Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 września 2007 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 28 września 2007 r., M. G. złożył skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej. W skardze wnioskodawca wniósł o uznanie skargi za wniesioną w terminie wskazując, iż zaskarżonej decyzji nie otrzymał, a zapoznał się z jej treścią u brata dopiero w dniu poprzedzającym sporządzenie skargi.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi wskazując, iż skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, nastąpiło z przyczyn przez niego niezawinionych.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 240/ 08 uchylił powyższe postanowienie Sądu. W uzasadnieniu podkreślił, iż w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy doręczenie zaskarżonej decyzji spełniło wszystkie warunki, aby mogło być uznane za skuteczne. Jako niezbędne dla rozstrzygnięcia, czy skarga została wniesiona w terminie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ustalenie przez sąd pierwszej instancji kim była osoba, która odebrała przesyłkę adresowana do skarżącego i czy można było ją uznać za dorosłego domownika.
W wyniku ponownego rozpoznania wniosku Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi wskazując, iż z oświadczenia skarżącego, zawartego w piśmie z dnia 14 maja 2008 r. wynika, że nie jest mu znana osoba,, E. G.", którym to podpisem sygnowano zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji, przesłane do skarżącego na adres w B., co oznaczało, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nie została skarżącemu skutecznie doręczona.
W wyniku rozpoznania zażalenia Prezydenta Miasta S., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008r. uchylił powyższe postanowienie podnosząc, iż rozpoznanie przedmiotowego wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nastąpiło bez uwzględnienia wiążących go wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w postanowieniu z dnia 20 marca 2008 r., czym naruszono treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Pismem z dnia 30 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do udzielenia informacji, poprzez wskazanie, kto w jego imieniu odebrał zaskarżoną decyzję oraz czy osoba ta jest osobą uprawnioną do odbioru przesyłek.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący w piśmie procesowym z dnia 13 października 2008 r. oświadczył, iż nie wiem kim jest osoba,,E. G.", która miała rzekomo odebrać kwestionowaną przez niego przesyłkę. Poinformował ponadto, iż nigdy nie udzielił nikomu upoważnienia do odbioru w jego imieniu przesyłek na terenie B. Kolejno pismem z dnia 21 listopada 2008 r. Sąd zwrócił się do Wojewody [...] o ustalenie kto odebrał zaskarżoną decyzję kierowaną do M. G. na adres: [...].
Wojewoda [...] w dniu 9 grudnia 2008 r. poinformował Sąd, iż pismem z dnia 5 grudnia 2008 r. wystąpił do,,Poczty Polskiej" Urząd Pocztowy w S. z prośbą o ustalenie odbiorcy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Następnie pismem z dnia 16 grudnia 2008 r. organ wyjaśnił, iż udzielenie odpowiedzi na wezwanie Sądu nastąpi po zbadaniu sprawy przez Administrację Pocztową B. W dniu 23 marca 2009 r. Wojewoda [...] ostatecznie poinformował Sąd, iż pomimo starań nie jest możliwe ustalenie odbiorcy przedmiotowej przesyłki, bowiem do dnia dzisiejszego Administracja Pocztowa w B., pomimo upływu terminu przewidzianego przez przepisy międzynarodowe do składania reklamacji, nie udzieliła żadnej informacji w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.
W niniejszej sprawie zaistniała poważna wątpliwość, czy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu skutecznie.
Sąd realizując wytyczne zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 240/ 08, zwrócił się zarówno do skarżącego jak i do Wojewody [...] o ustalenie osoby, która odebrała przesyłkę i czy można było ją uznać za dorosłego domownika.
Wobec złożonego przez skarżącego oświadczenia, iż nie jest mu znana osoba,, E. G.", która odebrała w jego imieniu decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. oraz okoliczności, iż Wojewodzie [...], pomimo poczynionych działań, nie udało się ustalić osoby, która odebrała w imieniu skarżącego zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że nie można przyjąć, iż doręczenie zaskarżonej decyzji było skuteczne.
W tych warunkach, Sąd mając na uwadze zasadę, iż wątpliwości nie dające się wyjaśnić w sposób jednoznaczny, rozstrzyga się na korzyść strony, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.