Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji) – wskazując w podstawie prawnej na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej w skrócie: "k.p.a.") – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 07 stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Zaskarżona decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Przywołaną wyżej decyzją z [...] stycznia 2016 r. – wydaną na podstawie art. 71 ust 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 79, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.; zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", w skrócie "u.u.i.ś.") oraz § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397, po rozpatrzeniu wniosku D. S. (zwanego też dalej "Wnioskodawcą" lub "Inwestorem") – Wójt Gminy [...] (dalej też jako "Wójt" lub "organ I instancji") określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej fermy drobiu poprzez budowę indycznika wraz z urządzeniami towarzyszącymi do maksymalnej obsady stada 155,664 DJP, położonego w miejscowości [...] na terenie działki o nr [...] (obręb geodezyjny [...]).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na pozytywne uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej w skrócie: "RDOŚ") oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej w skrócie "PPIS"), w świetle których zrealizowanie inwestycji z uwzględnieniem określonych warunków oraz zgodnie z przedłożonym raportem nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska i nie będzie ujemnie oddziaływać na tereny sąsiednie.
Decyzję Wójta zaskarżyli współwłaściciele nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...] i 331, położonej w sąsiedztwie terenu inwestycji – tj. K. Ś., M. Ś., M. Ś. i H. S. – podnosząc w odwołaniu, że działka nr [...] wskazana w charakterystyce przedsięwzięcia jako dojazd do terenu inwestycji stanowi własność prywatną, a co za tym idzie – wydana decyzja rażąco narusza prawo własności nieruchomości. Ponadto odwołujący są przeciwni realizacji inwestycji również z uwagi na jej wysoką szkodliwość przyrodniczą oraz znaczące pogorszenie warunków życia osób mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie poprzez emisję hałasu, zapylenie, odór odchodów.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji przywołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, w odpowiedzi na zarzuty odwołania, że decyzja środowiskowa nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a jedynie uprawnia inwestora do podjęcia kolejnego etapu procesu inwestycyjnego. Tym samym ten etap procesu inwestycyjnego nie narusza żadnych praw osób trzecich. Zawarty w charakterystyce przedsięwzięcia opis terenu inwestycji nie wskazuje, że obsługa komunikacyjna będzie miała miejsce z drogi dojazdowej nr [...], stanowiącej współwłasność odwołujących. Od strony zachodniej do przedmiotowej działki przylega działka nr [...] stanowiąca drogę gruntową i, jak wynika z przedłożonych w raporcie załączników graficznych, pojazdy będą poruszały się tą drogą gruntową. Zatem dojazd do terenu inwestycji nie ulegnie zmianie.
SKO podzieliło stanowisko Wójta o zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego (uchwała [...]), w świetle których teren inwestycji w ramach symbolu 6.5 AG przeznaczony jest na teren aktywizacji gospodarczej z zabudową zagrodową. Natomiast usytuowanie obiektu na wskazanym terenie oraz ocena możliwości realizacji inwestycji z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich będzie miała miejsce w postępowaniu związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę, wobec czego zarzuty odnośnie do miejsca lokalizacji inwestycji na obecnym etapie postępowania nie mogą zostać uwzględnione.
Dalej SKO przytoczyło warunki realizacji inwestycji określone w decyzji organu I instancji i oceniło, że analizując raport wraz z uzupełnieniem oraz stanowiska organów uzgadniających można założyć, iż emisja amoniaku, siarkowodoru, pyłu z procesów chowu zwierząt oraz emisja substancji ze spalania paliw w kotłowni węglowej oraz agregatu prądotwórczego nie będą powodować przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w przepisach wykonawczych, poza terenem inwestycji. Zgodnie z przedłożonym raportem zostaną dotrzymane standardy jakości powietrza, zaś emisja hałasu na terenie objętym ochroną (zabudowa zagrodowa znajdująca się w sąsiedztwie działki) nie przekroczy dopuszczalnych norm. Realizacja przedsięwzięcia, stosownie do treści uzgodnienia RDOŚ, nie będzie miała negatywnego wpływu na wody podziemne i powierzchniowe.
W ocenie SKO organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób zgodny z przepisami u.u.i.ś., podając do publicznej wiadomości: o wszczęciu postępowania, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz treść decyzji. SKO podkreśliło fakt pozytywnego zaopiniowania inwestycji przez PPIS (opinia z [...] października 2015 r. znak: [...] oraz takież uzgodnienie dokonane przez RDOŚ (postanowienie z [...] grudnia 2015 r. znak; [...]), a także przeniesienie warunków realizacji przedsięwzięcia określonych przez RDOŚ do decyzji organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO, K. Ś. wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu powtórzył, w ślad za argumentacją odwołania, że decyzja Wójta – utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO – narusza jego prawo własności w odniesieniu do działki nr [...]. Z charakterystyki przedsięwzięcia załączonej do decyzji Wójta wynika bowiem, że całe zamierzenie inwestycyjne – zarówno na etapie realizacji inwestycji, jak i późniejszej eksploatacji fermy drobiu – uzależnione jest od wykorzystywania w sposób ciągły działki nr [...] jako drogi dojazdowej do działki planowanej inwestycji. Tymczasem ani Skarżący, ani pozostali współwłaściciele tej działki, nigdy nie wyrazili zgody na wykorzystywanie ich własności dla jakichkolwiek celów związanych z planowaną inwestycją.
Co więcej, od samego początku współwłaściciele sprzeciwiają się realizacji inwestycji, ponieważ jest ona usytuowana w bliskiej odległości od zabudowań mieszkalnych, zabytkowego dworku i parku, na terenie chronionego krajobrazu pod nazwą "[...]". W ocenie Skarżącego, przy braku możliwości wykorzystywania działki nr [...] jako drogi do działki planowanej inwestycji, nie jest możliwa prawidłowa eksploatacja fermy i przestrzeganie przez inwestora rygorów środowiskowych określonych w decyzji Wójta. Skarga K. Ś. została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po [...].
Analogicznej treści skargę na decyzję SKO wniósł także M. Ś., przy czym jego skarga została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po [...].
W odpowiedzi na skargi, SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 12 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 519/16 Sąd połączył sprawy zarejestrowane pod sygn. akt IV SA/Po 519/16 i IV SA/Po 520/16 w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, i orzekł o prowadzeniu sprawy dalej pod sygn. akt IV SA/Po 519/16. Postanowieniem z 12 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 519/16 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji SKO.
Na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. skarżący K. Ś. podtrzymał wnioski i wywody skargi, a ponadto uzupełnił jej petitum o żądanie ewentualne wykreślenia z decyzji organu I instancji stwierdzenia, że działka nr [...] stanowi drogę dojazdową do działki planowanej inwestycji. Skarżący wyjaśnił, że jest także współwłaścicielem dworku położonego ok. 60–70 m od terenu inwestycji. Skarżący M. Ś. poparł w całości stanowisko K. Ś..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, i to nie tylko z przyczyn w niej wskazanych.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066; dalej w skrócie: "p.u.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji SKO oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ja decyzji Wójta w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, Sąd doszedł do przekonania, że nie mogą się ona ostać w obrocie prawnym, jako wydane co najmniej przedwcześnie, bo w sytuacji, gdy pozostały jeszcze niewyjaśnione lub niezweryfikowane w dostatecznym stopniu przez organy niektóre istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne. Chodzi mianowicie o następujące trzy podstawowe kwestie.
1. Zgodność zamierzonej inwestycji z planem miejscowym
W myśl art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.), zasadą jest, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie: "m.p.z.p."), jeżeli plan ten został uchwalony. Należy podkreślić, że organ, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z m.p.z.p., obowiązany jest szczegółowo przeanalizować wszystkie postanowienia planu mające zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające lakoniczne, jednozdaniowe i arbitralne stwierdzenie, że taka zgodność bądź niezgodność ma miejsce w sprawie (tak trafnie: wyrok WSA z 23.12.2013 r. II SA/Ol [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA").
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że na obszarze obejmującym teren planowanej inwestycji obowiązuje plan miejscowy, wprowadzony uchwałą Rady Gminy [...] zwany też dalej "Planem"), który kwalifikuje teren inwestycji jako "teren aktywizacji gospodarczej z zabudową zagrodową" oznaczony symbolem jednostki bilansowej: 6.5 AG. Jednakże badanie przez organy obu instancji kwestii zgodności lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z ustaleniami Planu ograniczyło się – jak wynika z uzasadnień kontrolowanych decyzji – do lakonicznych twierdzeń tych organów o występowaniu takiej zgodności:
- - "Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) stwierdzono zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] W powyższym planie obszar planowanej inwestycji objęty jest jednostką bilansową: [...] – teren aktywizacji gospodarczej z zabudową zagrodową" (s. 4–5 decyzji Wójta);
- - "Jak wynika z akt sprawy miejsce lokalizacji przedsięwzięcia jest objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym teren inwestycji w ramach symbolu [...] przeznaczony jest na teren aktywizacji gospodarczej z zabudową zagrodową (Uchwała Rady Gminy [...] Wobec powyższego należy podzielić stanowisko organu I instancji o zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego" (s. 2 zaskarżonej decyzji SKO).
Takie zdawkowe i sztampowe skwitowanie w uzasadnieniach ww. decyzji problematyki badania zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego musi budzić istotne wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście owo badanie zostało przez organu obu instancji rzetelnie przeprowadzone i czy wnioski zeń wyprowadzone – o zgodności przedsięwzięcia z Planem – są miarodajne i prawidłowe.
W ocenie Sądu wskazane uchybienie – wyrażające się w naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 in principio u.u.i.ś. – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza w kontekście nie przeanalizowanego przez organy przepisu § 4 ust. 1 Planu, który stanowi, że: "Inwestycje związane z aktywizacją gospodarczą mogą być realizowane na obszarach, zgodnie z przeznaczeniem terenu, wynikającym z niniejszej uchwały, z zachowaniem przepisów szczególnych oraz zasady nie uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej bez względu na obowiązujące graniczne normy oddziaływania czynników uciążliwych, w szczególności - hałasu." Na gruncie tego przepisu – w sytuacji zakwalifikowania przez organy przedmiotowego przedsięwzięcia jako związanego z aktywizacją gospodarczą ("6.5 AG") – powinnością organów było ustalenie, czy w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji znajduje się "zabudowa mieszkaniowa" w rozumieniu tego przepisu oraz wnikliwe przeanalizowanie, czy oddziaływanie to, pomimo stwierdzonego nieprzekraczania dopuszczalnych norm, nie będzie jednak dla tej zabudowy "uciążliwe" w stopniu wykluczonym przez omawiany § 4 ust. 1 Planu.
Organy obu instancji dotychczas takiej analizy nie przeprowadziły, a Sąd – jako sąd administracyjny powołany wyłącznie do kontroli działalności administracji publicznej (art. 185 Konstytucji RP. art. 1 § 1 p.u.s.a., art. 1 p.p.s.a.) – nie jest władny organów administracji w przeprowadzeniu takiej analizy zastąpić i przeprowadzić ją jako pierwszy.
Już to przesądziło o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji SKO oraz – z uwagi na konieczność zachowania gwarancji procesowych, wynikających z ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w odniesieniu do tej podstawowej kwestii, jaką w sprawach o określenie środowiskowych uwarunkowań jest niewątpliwe zagadnienie zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z obowiązującym m.p.z.p – poprzedzającej ją decyzji Wójta.
2. Opiniowanie raportu przez PPIS
Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., jeżeli – tak jak w kontrolowanej tu sprawie – jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwana też dalej w skrócie "OOŚ"), przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 [tj. właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej – uw. Sądu], w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 22 [tj. m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę – uw. Sądu]. W myśl art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. organ występujący o opinię, o której mowa w ust. 1, przedkłada m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
W rozpoznawanej sprawie organem właściwym do wydania opinii, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., był Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] I organ ten wymaganej opinii udzielił – pismem ("opinią sanitarną") z [...] października 2015 r. znak: [...] (k. 360 akt adm. I inst.) – opierając się na wersji raportu przekazanej przez Wójta przy piśmie z 23 września 2015 r. (k. 351 akt adm. I inst.).
Zwraca jednak uwagę fakt, że po tej dacie przedmiotowy raport był jeszcze w istotnym zakresie uzupełniany przez inwestora na wezwanie RDOŚ z [...] października 2015 r., które dotyczyło określonych kwestii z zakresu gospodarki odpadami, ochrony powietrza atmosferycznego, hydrogeologii i gospodarki wodno-ściekowej oraz ewentualnego wpływu przedsięwzięcia na klimat (k. 362 akt adm. I inst.) – a więc materii mogącej mieć znaczenie także dla właściwej oceny zagadnień higienicznych i zdrowotnych, znajdujących się w gestii opiniującego PPIS. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby obszerne uzupełnienie raportu (k. 365–470 akt adm. I inst.) – które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] listopada 2015 r. (k. 470) – przekazane zostało do zaopiniowania PPIS, zobowiązanemu wydać w opinię sanitarną, ani by taka (uzupełniająca) opinia została wydana. W aktach znajduje się jedynie przywołana wyżej opinia tego organu [...] października 2015 r. (k. 351).
Powyższe oznacza, że nienależycie przeprowadzony został również proces opiniowania warunków realizacji przedsięwzięcia przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Skoro bowiem przepis art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. wymaga, aby organ występujący o opinię przedłożył organowi opiniującemu "raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", to jest oczywiste, że chodzi tu o raport zaktualizowany – w wersji ostatecznej, z wszystkimi uzupełnieniami – i że prawidłowe zaopiniowanie może nastąpić tyko na podstawie takiej ostatecznej wersji raportu. Tymczasem w kontrolowanej sprawie opinia PPIS została oparta na pierwotnej wersji raportu, przed jego istotnym uzupełnieniem przez inwestora, co w ocenie Sądu naruszało art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., jeżeli – tak jak w kontrolowanej tu sprawie – była przeprowadzona OOŚ, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc m.in. pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust.
- 1. Na tle tego przepisu jest więc jasne, że ewentualna wadliwość (jak choćby przedwczesność lub niepełność) opinii może wprost przełożyć się na wadliwość treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej na podstawie takiej opinii.
- 3. Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji
Skarżący trafnie podnoszą, że w załączonej do decyzji organu I instancji "Charakterystyce przedsięwzięcia" (k. 476 akt I inst.), należąca do nich działka nr [...] (w kwestii statusu własnościowego tej działki – zob. wyjaśnienia Wójta zawarte w piśmie przewodnim do odwołania – w aktach adm. II inst.), została określona (dodajmy: w ślad za ustaleniami raportu na s. 8 – k. 325) jako "droga dojazdowa do działki planowanej inwestycji".
W związku z tym należy podkreślić, że na etapie ubiegania się o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach – inaczej niż np. w przypadku występowania o ustalenie warunków zabudowy – inwestor nie musi wykazywać się prawem dostępu do drogi publicznej z terenu planowanej inwestycji. Samo zaś określenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego sposobu obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji formalnie niczego nie zmienia, jeśli idzie o status własnościowy działek, po których ta komunikacja miałaby się odbywać. W tym kontekście zarzut Skarżących, iż zaczepione w skardze sformułowania "Charakterystyki przedsięwzięcia" naruszają ich prawo własności do działki nr [...] są na tym etapie procesu inwestycyjnego niezasadne, a co najmniej przedwczesne.
Z drugiej strony należy jednak zauważyć, że sposób obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji – w tym zwłaszcza sam przebieg szlaku – może mieć istotne znaczenie dla oceny sposobu i zasięgu oddziaływania tej inwestycji na środowisko, w szczególności w zakresie hałasu generowanego przez pojazdy mające obsługiwać planowaną inwestycję. W rozpoznawanej sprawie potwierdzają to ustalenia raportu, w którym pojazdy mające wjeżdżać na teren inwestycji zostały ujęte jako "źródła ruchome hałasu" i były analizowane w ramach badania oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny (s. 51 i nast. raportu – k. 282 akt adm. I inst.).
W konsekwencji można by zasadnie oczekiwać, że już na tym etapie procesu inwestycyjnego zostanie przesądzony przebieg szlaku, po jakim odbywać się będzie obsługa komunikacyjna terenu inwestycji – po to, aby w sposób możliwie precyzyjny i rzetelny móc ocenić oddziaływania na środowisko wiążące się z ową obsługą.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie kwestia ta nie została przez organy jednoznacznie wyjaśniona, a dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych zawierają w tym zakresie sprzeczne ustalenia. I tak: w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, w zakresie obsługi komunikacyjnej podano: "Wjazd i zjazd istniejący do posesji poprzez drogę dojazdową nieutwardzoną, działka nr ew. gruntów [...]" (s. 10 – k. 25 akt adm. I inst.). Z kolei, jak to ku wyżej wskazano, w raporcie oraz w załączonej do decyzji organu I instancji "Charakterystyce przedsięwzięcia" jako drogę dojazdową do terenu inwestycji podano działkę nr [...].
Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji skwitował obawy odwołujących w omawianym zakresie stwierdzeniem, że: "zawarty w charakterystyce przedsięwzięcia opis terenu inwestycji nie wskazuje, że obsługa komunikacyjna będzie miała miejsce z drogi dojazdowej nr [...], stanowiącej współwłasność odwołujących się. Mianowicie od strony zachodniej do przedmiotowej działki przylega działka nr [...] stanowiąca drogę gruntową i jak wynika z przedłożonych w raporcie załączników graficznych: mapy rozkładów izofon dla pory dziennej i nocy (str. 367 i str. 371 akt I instancji) trasa poruszania się pojazdów będzie miała miejsce od strony drogi gruntowej nr [...].
Zatem dojazd do terenu inwestycji nie ulegnie zmianie i tak jak dotychczas obsługa komunikacyjna będzie miała miejsce od strony drogi gruntowej nr [...]" (s. 2 decyzji SKO). Przy tym zupełnie nie wiadomo, na jakiej to podstawie SKO sformułowało swoje stanowisko, gdyż podane przezeń karty akt adm. I inst. nie obrazują żadnych izofon, lecz izolinie stężeń średnich amoniaku (k. 367) oraz izolinie stężeń średnich tlenku azotu (k. 371).
W konsekwencji należy stwierdzić, że także w zakresie ustalenia sposobu (a zwłaszcza szlaku) obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji organy dopuściły się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mogło pociągnąć za sobą nieprawidłowe ustalenie oddziaływania planowanej inwestycji w szczególności na klimat akustyczny, jeśli mianowicie okazałoby się, że – tak jak twierdzi SKO, a inaczej niż przyjęto w raporcie i w decyzji Wójta – obsługa komunikacyjna inwestycji nie ma być prowadzona przez działkę Skarżących nr [...], lecz od strony działki nr [...] (droga gruntowa).
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji (pkt 1 sentencji wyroku).
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez każdego ze Skarżących koszt wpisu (po [...] zł).
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi, wytyczne i oceny prawne. W pierwszej kolejności wnikliwie przeanalizuje kwestię zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z Planem miejscowym, a następnie – o ile okaże się, że taka zgodność zachodzi – we wskazanym wyżej zakresie uzupełni postępowanie wyjaśniające, w tym doprowadzi do sprecyzowania przez inwestora w raporcie sposobu obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji i związanej z tym ewentualnej aktualizacji oceny oddziaływań z ową komunikacją związanych, a także ponowi procedurę opiniowania przez PPIS oraz, w miarę potrzeby (w przypadku zmiany lub uzupełnienia raportu przez inwestora), procedurę uzgodnieniową z RDOŚ.