Uzasadnienie
S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia materialno-technicznej czynności zameldowania. W skardze zawarł także wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1213/14 referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
S. P. w ustawowym terminie złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 3 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1213/14, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, w związku z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: P.p.s.a.) odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Na powyższe postanowienie skarżący pismem z 14 października 2014 r. złożył zażalenie.
Pismem z 4 marca 2015 r. (nadanym w urzędzie pocztowym 9 marca 2015 r.) skarżący ponownie wniósł o przyznanie mu prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 399/15 oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 października 2014 r.
W związku z wnioskiem z 4 marca 2015 r. skarżący, na podstawie zarządzenia z 11 maja 2015 r., został wezwany o nadesłanie wypełnionego formularza PPf oraz do wykazania zmiany okoliczności sprawy (pogorszenia sytuacji materialno-bytowej) od wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z 3 października 2014 r.
W odpowiedzi na powyższy wniosek skarżący nadesłał wypełniony PPf.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., osobie fizycznej może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa.
Powyższe znajduje potwierdzenie w treści przepisu art. 252 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Właściwe przedstawienie przez stronę przyczyn uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata oraz dowodów na ich poparcie umożliwia Sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Strona ma w tym zakresie inicjatywę dowodową, zaś Sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Podnieść należy, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznawał już wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy i postanowieniem z 3 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1213/14, odmówił jego przyznania. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 399/15.
Wskazane prawomocne postanowienie Sądu z 3 października 2014 r. należy do postanowień niekończących postępowania w sprawie, które na podstawie art. 165 P.p.s.a. mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Instytucja przewidziana w art. 165 tej ustawy daje możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie, jednak warunkuje i uzależnia ją od zmiany okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia wydanego w zakresie prawa pomocy zmiana okoliczności sprawy musi być oceniana w kontekście przesłanek, które legły u podstaw postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, którego zmiany domaga się strona.
W ramach dokonywania weryfikacji stanu faktycznego dotyczącego sytuacji finansowej skarżącego Sąd, bez zmiany okoliczności sprawy i bez kolejnego wniosku złożonego na urzędowym formularzu, nie może zmienić lub uchylić swojego postanowienia, nawet gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna. W postępowaniu wywołanym kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy Sąd nie zajmuje się więc ponowną oceną tych samych okoliczności i argumentów, co przy rozpatrywaniu pierwszego wniosku. Jego zadanie sprowadza się do porównania sytuacji zakreślonej w dwóch wnioskach, następnie oceny, czy nastąpiła istotna zmiana okoliczności, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie do zdecydowania, czy zmiana ta uzasadnia zmianę prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2012 r., sygn. akt II FZ 768/12 (LEX nr 1219916) i powołane tam orzecznictwo].
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w zakresie rozpoznawanego wniosku, stwierdzić należy, że skarżący, wnosząc po raz kolejny o przyznanie prawa pomocy, nie wykazał, że w jego przypadku nastąpiła taka zmiana sytuacji materialnej, która uzasadniałaby zmianę postanowienia Sądu z 3 października 2014 r. Skarżący nie poparł swoich twierdzeń żadnym materiałem źródłowym dotyczącym zmiany jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego, co uniemożliwiło Sądowi dokonanie obiektywnej i wszechstronnej analizy zasadności tego wniosku. Nie jest możliwe porównanie stanu finansowego wnioskodawcy wobec niezastosowania się skarżącego do zarządzenia Sądu i niewykazania, by w okresie od wydania postanowienia z 3 października 2014 r. do momentu wydawania niniejszego postanowienia nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących jego sytuacji majątkowej, co uzasadniałoby w świetle art. 165 P.p.s.a. wydanie postanowienia o treści innej, niż treść postanowienia z 3 października 2014 r. Skarżący, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej oraz członków jego rodziny, bowiem zmiana takiego postanowienia może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy nastąpiły zmiany okoliczności sprawy.
Podkreślić przy tym należy, że mają to być okoliczności relewantne dla rozpatrywanej kwestii, a więc dla oceny przesłanek umożliwiających ewentualne przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy. W przypadku braku wykazania, że okoliczności sprawy uległy zmianie art. 165 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania, a zatem brak jest przesłanek do zmiany prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 165 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.