Uzasadnienie
Burmistrz Miasta M. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego na nieruchomości oznaczonej numerem ewid. [...] położonej w M. przy ul. [...].
W sentencji decyzji określono, że budynek zlokalizowany będzie na granicy działki [...].
Od powyższej decyzji odwołał się M. W. właściciel działki sąsiedniej o nr ewid. [...], podając, że nie wyraża zgody na lokalizację planowanej inwestycji na granicy swojej działki.
Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] kwietnia 2007r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.
Odnośnie podniesionej w odwołaniu kwestii lokalizacji inwestycji na granicy działki Kolegium wskazało, że rozwiązanie takie należy uznać za dopuszczalne w świetle sporządzonej analizy funkcji i cech zabudowy.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że decyzja o lokalizacji inwestycji na granicy działki narusza jego interes prawny.
W odpowiedzi na skargę samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo wskazał, że organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy określając usytuowanie planowanego obiektu na terenie działki wyszedł
IV SA/Wa 1409/07 poza swoje kompetencje, ponieważ kwestia usytuowania obiektu w konkretnym miejscu działki należy do właściwości organu architektoniczno-budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2002) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ww. ustawy nie jest związany zarzutami i granicami skargi.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego.
Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Stosownie do treści art. 64 ww. ustawy do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 54 i 55 tej ustawy. Zgodnie z art. 54 ustawy decyzja o warunkach zabudowy m.in. określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone w odpowiedniej skali. Oznacza to, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie określa lokalizacji planowanego obiektu na działce. Usytuowanie projektowanego obiektu na terenie działki należy bowiem do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego.
Zatem zlokalizowanie projektowanego budynku na granicy z działką skarżącego nie znajduje podstaw prawnych. Z uwagi na wiążący charakter decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla organu architektoniczno-budowlanego, usytuowanie przedmiotowego budynku na granicy działki wiąże organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W ten sposób o usytuowaniu budynku zadecydowałby nie organ budowlany, lecz Burmistrz Miasta M. jako organ pierwszej instancji, który nie ma takich kompetencji.
IV SA/Wa 1409/07
O usytuowaniu przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego, a w szczególności o jego usytuowaniu względem granicy z działką sąsiednią będzie decydował właściwy organ w pozwoleniu na budowę.
Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzją organu pierwszej instancji nie mogą się ostać w obrocie prawnym.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2002) orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy.