Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 324/15 utrzymał w mocy zaskarżone przez M. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. (zwaną dalej: "Skarżącą") w drodze sprzeciwu postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 19 czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Następnie pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 25 lipca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wskazać należy, że w myśl art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11).
Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. - w brzmieniu znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 p.p.s.a, publ.
Legalis). Ponadto przepis art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Mając zatem na uwadze aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w obecnym stanie prawnym na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA. Takie stanowisko zostało również potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 694/16.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że Skarżącej nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 25 lipca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 19 czerwca 2017 r. Z tego względu zażalenie z dnia 3 sierpnia 2017 r. należało odrzucić jako niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.