Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] D W wniosła skargę na bezczynność S K O we W w przedmiocie nierozpoznania zażalenia na postanowienie B G T w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] S K O we W wskazało,że przyczyną opóźnienia przedmiotowej sprawy było omyłkowe załączenie akt sprawy do materiałów przekazanych do Sądu w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr [...], jednocześnie organ wyjaśnił, że przedmiotowe zażalenie zostało rozpatrzone postanowieniem z dnia [...] (sygn. [...]) przez co skarga stała się bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W zaistniałym stanie faktycznym Sąd uznał, że zachodzą przesłanki do umorzenia toczącego się przed nim postępowania sądowo-administracyjnego.
Sprawa będąca przedmiotem skargi do sądu administracyjnego stanowi w istocie skargę na brak wydania orzeczenia w postępowaniu administracyjnym.
W rozpatrywanej sprawie w dacie orzekania zostało wydane postanowienie w którym rozpatrzono zażalenie skarżącej, wydanie merytorycznego orzeczenia stało się zbędne.
Wedle art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jak pisze Jan Paweł Tarno w swoim komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004 r. s. 216 "z komentowanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania - por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99 (niepubl.). W takim przypadku sąd powinien umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe".
Podzielając ten pogląd należy wskazać, że skoro w rozpoznawanej sprawie wydano orzeczenie, zatem postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i nie ma podstaw do wydawania w sprawie orzeczenia merytorycznego.
Z kolei w myśl art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Identyczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. (I OPS 6/08), w tezie której stwierdzono, że "przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności".
Na marginesie powyższych rozważań wskazać jeszcze trzeba, że sąd administracyjny w sprawie o bezczynność organu nie ma kompetencji do badania legalności wydanego przez organ orzeczenia. Kontrola w tym zakresie może mieć miejsce w toku postępowania sądowo-administracyjnego w sytuacji gdyby strona wydane orzeczenie zaskarżyła do tego sądu (uprzednio wyczerpując tok instancji w postępowaniu administracyjnym.
Skoro zatem, w momencie rozpoznawania skargi przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności, to tym samym postępowanie sądowe stało się bezprzed- miotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, orzeczono, jak w sentencji.