Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono Skarżącej w dniu 2 marca 2010 r. Skarżąca w piśmie z dnia 24 lutego 2010 r. została pouczona, iż na powyższe postanowienie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem tutejszego Sądu. Ponadto w pouczeniu wskazano, że skarga kasacyjna, pod rygorem odrzucenia powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo doradca prawnym – w sprawach obowiązków podatkowych.
W dniu 31 marca 2010 r. Skarżąca wniosła bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną na przedmiotowe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2010 r. Skarga kasacyjna została podpisana osobiście przez Skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. przekazał skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę kasacyjną wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie opisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi kasacyjnej powinien podjąć Sąd.
Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok.
Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie.
Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wydał zaskarżone postanowienie, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu.
Sąd wskazuje, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2010 r. upływał z dniem 1 kwietnia 2010 r. Skargę kasacyjną, nadano w urzędzie pocztowym 31 marca 2010 r., wniesiono jednak bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym za datę jego prawidłowego wniesienia (do właściwego sądu tj. WSA w Warszawie) należało uznać dzień 7 kwietnia 2010 r., kiedy Naczelny Sąd Administracyjny przekazał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uznając zatem za datę prawidłowego wniesienia skargi kasacyjnej dzień 7 kwietnia 2010 r., stwierdzić należy, iż została ona wniesiona z uchybieniem przewidzianego w przepisach prawa terminu.
Ponadto, zgodnie z art. 175 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Powyższego wymogu nie stosuje się jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarga kasacyjna w sprawach obowiązków podatkowych może być również sporządzona przez doradcę podatkowego.
W przesłanym stronie piśmie przewodnim do zaskarżonego postanowienia z 19 lutego 2010 r., Skarżąca została poinformowana o wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Stosownie do treści przepisu art. 178 p.p.s.a., Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Skoro skarga kasacyjna, pomimo pouczenia, nie została sporządzona przez żadną z osób wymienionych w art. 175 § 1- 3 p.p.s.a., jest ona niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, Sąd był więc zobowiązany na podstawie art. 178 w związku z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucić.