Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 13 marca 2015 r., po rozpoznaniu wniosku C. S. zawartego w pismach z dnia 4 lutego 2015 r. i 11 lutego 2015 r., odmówił wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1145/14 wydanego w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Skarżący wniósł zażalenie na powołane postanowienie.
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosków skarżącego również zawartych we wskazanych wyżej pismach: 1) odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów sądowych;
- 2) odmówił uzupełnienia wyroku w zakresie kosztów sądowych;
- 3) odmówił uzupełnienia wyroku w pozostałym zakresie.
Na rozprawie poprzedzającej wydanie powołanego postanowienia, skarżący ponownie zażądał wyjaśnienia wyroku, wskazując, że domaga się wskazania, czy Sąd stwierdza, że nie można ustalić, czy odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało wniesione w terminie, czy też Sąd twierdzi, że odwołanie nie zostało złożone w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Jak już wyjaśniono w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 marca 2015 r., sięgnięcie do instytucji wykładni wyroku ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Wykładnia wyroku nie może natomiast prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 1121/11. LEX nr 1145479).
W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r. jest jasna. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 152 ppsa stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał podstawę prawną stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 16 § 1 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a.), przedstawił jej wyjaśnienie oraz zawarł wskazania co do dalszego postępowania. Powołane w uzasadnieniu motywy oraz podana podstawa prawna orzeczenia nie budzą wątpliwości. W szczególności, na stronach od 4 do 7 uzasadnienia wyroku Sąd wywiódł, dlaczego stwierdził, że w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy, niedopuszczalne było przyjęcie przez organ drugiej instancji, że odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji wniesiono z dochowaniem ustawowego terminu.
Sąd wyjaśnił też, dlaczego w jego ocenie uchybienie to skutkowało rażącym naruszeniem prawa (strony: 3, 4, 8, 9 uzasadnienia) oraz wskazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, jakie czynności ma podjąć po zwrocie akt sprawy z odpisem prawomocnego orzeczenia (storna 8 uzasadnienia).
Kolejny wniosek skarżącego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r., podobnie, jak poprzedni, zmierza w istocie do podania w wątpliwość dokonanej przez Sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji, co jak już wyjaśniono w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2015 r., jest niedopuszczalne w tej formie procesowej.
Krytyczne stanowisko strony wobec wydanego wyroku znalazło już wyraz we wniesionej skardze kasacyjnej. Kolejne składane przez skarżącego wnioski procesowe uniemożliwiają zaś przekazanie akt sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jest właściwy do oceny słuszności zarzutów podniesionych wobec wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jako w postanowieniu.