Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r., w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych adresowych postanawia, odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu Referendarz wskazał, że skarżący, ubiegając się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, nie przedstawił zaświadczenia depozytora, dyrektora lub upoważnionego funkcjonariusza, bądź pracownika zakładu karnego wskazującego, jaka jest kwota środków pieniężnych do dyspozycji J. J., pozostających obecnie w depozycie. W ocenie Referendarza dokument ten miał znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Referendarza sądowego odpowiada prawu.
Za uzasadnione należało uznać wezwanie skarżącego do przedłożenia zaświadczenia z Zakładu Karnego o posiadaniu środków na koncie depozytowym do dyspozycji. Zgodnie bowiem z art. 113 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ze zm.) do dyspozycji skazanego pozostają środki pieniężne pozostałe po wywiązaniu się z ciążących na nim zobowiązań objętych egzekucją oraz po dokonaniu gromadzenia środków, o których mowa w art. 126 § 1. Środki te skazany może przekazać na wybrany rachunek bankowy, książeczkę oszczędnościową lub pozostawić w depozycie (art. 113 § 3).
Stwierdzić należy, że skarżący dotychczas nie przedłożył wymaganego zaświadczenia. W ocenie Sądu miało to istotny wpływ na ocenę jego możliwości płatniczych. Przypomnieć należy, że prawo pomocy prawa pomocy jest przeznaczone jest ona dla osób ubogich, dla których uiszczenie kosztów postępowania jest obiektywnie niemożliwe. Sam fakt przebywania w zakładzie karnym, nie powoduje, że koszty postępowania sądowego mogą zostać automatycznie przerzucone na Skarb Państwa. Bez wyjaśnienia sytuacji majątkowej, w tym pozostających w depozycie skarżącego środków na wydatki, ani Sąd ani Referendarz nie byli w stanie ustalić sytuacji majątkowej skarżącego ani jego możliwości płatniczych.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 § 1 cyt. ustawy należało orzec jak w sentencji.