Uzasadnienie
Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku W. O. i R. O., decyzją z dnia 9 marca 2026 roku (znak: [...], nr [...]), odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki (lub terenu) oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz ze zbiornikiem bezodpływowym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną w miejscowości [...], obręb [...], przy ul. [...], na działce nr ewid [...], gmina [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma kwestia zgodności lokalizacji budynku w stosunku do nieprzekraczalnej linii zabudowy umiejscowionej od strony działki [...] (w miejscowym planie oznaczona jako teren Kx – ciąg pieszy).
Rysunek planu wskazuje na działce inwestycyjnej dwie nieprzekraczalne linie zabudowy – jedna od strony drogi KD2, drugą od strony ciągu pieszego Kx. Odległość tych linii zabudowy na rysunku planu od terenów o innym przeznaczeniu jest wyraźnie zróżnicowana.
Starosta wyjaśnił, że normy prawne wynikające z planu należy odczytywać zarówno z tekstu uchwały, jak i rysunku planu miejscowego, albowiem część graficzna jest integralną częścią planu miejscowego. Rysunek planu nie jest "lustrzanym" odbiciem części tekstowej, a dopełnieniem i zobrazowaniem jej treści.
Burmistrz Miasta i Gminy [...] wskazał, iż teren oznaczony symbolem Kx należy interpretować jako ciąg pieszy, a nie jako teren drogi publicznej lub wewnętrznej oznaczonych symbolami KD. Po nadaniu georeferencji załącznikowi graficznemu oraz analizie w odniesieniu do działki [...], gmina ustaliła, że nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona na rysunku planu znajduje się w odległości 17 m od granicy z działką ewidencyjną [...]. Z treści § 7 ust. 4 planu nie wynika natomiast, aby od ciągu pieszego oznaczonego symbolem Kx, wyznaczona została nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6 m. Organ podkreślił, że tereny dróg KD, KD1, KD2 i KDG(L) nie są tożsame z terenem ciągu pieszego oznaczonego symbolem Kx. Na rysunku planu tereny te posiadają odrębne oznaczenie kolorystyczne – tereny dróg KD, KD1, KD2 i KDG(L) oznaczono kolorem białym, a teren ciągu pieszego kolorem żółtym.
Z powyższych względów organ uznał, że przedłożony projekt jest niezgodny z planem miejscowym w zakresie linii zabudowy od strony działki [...] oznaczonej w miejscowym planie jako Kx (ciąg pieszy).
Wojewoda, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 29 maja 2026 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Wojewoda podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organu pierwszej instancji.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 8 § 2 K.p.a. Wojewoda wyjaśnił, że jest o niezasadny. Na nieruchomości inwestycyjnej oraz działce nr ewid [...] zostały wydane decyzje pozwolenia na budowę w sposób naruszający wyznaczoną w części graficznej planu miejscowego nieprzekraczalną linię zabudowy. Jednak rozstrzygnięcia organu administracji architektoniczno-budowlanej nie mają charakteru prawotwórczego. Przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych. Zdaniem organu nie można uznać za utrwaloną praktykę wydania na obszarze objętym tym samym planu miejscowym dwóm inwestorom pozwolenia na budowę budynków nie przylegających do obowiązkowej linii zabudowy.
Wojewoda uznał, że interpretacja zapisów planu miejscowego zaproponowana na gruncie rozstrzyganej sprawy jest zgodna z zasadą "złotego środka", gdzie postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich.
W. O. i R. O. skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zobowiązania Wojewody do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu z nieprzekraczalną linią zabudowy w odległości 6m od granicy drogi ciągu pieszego Kx, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W ocenie skarżących zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem:
- 1) art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez próbę ingerencji w sposób niedopuszczalny i nieuzasadniony w prawo własności do nieruchomości;
- 2) art. 2, art. 7, art. 32, art. 64 i art. 87 Konstytucji RP wyrażającym się naruszeniem ustrojowej zasady działania na podstawie i w granicach prawa poprzez wybiórcze traktowanie zapisów mpzp oraz pomijanie jego zapisów, a także naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa oraz błędne stosowanie zasady hierarchii aktów prawnych, co stanowi próbę ograniczenia prawa własności, które może być ograniczone tylko na podstawie ustaw;
- 3) art. 6, art. 7 §1, art. 7a §1, art. 8 §1-2, art. 11, art. 77 §1, art. 80, art. 81a oraz art. 107 §3 K.p.a. poprzez ignorowanie § 6 ust. 3 pkt 4 mpzp, pominięcie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, działanie na szkodę inwestorów bez żadnego merytorycznego uzasadnienia, rozstrzyganie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony, odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od takiego samego podejścia w podobnych sprawach, brak rzetelności i przejrzystości, brak wnikliwego wyjaśnienia okoliczności sprawy, rozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych na niekorzyść strony, brak odniesienia się w uzasadnieniu do zapisów mpzp;
- 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja jest niezgodna z mpzp na skutek wyłącznego oparcia się na błędnym załączniku graficznym (rysunku planu) oraz z pominięciem wiążącej, jasnej i jednoznacznej treści części tekstowej mpzp, która nakazuje przestrzeganie linii zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczającej dróg oraz nieprzekraczalną linię zabudowy od strony łąk i pól.
W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że organ odwoławczy w sposób arbitralny oraz nadinterpretacyjny stwierdza, że nieprzekraczalna linia zabudowy odnosi się do działki sąsiedniej o numerze [...] (działka budowlana sąsiada), a nie do działki o numerze [...] (ciąg pieszy Kx), co nie ma żadnego pokrycia w części opisowej. W planie nie ma zapisu, że nakaz przestrzegania linii zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczającej dróg nie dotyczy ciągu pieszego Kx. Starosta zastosował magiczne matematyczne obliczenia do określenia nieprzekraczalnej linii zabudowy na 17 m. Organy nie wyjaśniają skąd takowe się bierze. Pomijają, że ciąg pieszy (oznaczony w planie jako droga ciągu pieszego) został wydzielony liniami rozgraniczającymi i stanowi odrębną działkę geodezyjną nr [...], samodzielny element układu komunikacyjnego. Wyznaczenie osobnej działki pod ciąg pieszy oznacza, że formalnie wyznaczono linie rozgraniczające pas drogowy (w tym przypadku ciąg pieszy).
Nie jest to granica działki sąsiada o numerze [...]. Próba odsunięcia zabudowy o 21 m (licząc od frontu działki) wyłącznie na podstawie rysunku stanowi naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Rysunek planu obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu (postanowienie NSA z 18 marca 2011 roku o sygn. akt II OZ 191/11). Nieprawidłowe jest stanowisko, że ze względu na zbyt małą ilość spraw i brak ich dostępności do informacji publicznej w sprawie nie ma zastosowania art. 8 §1 K.p.a. Jeżeli dla takiej samej działki, z identyczną lokalizacją domu (np. ta sama linia zabudowy) w oparciu o te same przepisy i mpzp, zostało już raz przez ten sam urząd zatwierdzone określone rozstrzygnięcie, to nagła zmiana zdania przez urzędników stanowi rażące naruszenie prawa. Wbrew twierdzeniom Wojewody inwestorzy zaprojektowali lokalizację domu zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieprzekraczalna linia zabudowy znajduje się w odległości 6 m od drogi ciągu pieszego Kx znajdującego się na działce [...].
Wojewoda zażądał oddalenia skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; w skrócie "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 §1 oraz art. 135 P.p.s.a.).
Zgodnie z wnioskiem skarżących, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym.
Skarga okazała się uzasadniona.
Materialnoprawny wzorzec kontroli legalności zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2025, poz. 418 z późn. zm.).
W świetle treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego).
Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
Brak jest podstaw do formułowania oceny, że ograniczenia prawa własności do nieruchomości w zakresie jej zabudowy sformułowane w planie miejscowego zagospodarowania przestrzennego nie wynikają z ustawy.
W świetle treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2026, poz. 538), tj. w brzmieniu niezmienionym od daty wejścia w życie tej ustawy, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.
Akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły - art. 87 ust. 2 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 140 ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061) w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.
Pod pojęciem ustawy, jako czynnika wyznaczającego granice treści prawa własności, rozumiane są nie tylko ustawy w znaczeniu ściśle technicznym, lecz w istocie wszystkie akty prawa powszechnie obowiązującego, w tym akty prawa miejscowego uchwalane na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wprowadzenie takiego aktu powoduje wyznaczenie nowych granic treści prawa własności; jeśli natomiast prowadzi do pozbawienia właściciela możliwości korzystania z nieruchomości w sposób uprzednio mu dostępny, a polegający np. na zabudowaniu gruntu czy jego rolniczej lub przemysłowej eksploatacji, to skutkiem uchwalenia nowego planu jest ograniczenie zakresu uprawnień składających się na przysługujące właścicielowi prawo do rzeczy. W niezmienionych granicach przestrzennych nieruchomości zmienia się bowiem, tzn. zostaje ograniczony, zakres możliwości korzystania przez właściciela z gruntu, a tym samym zawęża się sfera możności postępowania w określony sposób przyznana (wyznaczona) normami prawnymi w celu ochrony interesów podmiotu uprawnionego i przez normę prawną zabezpieczona (wyrok SN z 26.01.2024 r., II CSKP 1657/22, OSNC 2024, nr 7-8, poz. 76).
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego rejon ogrodów działkowych [...] zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia 29 kwietnia 2004 roku (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2004 r. poz. [...]) wskazuje:
- a) § 2 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego rejon ogrodów działkowych [...] jest opracowany na mapie zasadniczej 1:2000;
- b) § 3 ust. 1 pkt 2 – przedmiotem ustaleń planu są: (...) tereny dróg: gminnej KDG(L) i dróg dojazdowych KD1, KD2, KD i ciągu pieszego (Kx);
- c) § 4 ust. 1 – integralną częścią planu jest rysunek planu w skali 1:2000, stanowiący załącznik do niniejszej uchwały;
- d) § 4 ust. 2 pkt 2 – następujące oznaczenia graficzne są obowiązującymi ustaleniami planu: (...) nieprzekraczalne linie zabudowy;
- e) § 6 ust. 3 pkt 4 – na terenach, o których mowa w ust. 1 (ustala się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone na rysunku planu symbolami M) ustala się następujące zasady zagospodarowania terenu: 9...) należy przestrzegać nieprzekraczalna linię zabudowy w odległości 6 m od projektowanej linii rozgraniczającej dróg oraz nieprzekraczalna linię zabudowy od strony pól i łąk;
- f) § 7 ust. 4 – ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 6 m od projektowanych linii rozgraniczających dróg KD, KD1, KD2 i KDG (L).
Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby przyjąć ocenę, że organy dopuściły się naruszenia prawa polegającego na niewłaściwym rozumieniu relacji pomiędzy częścią tekstową a częścią graficzną planu zagospodarowania przestrzennego.
Starosta słusznie uwzględnił, że zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego nieprzekraczalne linie zabudowy to oznaczenia graficzne, które są obowiązującymi ustaleniami planu.
Skoro organ uznał, że część tekstowa planu miejscowego nie wskazuje odległości nieprzekraczalnej linii zabudowy od ciągu pieszego Kx, to zgodnie z prawem dla określenia położenia tej linii względem granic działki inwestycyjnej oraz granic działki nr [...], a także działki nr [...] przeznaczonej pod ciąg pieszy Kx, posłużono się metodą georeferencji.
Bark jest podstaw do tego, aby wystąpienie do Burmistrza Gminy i Miasta [...] w celu dokonania analizy części graficznej planu w zakresie położenia spornej nieprzekraczalnej linii zabudowy rozpoznawać jako działanie nielegalne.
Zgodnie z art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej w skrócie "K.p.a.") jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Kwestia sporna sprowadza się natomiast do tego, czy organy zgodnie z prawem odmówiły zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki (lub terenu) oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przyjmując, że wykładnia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjęta przez organy dla załatwienia kontrolowanej sprawy stanowi wystarczającą podstawę dla zablokowania planowanej przez skarżących lokalizacji budynku mieszkalnego.
Na podstawie przekazanych akt sprawy oraz stanowisk stron postępowania Sąd przyjmuje następujące okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy.
Skarżący, podaniem z dnia 24 czerwca 2025 roku, wystąpili do Starosty [...] z żądaniem wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz ze zbiornikiem bezodpływowym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną w miejscowości [...], obręb [...], przy ul. [...], na działce nr ewid [...], gmina [...].
Skarżący zaprojektowali lokalizację planowanego do pobudowania budynku na działce inwestycyjnej nr ewid [...] w sposób analogiczny do zastanego sposobu zagospodarowania działki sąsiedniej nr ewid. [...] znajdującej po przeciwnej stronie ulicy [...], działki zabudowanej już budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym.
Stan planistyczny obu działek jest identyczny.
Analiza materiałów graficznych włączonych do akt administracyjnych potwierdzona analizą danych zawartych w Systemie Informacji Przestrzennej wskazuje, że obie działki zlokalizowane są na końcu wąskiego długiego terenu (zabudowa łanowa), który rozciąga się od drogi publicznej ulica [...]. Jest to obszar przeznaczony w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, który jest otoczony terenami rolniczymi.
Dla obsługi komunikacyjnej wskazanego pasa zabudowy łanowej w planie ustanowiono ciąg komunikacyjny, drogę publiczną ulica [...] (prostopadła do ulicy [...]).
Obie wskazane działki (nr [...] oraz nr [...]) w części północnej oddziela od terenów rolniczych ciąg pieszy Kx. Na obu działkach wyznaczono dwie nieprzekraczalne linie zabudowy, jedną od strony drogi publicznej ulica [...] oraz drugą od strony ciągu pieszego Kx.
Działka nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, który w świetle materiałów graficznych włączonych do akt sprawy, potwierdzonych przez Sąd analizą danych graficznych w Systemie Informacji Przestrzennej (w tym ortofotomapy), został zlokalizowany z przekroczeniem wyznaczonej na rysunku planu linii zabudowy od strony ciąg pieszego Kx.
Sąd podziela stanowisko, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające stwierdzenie naruszenia art. 8 § 2 K.p.a.
Dla zastosowania regulacji art. 8 § 2 K.p.a. konieczne jest kumulatywne spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, powinno istnieć stabilne, jednolite, wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Po drugie, w ramach zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań można się powoływać wyłącznie na praktykę zgodną z prawem. Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie może doprowadzić do niestosowania przez organy administracji norm prawa materialnego. Organ może zatem, a nawet powinien, zmienić swoje stanowisko, jeżeli dotychczasowa praktyka była sprzeczna z prawem. Z tego względu w powołanym przepisie mowa jest o nieodstępowaniu od utrwalonej praktyki bez uzasadnionej przyczyny (wyrok NSA z 15.07.2026 r., II OSK 878/24, LEX nr 4135873).
Niemniej Sąd doszedł do przekonania o konieczności usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji przyjmując, że została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 7, art. 7a § 1-2, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ (art. 7a § 1 K.p.a.). Przepisu §1 art. 7a K.p.a. nie stosuje się: jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego oraz w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych (art. 7a § 12 pkt 1-2 K.p.a.).
Uzasadnieniem dla zasady ogólnej rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony jest przekonanie, że zgodnie z wymogami konstytucyjnymi niejasne, niejednoznaczne przepisy prawa nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony. W odmiennym przypadku państwo osiągałoby korzyści z wprowadzenia niejasnych przepisów, mogąc stosować je w taki sposób, który byłby najkorzystniejszy z punktu widzenia interesów państwa. Funkcją komentowanego przepisu jest zwiększenie ochrony praw strony przez ograniczenie negatywnych skutków nieprecyzyjnego formułowania przepisów prawa (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2026, art. 7a).
W ocenie Sądu przepis art. 7a § 1-2 K.p.a. znajduje zastosowanie także do wykładni aktów prawa miejscowego, które ustawiają ograniczenia w korzystaniu z prawa własności do nieruchomości w zakresie prawa do jej zabudowy.
Przywołane powyżej okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy niewątpliwie uzasadniają przyjęcie ustalenia, że organy administracji architektoniczno-budowlanej odmiennie wykładały postanowienia planu miejscowego co do położenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od ciągu pieszego Kx na potrzeby zagospodarowania działki nr [...] oraz przy załatwieniu kontrolowanej sprawy dotyczącej zabudowy działki nr [...].
W ocenie Sądu taki stan rzeczy niewątpliwie zaktualizował obowiązki opisane w treści art. art. 7a § 1-2 K.p.a. Tymczasem organ odwoławczy, pomimo że w treści odwołania w sposób wyraźny został sformułowany zarzut naruszenia art. 7a § 1 K.p.a., całkowicie pominą tę kwestię na etapie rozpoznania sprawy w drugiej instancji. Wojewoda skupił się na zarzucie dotyczącym naruszenia art. 8 § 2 K.p.a. oraz bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń oraz bez jakiejkolwiek rzeczowej argumentacji stwierdził, że "nie dopatrzył się naruszenia art. 7a § 1 K.p.a.".
Z akt sprawy nie wynika, aby decyzja dotycząca zabudowy działki nr ewid. [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a zatem zasadnie można wnosić, że wątpliwości co do treści normy prawnej zapisanej w planie miejscowym w zakresie lokalizacji nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ciągu pieszego Kx mieszczą się w zakresie zastosowania art. 7a § 1 K.p.a.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd doszedł do przekonania o konieczności usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składają się uiszczony wpis od skargi (500zł).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany jest przedstawić argumentację omawiającą legalności zagospodarowania działki nr [...] w aspekcie wykładni zapisów planu miejscowego odnośnie położenia nieprzekraczalnej linii zabudowy względem ciągu pieszego Kx, co jest niezbędne do przeprowadzenia oceny legalności stosowania w okolicznościach kontrolowanej sprawy przepisu art. 7a § 1-2 K.p.a.
W razie stwierdzenia braku podstaw dla przyjmowania oceny, że przyjęta wykładnia postanowień planu nosi cechy rażącego naruszenia prawa, Wojewoda obowiązany jest przyjmować, że odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki (lub terenu) oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla działki nr [...] warunkuje stwierdzenie, iż przyjęciu tożsamej wykładni planu miejscowego na potrzeby załatwienia kontrolowanej sprawy sprzeciwiają się sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ lub też wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego.