Uzasadnienie
K. D. w W. S. O. U. M. W., z upoważnienia Prezydenta W., zawiadomieniem z dnia [...] r. ([...]) wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. K. (dalej skarżący) uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A i B. Jako przyczynę wszczęcia postępowania organ wskazał okoliczność, że skarżący nie poddał się w zakreślonym przez organ terminie egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje do kierowania pojazdami.
Skarżący wniósł na powyższe zawiadomienie zażalenie, w którym podniósł, że wszczęcie niniejszego postępowania jest bezzasadne. Wskazał, że o to samo roszczenie między tymi samymi stronami toczy się już postępowanie o sygnaturze akt [...].
Rozpatrując zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), na podstawie art. 134 kpa, stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 134 kpa, stosowanym na podstawie art. 144 kpa odpowiednio do zażaleń, wniesienie zażalenia każdorazowo nakłada na organ odwoławczy obowiązek zbadania jego dopuszczalności z przyczyn o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Jeżeli organ odwoławczy stwierdzi niedopuszczalność zażalenia, to wydaje w tej kwestii ostateczne postanowienie, które kończy postępowanie w sprawie. Dalej w uzasadnieniu podniesiono, że w rozpatrywanym stanie faktycznym występuje niedopuszczalność zażalenia z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Skarżący bowiem zaskarżył nie postanowienie, lecz zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu, przewidziane przez przepis art. 61 § 4 kpa, które na mocy przepisu art. 14 § 1 kpa ma formę pisemną. Zaskarżone zawiadomienie nie jest postanowieniem czy też decyzją.
Ponadto wskazano w uzasadnieniu, że podniesiona okoliczność - wydana drugiego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie - może zostać zbadana w postępowaniu odwoławczym, ale dopiero po wydaniu i zaskarżeniu decyzji, która ma być ową drugą decyzją wydaną w tej samej sprawie.
W skardze na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu [...] skarżący otrzymał w tej samej sprawie dwa postanowienia o "stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia". Nadto w tych postanowieniach znaczna część uzasadnienia jest wiernym "przedrukowaniem" tej samej części uzasadnienia. Jest to wyraz lekceważenia strony, poprzez przepisywanie treści uzasadnienia z innego postanowienia. Jest to klasyczny "plagiat". W konsekwencji, zdaniem skarżącego, takie postanowienie nie może się ostać i rodzić skutków prawnych.
W uzasadnieniu podniesiono także, że zaskarżone postanowienie pomija pełnym milczeniem fakt, że organ I instancji nie rozpoznał merytorycznie [...] wniosków dowodowych w tej sprawie. Wnioski te są istotne dla merytorycznego jej rozpoznania. W ten sposób, zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji stworzył "Białą plamę" - lukę dowodową. Ponadto podniesiono w uzasadnieniu skargi, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera w swej treści stwierdzenie rażąco sprzeczne i logicznie sprzeczne z nadesłanym drugim postanowieniem z dnia [...] r. Jest to przykład rażącego naruszenia prawa i ewidentny dowód manipulacji.
Nadto w uzasadnieniu podniesiono, że przytaczanie w treści zaskarżonego postanowienia fragmentu podręcznika jest niedopuszczalnym "podlizywaniem się", bowiem autorka podręcznika może orzekać w tej sprawie merytorycznie, jako sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji potrzymał swoje stanowisko. Podniósł dodatkowo, że stwierdzenie niedopuszczalność zażalenia w innych sprawach skarżącego, z uwagi na tożsame przesłanki, wywołuje skutek w postaci podobieństwa uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy).
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, wniesiona skarga nie jest zasadna, bowiem kontrolowane postanowienie nie uchybia prawu w stopniu uzasadniającym uchylenie.
Jako podstawę niedopuszczalności zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wskazało art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa. Zgodnie z art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Natomiast zgodnie z art. 144 kpa, w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 11 "Zażalenia", do zażaleń mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Powyższe wskazuje, że w przypadku wystąpienia określonej przesłanki, rozpatrując zażalenie organ odwoławczy może stwierdzić jego niedopuszczalność. Jeżeli organ odwoławczy stwierdzi niedopuszczalność zażalenia, to wydaje w tej kwestii ostateczne postanowienie, które kończy postępowanie w sprawie.
Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniesienie zażalenia każdorazowo nakłada na organ odwoławczy obowiązek zbadania jego dopuszczalności z przyczyn o charakterze podmiotowym i przedmiotowym.
W rozpatrywanej sprawie, przedmiotem zażalenia skarżącego było zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, przewidziane w art. 61 § 4 kpa. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, poza ściśle przewidzianymi wyjątkami – które w sprawie nie występują – nie przewidują wydania odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wszczęcia postępowania. Także przepisy prawa materialnego, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), reagujące kwestie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, nie przewidują szczególnej formy wszczęcia postępowania w tym zakresie.
Powyższe oznacza, że zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania z urzędu, przewidziane przez przepis art. 61 § 4 kpa, ma formę pisemną nie jest jednak postanowieniem czy też decyzją, o których mowa w kpa.
W tym stanie, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, zawiadomienie z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A i B, jest niedopuszczalne z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Skarżący bowiem zaskarżył nie postanowienie, lecz pisemne powiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu, przewidziane przez przepis art. 61 § 4 kpa, na które nie służy zażalenie.
Podniesione przez skarżącego okoliczności, co do rozstrzygania w tej samej sprawie, nie rozpatrzenia merytorycznych argumentów przeciwko cofnięciu uprawnienia, mogą zostać zbadana dopiero po wydaniu decyzji rozstrzygającej istotę sprawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd -orzekł jak w sentencji.