Uzasadnienie
W piśmie z dnia 24 kwietnia 2013 r. A. N. wniosła w imieniu M. N. za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji tegoż organu z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] orzekającą o wydaleniu M. N. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał A. N. jako pełnomocnika skarżącego M. N. do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 200,-zł.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 20 września 2013 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 27 września 2013 r.
Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej, przesyłki nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 4 lipca 2013 r. i awizo powtórne z dnia 12 lipca 2013 r.), po czym w dniu 22 lipca 2013 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącego osobiście złożyła w dniu 9 sierpnia 2013 r. w Biurze Podawczym tutejszego Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, z argumentacją, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu przebywania jej na urlopie wypoczynkowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że merytoryczne rozpoznanie – w świetle przesłanki z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) braku winy w uchybieniu terminu – wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, poprzedzone być musi zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Powinien on bowiem spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie – stosownie do art. 88 tej ustawy – spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek podlegać będzie odrzuceniu. Wymogi warunkujące dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ujęto w art. 86 i art. 87 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 87 § 1 omawianej ustawy wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W świetle powyższych unormowań podstawową kwestię dla oceny prawidłowości złożonego w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego, stanowi okoliczność zachowania terminu do jego wniesienia.
Zważyć należy, że w niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi skierowane do pełnomocnika skarżącego A. N. uznane zostało za skutecznie doręczone w dniu 18 lipca 2013 r. Siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał więc w dniu 25 lipca 2013 r. Po tej dacie, tj. od dnia 26 lipca 2013 r. należało liczyć bieg siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego i termin ten upływał w dniu 1 sierpnia 2013 r., zaś wniosek złożony po tym terminie należało uznać za spóźniony. To od tego momentu, tj. od dnia 26 lipca 2013 r. należało przyjąć, że potencjalnie ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia opłaty sądowej od skargi.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że złożony wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi jest spóźniony, co powoduje z mocy ustawy jego odrzucenie.
Wyjaśnić jednocześnie należy, że okoliczności podnoszone we wniosku Sąd powinien rozważyć przy merytorycznej ocenie wniosku o przywrócenie terminu, jednakże w świetle zaprezentowanych wywodów ocena taka w zaistniałym stanie procesowym nie mogła być przeprowadzona. W tej sytuacji niedopuszczalne jest analizowanie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, skoro wniosek pełnomocnika skarżącego, jako że spóźniony, nie spełnia wymogów pozwalających na tego rodzaju analizę.
Z powyższych względów, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.