Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2012 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku S. U. i A. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wniosek ten pozostawił bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że wnioskodawcy, pomimo prawidłowo doręczonych im wezwań Sądu do podpisania wniosku, nie uzupełnili jego braków formalnych we wskazanym przez Sąd terminie.
Pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r. S. U. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Motywując brak zawinienia w dokonaniu przedmiotowej czynności procesowej skarżąca wskazała, że w dniu 1 marca 2012 r. stawiła się w Sądzie w celu wykonania wezwania z dnia 21 lutego 2012 r. i po podpisaniu skargi została poinformowana przez pracownika Sądu, że nie musi już nic więcej podpisywać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. sygn. II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144).
W rozpatrywanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie 7 dni od chwili dowiedzenia się o przyczynie uchybienia. Za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu należało bowiem uznać dzień, w którym zarządzenie z dnia 2 kwietnia 2012 r. wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącej, co miało miejsce w dniu 11 kwietnia 2012 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 123 akt sądowych). Wynika z tego, że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 18 kwietnia 2012 r. Zatem złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 12 kwietnia 2012 r. nastąpiło w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca dopełniła również uchybionej czynności tj. podpisała wniosek.
Ponadto zdaniem Sądu, wskazana we wniosku przez S. U. przyczyna uchybienia terminu stanowi wiarygodną i obiektywną okoliczność, nie będącą wynikiem zaniedbania wnioskodawczyni, przy przyjęciu wzorca osoby dbającej o swoje interesy z należytą starannością, uzasadniającą przyjęcie, że uchybienie to nastąpiło bez jej winy.
Ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej sporządzonej przez pracownika Wydziału Informacji Sądowej WSA w Warszawie wynika, że dnia 1 marca 2012 r., zgodnie z wezwaniem Sądu z dnia 21 lutego 2012 r. w Sekretariacie Informacji o Sprawach – Czytelni akt, stawiła się skarżąca S. U. i podpisała skargę. Zdaniem Sądu treść sporządzonej notatki uprawdopodabnia twierdzenie skarżącej o udzieleniu jej błędnej informacji, iż podpisanie skargi było wystarczające do wykonania wezwania Sądu z dnia 21 kwietnia 2012 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.