Uzasadnienie
Skarżącym w niniejszej sprawie jest A. sp. z o. o. w organizacji.
Skargę odrzucono postanowieniem z 2 marca 2017 r.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Postanowieniem z 18 maja 2017 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie o odmowie przywrócenia terminu wniósł R. P., zwracając się jednocześnie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika.
Postanowieniem z 4 lipca 2017 r. referendarz sądowy WSA w Poznaniu umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że R. P. nie jest stroną postępowania, a jedynie występuje jako podmiot działający za skarżącego. Prawo pomocy może być natomiast przyznane tylko stronie postępowania. Osoba działająca za stronę postępowania nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Skoro więc z wniosku o przyznanie prawa pomocy jednoznacznie wynika, że składa go R. P. w imieniu własnym, a nie w imieniu skarżącego, jego merytoryczne rozpoznanie jest zbędne.
Sąd zważył, co następuje.
Stosownie do mającego w sprawie zastosowanie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", na podstawie art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej powyższą ustawą, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Prawo pomocy może być przyznane na wniosek strony (art. 243 § 1 P.p.s.a.), czyli skarżącego (art. 32 P.p.s.a.) lub uczestnika postępowania (art. 12 P.p.s.a.). Wnioskodawcą jest R. P., który nie jest skarżącym ani uczestnikiem postępowania. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku jest zbędne (art. 249a P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 4 w zw. z art. 249a P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.