Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. po rozpoznaniu skargi Wojewody W. stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r. organ wystąpił o wykładnię uzasadnienia wyroku.
W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że w uzasadnieniu do przedmiotowego wyroku określono wskazania, co do dalszego postępowania, w następującym zdaniu: "W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd uznał za konieczne wyeliminowanie całej uchwały z obrotu prawnego z uwagi na dostrzeżone uchybienia, w szczególności objęcie postanowieniami planu terenów znajdujących się poza granicami obszaru objętego przedmiotowym planem, wyznaczonym przez Radę Miejską w L. w uchwale nr [...] z dnia [...]czerwca 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla farmy wiatrowej [...] w gm. L., powoduje konieczność powtórzenia procedury planistycznej w całości".
Dalej organ wskazał, wobec istniejących wątpliwości co do znaczenia zastosowanego sformułowania "powoduje konieczność powtórzenia procedury planistycznej w całości", zasadnym jest pytanie, czy ponowieniem procedury planistycznej w całości w niniejszej sprawie, będzie działanie polegające wyłącznie na poprawieniu treści uchwały nr [...]Rady Miejskiej w L. z dnia [...] września 2015 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu farmy wiatrowej C.... w gm. L., w zakresie w którym została uznana za niezgodne z zasadami sporządzania planów miejscowych, a następnie skierowanie tak zmienionej uchwały na sesje Rady Miejskiej w L. w celu jej uchwalenia (to jest czynność określona w art. 17 pkt 14 PlanZagospU, a następnie w art. 20 ust. 2 PlanZagospU), bez ponownego wyłożenia do publicznego wglądu?.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako: "P.p.s.a." – sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B.Dauter (w:) B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010r., sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się do wniosku organu wskazać należy, iż podstawą stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było uznanie, iż po ustalenie granic stref ochronnych od siłowni wiatrowych nastąpiło poza granicami obszaru objętego przedmiotowym planem, wyznaczonym przez Radę Miejską w L. w uchwale nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla farmy wiatrowej C. II w gm. L..
Sąd w uzasadnieniu wskazał, iż jeżeli zamiarem organu gminy jest objęcie ustaleniami planu miejscowego terenów położonych poza granicą opracowania planu ustaloną zgodnie z art. 14 ust. 2 powołanej ustawy, to zgodnym z prawem działaniem jest skorygowanie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu poprzez powiększenie obszaru sporządzenia planu i przeprowadzenie w stosunku do powiększonego obszaru procedury określonej w art. 17 tej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2562/12, baza orzeczeń NSA).
Zatem organ mając na uwadze stanowisko Sądu, w razie chęci pozostawienia obecnych lokalizacji elektrowni wiatrowych, winien podjąć nową uchwałę intencyjną tak aby wyznaczony w niej obszar obejmował strefy ochronne tych elektrowni. W takiej sytuacji wobec objęcia procedurą planistyczną innych terenów koniecznym będzie powtórzenie wszystkich czynności, o których mowa art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Natomiast w razie zmiany lokalizacji elektrowni wiatrowych czy też rezygnacją z ich lokalizacji organ winien sporządzić nowy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ponowić uzgodnienia jak również powtórzyć czynności, o których mowa w art. 17 pkt 9 do 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 158 Ppsa orzekł jak w sentencji.