Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 lutego 2017 r. Referendarz sądowy przyznał Skarżącemu G. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którym wyznaczona został adwokat B.Z..
Pełnomocnik w dniu 15 maja 2017 r. zapoznała się z aktami sprawy. Ponadto pełnomocnik reprezentowała Skarżącego na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. Pełnomocnik podtrzymała zarzuty i wnioski zawarte w skardze oraz wniosła o zasądzenie kosztów nieopłacanej pomocy prawnej. Oświadczyła, że opłaty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się w niniejszej sprawie na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentowała Skarżącego przed Sądem I instancji.
Zgodnie z § 4 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Jak stanowi § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w kategoriach spraw, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego – a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa – wynoszą 480 zł.
W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie, zgodnie § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłata za reprezentowanie Skarżącego przed Sądem I instancji wynosi 240 zł (1/2 z 480 zł).
Z uwagi na charakter sprawy, referendarz sądowy nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie § 4 ust. 2 rozporządzenia, tj. ustalenia opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1.
Jednocześnie, w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.