Uzasadnienie
S. Z. i A. Z. (dalej: "Skarżący"), zastępowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, opisaną w rubrum postanowienia. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], [...]ustalająca Skarżącym jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wskazanych w decyzji, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po 47.748, 30 zł, za udział ½ części (razem 95.496, 60 zł).
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek zawodowy pełnomocnik napisał, że ustalona opłata planistyczna jest znacznym rozmiarów i przekracza możliwości finansowe Skarżących. Niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje znaczną szkodę po stronie Skarżących i spowoduje skutki trudne do odwrócenia.
Postanowieniem z dnia 02 czerwca 2015 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że pełnomocnik w żaden sposób nie uprawdopodobnił w skardze, że uiszczenie ustalonej opłaty sądowej wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W szczególności nie wskazał jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających sytuację Skarżących - nie podał aktualnych dochodów, ich źródła, ani stanu majątkowego.
Pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. pełnomocnik Skarżących wystąpił z wnioskiem o zmianę postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając napisał, że Skarżąca przebywa obecnie na emeryturze i otrzymuje miesięcznie świadczenie w kwocie 1.266,10 zł brutto (netto 1.069,15 zł). Skarżący był osobą bezrobotną w okresie od stycznia do sierpnia 2014 r. Następnie rozpoczął działalność gospodarczą w dziedzinie budownictwa, jednak do chwili obecnej osiągnięty wynik finansowy pozostaje na niskim poziomie, a Skarżący rozlicza się w ramach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
Skarżący zamieszkują obecnie w mieszkaniu córki oraz zięcia, na podstawie umowy użyczenia. Skarżący są właścicielami dwóch nieruchomości leśnych położonych [...]. Każda z nieruchomości jest zabezpieczona hipoteką, których łączna wartość wynosi ok. 450.000 zł. Ponadto obie księgi wieczyste zawierają wpisy o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym wobec Skarżących, którzy w miarę możliwości finansowych regulują posiadane zadłużenie. Skarżący nie posiadają innego majątku o znacznej wartości poza wyżej wymienionymi aktywami.
Pełnomocnik ocenił, że konieczność zapłaty renty planistycznej na obecnym etapie postępowania skutkować będzie przymusem zakończenia działalności gospodarczej przez Skarżącego oraz wszczęciem postępowania egzekucyjnego stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarżących, w efekcie czego nieruchomości te zostaną sprzedane w drodze licytacji. Z uwagi na fakt, iż obie nieruchomości obciążone są hipoteką w kwocie ok. 450.000 zł prawdopodobnym jest, iż kwota renty planistycznej nie zostanie zaspokojona, a dalsza egzekucja skierowana zostanie do wszelkich dochodów osiąganych przez Skarżących. Stwierdził, że sprzedaż nieruchomości stanowi czynności trudną do odwrócenia, czy wręcz niemożliwą.
Ponadto, w przypadku zakończenia działalności gospodarczej przez Skarżącego, zostanie utracone źródło dochodów Skarżących; obiektywnie niewielkie stanowi jednak ważny składnik Ich dochodów. Oczywistym również winno być to, iż z uwagi na wiek Skarżący będą mieli problem z ewentualnym znalezieniem pracy lub też podjęciem nowej działalności gospodarczej.
Pełnomocnik podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zarówno konieczność likwidacji prowadzonego przedsiębiorstwa, jak i konieczność sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji poczytywane są za okoliczności trudne do odwrócenia i zagrażające stronie postępowania (vide wyrok NSA z 23.03.2007r.l OZ 185/07, postanowienie NSA z 06.06.2005r. II FSK 250/05, postanowienie NSA z 11.06.2008r. II FZ 208/08).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, zgodnie z § 4 art. 61, postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Sąd stwierdza, że zmiana okoliczności, o jakiej mowa w ww. przepisie, polega także na ujawnieniu się nowych okoliczności, które dotychczas nie stanowiły podstawy rozpoznania przez sąd administracyjny. Jednak okoliczności te powinny być skorelowane z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wiązać się z wystąpieniem w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (podobnie np. WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 02 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 343/15; WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1828/15; Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FZ 30/15 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej NSA). Strona skarżąca ma prawo wystąpić z nowym, należycie umotywowanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd, do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego wniesieniem skargi na tę decyzję. Sąd ocenia, że we wniosku z dnia 11 czerwca 2015 r. pełnomocnik Skarżących wskazał nowe okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji oraz załączył odpowiednie dokumenty.
Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, ustalającą Skarżącym jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po 47.748, 30 zł, za udział ½ części (razem 95.496, 60 zł). Skarżąca jest emerytką, a Skarżący rozpoczął działalność gospodarczą. Wysokość dochodów Skarżących dokumentują: decyzja ZUS [...] waloryzacji emerytury przysługującej Skarżącej oraz deklaracja podatkowa (PIT-37) Skarżącego za rok 2014. Skarżący zadeklarował roczny dochód, po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne, w kwocie 7600,19 zł. (k. 39, 41-50). Zostało również udokumentowane przyznanie Skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych (decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., k. 40), prowadzenie przez Skarżącego działalności gospodarczej od dnia [...] września 2014 r. (k.
52) oraz zawarcie umowy użyczenia nieruchomości mieszkalnej Skarżącemu (k. 53). Adres tej nieruchomości jest także adresem głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej oraz adresem do doręczeń przedsiębiorcy (k. 52). Nadto pełnomocnik udokumentował, że każda z nieruchomości wymienionych we wniosku, we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej Skarżących, jest zabezpieczona hipoteką, których łączna wartość wynosi 447.400 zł.
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.