Uzasadnienie
M. S. pismem z 24 lutego 2026r. złożonym w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy e-PUAP wniósł skargę na "decyzję z 13 lutego 2026r. znak sprawy [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego", którą utrzymano w mocy decyzję odmawiającą skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego za okres od 1 sierpnia 2025r. do 31 grudnia 2025r.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2026r. poz. 143 ze zm.- dalej P.p.s.a.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezes ZUS po rozpatrzeniu odwołania od decyzji ZUS z dnia 28 stycznia 2026r. o odmowie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na okres 1 sierpnia 2025r. do 31 grudnia 2025r. w prowadzonym postępowaniu znak sprawy [...] w dacie 13 lutego 2026r. wydał trzy odrębne decyzje o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji na dzieci L. S. (postępowanie nr [...]), A. S. (postępowanie nr [...]) i Z. S. (postępowanie nr [...]). Z akt wynika, że decyzje dotyczące A. S. (postępowanie nr [...]) i Z. S. (postępowanie nr [...]) zostały skarżącemu doręczone 13 lutego 2026r. przez platformę PUE/eZUS, zaś decyzja dotycząca L. S. (postępowanie nr [...]) została doręczona przez platformę PUE/eZUS w dniu 17 lutego 2026r.
W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi obliczony zgodnie z art. 53 §1 P.p.s.a. dla decyzji w sprawie A. S. (postępowanie nr [...]) i Z. S. (postępowanie nr [...]), uwzględniając że ostatni dzień na złożenie upłynął z dniem 16 marca 2026r. (bowiem trzydziestodniowy termin przypadał w niedzielę 15 marca 2026 r. –dzień wolny od pracy), zaś w sprawie dotyczącej L. S. (postępowanie nr [...]) termin upływał w dniu 19 lutego 2026r. Przedmiotowa skarga została wniesiona za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 24 marca 2026. (vide UPP k. 10 akt), a zatem po terminie właściwym do złożenia skargi w każdej ze spraw dotyczących odrębnie każdego z dziecka. W tym miejscu wskazać należy, że wniesiona skarga nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy dotyczy sprawy świadczenia wychowawczego na L. S., A. S. czy też Z. S., zatem nie spełnia wymogów dotyczących oznaczenia decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia wynikających z art. 57 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na stwierdzone uchybienie terminu do złożenia skargi we wszystkich w/w sprawach Sąd uznał za zbędne wzywanie do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie.
Końcowo wskazać należy, iż przedmiotowa skarga jest jedną z trzech spraw skarżącego zarejestrowanych w tut. Sądzie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 lutego 2026r. znak sprawy [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że w sprawie prowadzonej pod sygn.. akt III SA/Po 439/26 na skutek wyjaśnień skarżącego wniesiona skarga została przypisana do sprawy dotyczącej świadczenia wychowawczego na L. S. (postępowanie nr [...]) i będzie dalej procedowana, zaś w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt III SA/Po 437/26 skarga została odrzucona w związku z nie spełnieniem wymogów dotyczących oznaczenia decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia wynikających z art. 57 § 1 p.p.s.a.
W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia i niemożliwe jest nadanie jej dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.