Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 lipca 2014 r. przyznano Skarżącemu R.M. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczony został R. S.. Wyrokiem z 13 listopada 2014 r. Sąd oddalił skargę Skarżącego. Od wyroku tego pełnomocnik pismem z 10 lutego 2015 r. wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 31 stycznia 2017 r. W skardze tej pełnomocnik wniósł o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone ani w całości, ani w części. Postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji oraz za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W dniu 31 stycznia 2017 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się pełnomocnik substytucyjny w osobie A.H..
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania kasacyjnego doszło bowiem w lutym 2015 r., tj. pod rządami powyższego rozporządzenia z 2002 r.
Zważywszy na to, iż – jak wynika z treści powołanego wyżej postanowienia z 30 kwietnia 2015 r. - pełnomocnik otrzymał już wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, do zasądzenia pozostała jeszcze opłata za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 25% kwoty ustalonej na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia, tj. 300 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a). Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna wynosząca 6.059 zł.
Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.