Uzasadnienie
Z. A. wnioskiem z dnia 30 grudnia 2011 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usuniecie bez wymaganego zezwolenia 43 sztuk drzew z terenu działki przy ul. [...] w W..
Sytuacja majątkowa wnioskodawcy została przez niego przedstawiona w treści złożonego do Sądu formularza PPF. Z. A. utrzymuje się z emerytury, której wysokość określił na 2313,32 zł (brutto). Prowadzi samodzielne, jednoosobowe gospodarstwo domowe. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił zły stan zdrowia. Wyjaśnił, że nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych.
Wniosek strony skarżącej dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak określone granice żądania, powinien on udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków, spowoduje znaczne obniżenie poziomu egzystencji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego.
Mając na uwadze treść przepisu art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, aktualną wysokość osiąganych dochodów oraz koszty utrzymania, należy przychylić się do żądania skarżącego i zwolnić go od kosztów sądowych w całości. Niewątpliwie stan zdrowia skarżącego generuje znaczne wydatki związane z zakupem medykamentów i wizytami lekarskimi. Dlatego też zniesienie ciężarów finansowych postępowania spowoduje, że skarżący zachowa dotychczasowy poziom utrzymania.
Na marginesie wyjaśnić należy że rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy potraktowany został jako nowy wniosek, nie zaś jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 30 grudnia 2011 r. o pozostawieniu bez rozpoznania poprzedniego wniosku (zawartego w skardze), albowiem zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia. Wynika z tego, że w dniu 30 grudnia 2011 r. (tj. w dniu złożenia kolejnego wniosku) termin do wniesienia sprzeciwu nie rozpoczął jeszcze biegu.
Z przedstawionych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy, orzeczono jak w sentencji.