem nie może prowadzić do wydania orzeczenia zgodnego ze złożonym żądaniem, albowiem oznaczałoby to oparcie się przy orzekaniu w przedmiocie rozdysponowania środków publicznych na fragmentarycznym stanie faktycznym, wybiórczo zaprezentowanym przez podmiot składający wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie składająca wniosek nie wykazała, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono w stosunku do jej żądania jak w sentencji postanowienia.