Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 marca 2014 r. zwolniono Skarżącą I. J. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jej rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczony został K. Z.. Tenże w piśmie z 29 kwietnia 2014 r. zgłosił wniosek o zwrot kosztów zastępstwa prawnego tytułem występowania w ramach pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył, że z racji świadczenia tej pomocy nie otrzymał żadnego wynagrodzenia. Wyrokiem z 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).
Z treści pisma z 29 kwietnia 2014 r. wynika, że pełnomocnik wniósł o "zwrot kosztów tytułem zastępstwa prawnego doradcy podatkowego tytułem występowania w ramach pomocy prawnej z urzędu". Jakkolwiek wniosek o zwrot kosztów zastępstwa prawnego nie jest tożsamy z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. wyrok NSA z 28 września 2010 r., I FSK 1468/09), to jednak referendarz sądowy uznał, że taki właśnie wniosek zgłosił w istocie pełnomocnik. Oświadczył on bowiem, że nie otrzymał – od strony lub jej pełnomocników - żadnego wynagrodzenia z tytułu świadczonej pomocy prawnej. Nie występował również do reprezentowanej przez niego strony o uregulowanie jakiejkolwiek części wynagrodzenia. Oświadczenie takie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną pełnomocnik nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, iż zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącej przed Sądem I instancji, przy czym pomoc ta obejmowała m. in. zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie pisma z 29 kwietnia 2014 r. oraz dwukrotne stawiennictwo na rozprawie.
W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.