Uzasadnienie
Decyzją z 4 marca 2026 r. Nr [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania M. N. (dalej "inwestorka" "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 14 stycznia 2026 r., nr [...], znak: [...], odmawiającą zmiany decyzji Prezydenta Miasta [...] z 10 lutego 2006 r. nr [...], znak: [...] o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego- kiosku handlowego przy ulicy [...] w [...] (dz. nr [...], ark. 04, obręb [...]), (zmienionej kolejnymi decyzjami: z 26 stycznia 2011 r.nr [...], znak: [...], z 3 lutego 2016 r. nr [...], znak: [...] oraz z 8 lutego 2021 r. nr [...], znak: [...]), w zakresie przedłużenia czasu użytkowania ww. tymczasowego obiektu budowlanego o kolejne 5 lat.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją Prezydenta Miasta [...] z 10 lutego 2006 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono skarżącej pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego - kiosku handlowego przy ulicy [...] w [...] (dz. nr [...], ark. 4, obręb [...]). We wskazanej decyzji określono czas użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego do 30 stycznia 2011 r. oraz ustalono termin rozbiórki tego obiektu na 30 dni po upływie terminu użytkowania. Po rozpatrzeniu kolejnych wniosków Inwestora, odrębnymi decyzjami: nr [...] z dnia 26.01.2011 r.; nr [...] z dnia 16.02.2016 r. oraz nr [...] z dnia 08.02.2021 r., zmieniano kolejne terminy użytkowania przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego (każdorazowo na kolejne 5 lat). Ostatnią decyzją zmieniającą w tym zakresie z 8 lutego 2021 r. ustalono czas użytkowania kiosku handlowego - do 30 stycznia 2026 r.
Decyzją z 14 stycznia 2025 r. Prezydent Miasta [...] odmówił zmiany pozwolenia na budowę w zakresie przedłużenia czasu użytkowania obiektu budowlanego o kolejne 5 lat. W uzasadnieniu wskazał, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym w Uchwale Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 18 marca 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 16 maja 2008 r. Nr [...], poz. [...]) - zwanej dalej: planem miejscowym, symbolem 1KD-GP. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego jest to teren komunikacji - teren dróg publicznych. Na wnioski inwestorki zmieniano odrębnymi decyzjami kolejne terminy użytkowania ww. tymczasowego obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie inwestorka złożyła wniosek, w którym określiła czas, w którym zamierza użytkować tymczasowy obiekt budowlany. Z uwagi na to, że powyższa kwestia w aktualnym stanie prawnym nie jest uregulowana w planie miejscowym, organ wydający pozwolenie w tym zakresie działa na zasadzie uznania administracyjnego i określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych. Zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji, tymczasowe obiekty budowlane, jak sama nazwa wskazuje, wzniesione są na okres czasowy.
Niezależnie od powyższego organ I instancji wyjaśnił, że plan miejscowy nie dopuszcza realizacji tymczasowych obiektów budowlanych. Ustala on przeznaczenie rozpatrywanego terenu, oznaczonego symbolem 1KD-GP, pod komunikację - teren dróg publicznych (z zasadami zagospodarowania określonymi w § 11). Plan miejscowy dopuszcza na tym terenie sytuowanie obiektów ochrony środowiska, elementów infrastruktury transportowej oraz sieci infrastruktury technicznej oraz lokalizację na terenach dróg publicznych obiektów małej architektury, takich jak ławki, słupy ogłoszeniowe, a także zieleni urządzonej, stanowisk postojowych, urządzeń infrastruktury technicznej, pod warunkiem uwzględnienia wymagań określonych w przepisach odrębnych (§ 7 pkt 2).
Ponadto, w § 4 pkt 3 plan miejscowy zakazuje sytuowania i rozbudowywania obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych lub kolidujących z przeznaczeniem terenu. Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, że konieczne jest wydanie decyzji o odmowie zmiany pozwolenia na budowę.
Od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 14 stycznia 2026 r. odwołała się inwestorka, która podniosła, że kiosk handlowy, od chwili jego wybudowania, stanowi jedyne źródło utrzymania. Wydając kolejne decyzje w 2011 r., 2016 r. i 2021 r. Prezydent Miasta [...] ustalił czas użytkowania kiosku handlowego - do dnia określonego w decyzji lub do dnia rozpoczęcia realizacji inwestycji drogowej objętej planem miejscowym. Do powyższych zasad inwestorka nie zgłaszała żadnych uwag. Obecnie wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w celu ustalenia końcowego czasu użytkowania kiosku max. do 30 grudnia 2027 r., chyba że wcześniej rozpocznie się realizacja inwestycji objętej planem miejscowym.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z 4 marca 2025 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, bowiem to na organie wydającym pozwolenie na budowę, a w tym przypadku decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę, ciąży obowiązek ustalenia czasu użytkowania obiektu tymczasowego.
Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 ze zm., dalej też "P.b."), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Przepis ten zawiera dwie niezależne od siebie przesłanki pozwalające na zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. Pierwsza dotyczy zmiany decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, a druga dotyczy odstąpienia od innych warunków pozwolenia na budowę. Z art. 36 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b P.b wynika, iż w przypadku pozwolenia na budowę dotyczącego tymczasowych obiektów budowlanych organ obligatoryjnie określa w pozwoleniu czas użytkowania tymczasowych obiektów oraz terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych.
Wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego w zakresie czasu jego użytkowania musi zostać złożony przed upływem wskazanego w tej decyzji czasu użytkowania obiektu budowlanego.
W przedmiotowej sprawie inwestorka skutecznie złożyła wniosek 17 listopada 2025 r. (skorygowany 8 grudnia 2025 r.) tj. w okresie ważnego terminu użytkowania tymczasowego obiektu. Natomiast co do oceny, czy Prezydent Miasta [...] miał prawo wydać decyzję o odmowie zmiany pozwolenia na budowę, co do wskazanego czasu użytkowania tymczasowego obiektu zauważono, że kwestia ustalenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, jak terminów ich rozbiórki jest ustalana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, co wprost wynika z treści ww. art. 36 Prawa budowlanego. Czas użytkowania takiego obiektu może wynikać z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także samego wniosku inwestora. Obowiązek rozbiórki takiego obiektu powstaje z chwilą upływu okresu jego użytkowania, określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Kwestia użytkowania takiego rodzaju obiektu nie została uregulowana w planie miejscowym. Rozpatrując wniosek inwestorki, organ podjął decyzję o odmowie zmiany pozwolenia, a tym samym zmiany zapisów dotyczących czasu użytkowania kiosku i w konsekwencji terminu jego rozbiórki.
Oceniając podjęte rozstrzygnięcie przez organ I instancji organ odwoławczy uznał je za prawidłowe, bowiem to na organie wydającym pozwolenie na budowę, a w tym przypadku decyzję zmieniającą pozwolenie na budowę, ciąży obowiązek ustalenia czasu użytkowania obiektu tymczasowego. Skoro ta kwestia pozostaje w gestii organu, nie można uznać, że doszło naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.
Wojewoda podniósł, że przedmiotowy obiekt po 20 latach nieprzerwanego użytkowania w tym samym miejscu dawno utracił charakter tymczasowości. Z tego względu w ocenie organu odwoławczego nie sposób uznawać, aby obiekt ten w dalszym ciągu mógł być kwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany, który jest przeznaczony wyłącznie do czasowego użytkowania w okresie krótszym niż trwałość techniczna danego obiektu.
Istotna dla oceny sprawy jest również okoliczność, że kiosk usytuowany jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym jako tereny dróg publicznych, czyli istnieje sprzeczność charakteru inwestycji z przeznaczeniem terenu (co podniósł organ I instancji, zbędnie przywołując jednak w podstawie prawnej decyzji art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w kontekście obowiązkowych sprawdzeń).
Skargę na decyzję Wojewody wywiodła M. N. wnosząc jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, a w szczególności kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:
- 1) art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z brakiem uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, polegającego na działaniu organu, sprzecznego z dotychczasowo stosowanym precedensem, zmierzającego do ograniczenia drobnej działalności gospodarczej w obszarze;
- 2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, bez wyczerpującej analizy całości materiału dowodowego, w szczególności podstawy dla dopuszczenia wcześniejszych zmian decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego;
- 3) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie fundamentalnej dla prawa administracyjnego zasady zaufania do władzy publicznej, poprzez rozstrzygniecie sprawy niezgodnie z dotychczasowo utrwaloną praktyką;
- 4) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności w zakresie oceny zasadności wydanej decyzji, a konkretniej aspektu "tymczasowości" obiektu budowlanego;
- 5) art. 107 § 3 k.p.a. — poprzez braki w uzasadnieniu decyzji, a w szczególności:
- a. brak wskazania konkretnego przepisu, który ustanawiałby maksymalny dopuszczalny czas dalszego użytkowania takiego obiektu
- b. brak szczegółowej analizy, wyjaśniającej dla czego wcześniej można było zmienić decyzję o pozwoleniu na budowę obiektu tymczasowego, a obecnie jest to niemożliwe
- c. brak wyjaśnienia, czemu dopuszczenie do użytkowania na następne 5 lat jest niedopuszczalne jako sprzeczne z prawem, tym samym brak rozważań nt. ustalenia krótszego terminu użytkowania
- d. brak wykazania, że realizacja celu planistycznego jest na tyle aktualna i realna, że dalsze czasowe użytkowanie obiektu nie może być już tolerowane.
- II. Obrazę przepisów prawa materialnego tj: art. 36a ust. 1 P.b. w zw. z art. 3 pkt 5 P.b., poprzez błędną i dowolną interpretację przymiotu "tymczasowości" oraz błędne przyjęcie, że po 20 latach charakter tymczasowy ustaje.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2026.143 t.j. z późn. zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z 4 marca 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] odmawiającej zmiany decyzji Prezydenta Miasta [...] z 10 lutego 2006 r., o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego- kiosku handlowego przy ulicy [...] w [...] (dz. nr [...]), w zakresie przedłużenia czasu użytkowania ww. tymczasowego obiektu budowlanego o kolejne 5 lat.
Podstawę prawną wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Zgodnie z art. 36a ust. 1 P.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Przepis ten zawiera dwie niezależne od siebie przesłanki pozwalające na zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę. Pierwsza dotyczy zmiany decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, a druga dotyczy odstąpienia od innych warunków pozwolenia na budowę. Z art. 36 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b P.b. wynika, iż w przypadku pozwolenia na budowę dotyczącego tymczasowych obiektów budowlanych organ obligatoryjnie określa w pozwoleniu czas użytkowania tymczasowych obiektów oraz terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 36a ust. 1 P.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.
W niniejszej sprawie skarżąca domagała się zmiany daty użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego. Wniosek dotyczył zatem zmiany rozstrzygnięcia, zawartego w pozwoleniu na budowę, które nie odnosiło się bezpośrednio do procesu budowlanego, lecz okresu użytkowania wzniesionego tymczasowego obiektu budowlanego.
Co do zasady przyjmuje się, że tryb opisany w art. 36a P.b. dotyczy robót niezrealizowanych, co uniemożliwia wnioskowanie o zmianę pozwolenia na budowę po zakończeniu procesu inwestycyjnego. Niemniej jednak w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, podzielany przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że jeśli w pozwoleniu na budowę określono czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, jak i termin ich rozbiórki, możliwe jest w stosunku do tych elementów decyzji dokonanie ich zmiany na zasadach określonych w 36a P.b., jeśli decyzja nie została wyeliminowana z obrotu, w szczególności nie została zaskarżona jako naruszająca prawo, uchylona, ani też nie wygasła (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1933/11; w Poznaniu z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 89/12; w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 101/14).
W wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt II OSK 2640/14) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pogląd dotyczący braku możliwości zmiany w trybie art. 36a ust. 1 P.b. pozwolenia na budowę, gdy roboty budowlane zostały już wykonane, nie może znaleźć zastosowania do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowych obiektów budowlanych nie z powodu zamierzonego istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, lecz zmiany innego warunku pozwolenia na budowę w postaci ustalenia nowego czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych. Taka zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest uzależniona od stanu zaawansowania robót budowlanych, ponieważ ich nie dotyczy, natomiast wymaga, aby wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę przez przedłużenie czasu użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego był złożony przed upływem czasu użytkowania takiego obiektu, określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Upływ czasu użytkowania tymczasowego obiektu ustalonego w decyzji o pozwoleniu na budowę rodzi bowiem obowiązek rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie wniosek taki został zgłoszony przed upływem terminu użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego, jest zatem dopuszczalny.
W kontekście treści żądania skarżącej - z samej istoty tymczasowych obiektów budowlanych wynika, iż mogą być one posadowione jedynie na określony czas. Tymczasowy charakter obiektu budowlanego uniemożliwia uwzględnienie wniosku o przedłużenie określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę czasu użytkowania takiego obiektu - na czas nieoznaczony, ponieważ prowadziłoby to do ingerencji w merytoryczną treść decyzji o pozwoleniu na budowę zmieniając rodzaj obiektu budowlanego objętego decyzją. Tego rodzaju rozstrzygnięcie - jak wywiodło NSA w przywoływanym wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt II OSK 2640/14), - należałoby uznać za naruszającej art. 36 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b, a także art. 36a ust. 1 P.b. i naruszenie to miałoby charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W tym miejscu wskazać przyjdzie, że nie ma norm prawnych określających okres użytkowania obiektu tymczasowego, a tym samym obligujących organ architektoniczno - budowlany do wskazania określonego czasu użytkowania. W art. 3 pkt 5 p.b. sformułowano definicję legalną tymczasowego obiektu budowlanego – jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Z definicji określonej w art. 3 pkt 5 P.b. wynika, że ustawodawca wprowadził dwa zakresy tego typu obiektów budowlanych, tj. po pierwsze taki, który jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a po drugie także taki obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.
Te dwa kryteria nie muszą wystąpić kumulatywnie, zatem jeśli organ stwierdzi, że obiekt budowlany wypełnia drugi z wymienionych zakresów, nie musi badać, czy spełniony jest pierwszy z nich, tj. czas użytkowania obiektu (por. wyrok NSA z 5.12.2024 r., II OSK 219/24, LEX nr 3788703, wyrok NSA z 21.05.2025 r., III FSK 475/24, LEX nr 3867552). Katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie jest zamknięty i w każdej sprawie należy dokonać, mając na uwadze cechy danego obiektu, indywidualnej oceny, czy może on być zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2022 r. II OSK 2160/21).
W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organów, że zrealizowany i użytkowany w tym samym miejscu przez 20 lat obiekt w postaci kiosku handlowego już dawno utracił charakter tymczasowości. Nie sposób zatem uznać, aby wskazany kiosk w dalszym ciągu mógł być kwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany, który jest przeznaczony wyłącznie do czasowego użytkowania w okresie krótszym niż trwałość techniczna danego obiektu (kontekście treści art. 3 pkt 5 P.b). Istotna dla oceny sprawy jest również okoliczność, że kiosk usytuowany jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym jako tereny dróg publicznych, czyli istnieje sprzeczność charakteru inwestycji z przeznaczeniem terenu.
Podkreślenia wymaga też, iż decyzja o zmianie pozwolenia na budowę poprzez ustalenie nowego czasu użytkowana tymczasowych obiektów budowlanych ma charakter uznaniowy. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona. Nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ może nie uwzględnić wniosku albo uwzględnić go w mniejszym zakresie. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że kontrola w takich wypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronności oceny faktów. Nie obejmuje natomiast kontroli całości treści decyzji (por. wyrok NSA z 20.04.2010 r., I OSK 130/10, LEX nr 595054, wyrok NSA z 18.06.2025 r., III OSK 1501/24, LEX nr 3886442, wyrok NSA z 15.06.2021 r., III OSK 2813/21, LEX nr 3205938).
Dotyczy bowiem tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, ale nie może obejmować tej części treści decyzji, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Organ winien zadbać o to, aby decyzja nie posiadała cech dowolności. Kontrola sądowa obejmuje bowiem, obok kontroli sposobu ustalania faktów, wszechstronności ich oceny oraz wyboru sposobu załatwienia sprawy, także to, czy zakres swobody decyzyjnej nie oznacza podjęcia decyzji dowolnej.
Zdaniem Sądu zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie noszą znamion dowolności czy arbitralności. Podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Dla sprawy nie ma również znaczenia, że poprzednio organ wydłużał czas użytkowania kiosku skarżącej, a obecnie nie kontynuuje swojej dotychczasowej praktyki. Decyzja nie narusza też art. 36a ust. 1 P.b. w zw. z art. 3 pkt 5 P.b. Nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania poprzez nieustalenie, czy i kiedy rzeczywiście rusza realizacja "III Ramy Komunikacyjnej". Okoliczność ta miałaby jedynie znaczenie w sytuacji, gdyby skarżącej nakazano usunąć tymczasowy obiekt budowlany przed wskazanym w decyzji o pozwoleniu na budowę okresem.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.