Uzasadnienie
J. Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata/radcy prawnego w sprawie jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania.
Ze złożonego na urzędowym formularzu z dnia 19 sierpnia 2011 r. oświadczenia wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący nie uzyskuje żadnych dochodów, od dnia 16 czerwca 2011 r. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku (zaświadczenie Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2011 r.). Wobec faktu odmowy zameldowania na pobyt stały w budynku nr [...] przy ul. [...] w W. wnioskodawca zmuszony jest wynajmować najtańszy pokój wieloosobowy w hotelu pracowniczym. Koszty wynajmu pokoju pookrywają rodzice skarżącego. Jak wynika z rubryki 7 formularza J. Z. nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), ponoszenie przez strony kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Oznacza to, iż podmiot wnoszący skargę powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania, zatem i liczyć się z koniecznością gromadzenia środków finansowych na ów cel. Należy mieć na uwadze, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych należy zaliczyć osoby bezrobotne, samotne, bez stałego źródła dochodu i majątku, a zatem pozbawione środków do życia bądź mające środki, ale bardzo ograniczone, wystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Analizując sytuację finansową wnioskodawcy uwidocznioną we wniosku oraz dołączonych do niego dokumentach źródłowych należy stwierdzić, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
J. Z. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Aktualnie nie osiąga żadnego dochodu, a środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych uzyskuje dzięki wsparciu rodziny. Okolicznością potwierdzającą trudną sytuację finansową skarżącego jest również fakt, iż skarżący nie posiada wolnych środków finansowych, ani majątku, który mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania.
Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy, który nie osiąga stałych dochodów, podstawowe potrzeby życiowe zaspokaja dzięki wparciu innych osób i instytucji, a przy tym nie posiada nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W konsekwencji nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.