Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 sierpnia 2012 r. Sąd odrzucił skargę T. G. na działanie Prezydenta W., uznając ją za niedopuszczalną. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 września 2012 r.
W dniu 15 października 2012 r. - tj. w terminie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej - skarżący złożył wniosek m. in. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem referendarza sądowego z 29 listopada 2012 r. ustanowiono dla T. G. adwokata, o którego wyznaczenie Sąd zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej pismem z 30 listopada 2012 r.
W dniu 10 grudnia 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adw. J. K. W dniu 25 stycznia 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wyznaczony pełnomocnik wywiódł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku adwokat poinformował, że o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego dowiedział się w dniu 8 stycznia 2012 r., a opisany wyżej stan sprawy powoduje, iż brak jest winy po stronie skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Sąd zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Mając na uwadze ustalony stan faktyczny Sąd uznał, że niezachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyn całkowicie niezależnych od skarżącego i jego pełnomocnika, a czynności skarżącego i jego pełnomocnika podejmowane były bez zbędnej zwłoki. Z tych przyczyn należało uznać, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy strony.
Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.